Μια θαυμάσια επιστροφή

0

Ξεπερνώντας κατά πολύ τους μέσους όρους προσέλευσης αλλά και ενδιαφέροντος  το Θεατρικό αναλόγιο «Επιστρέφω στα Θαύματα» της Μαρίας  Κοσσυφίδου στο Θεάτρο «Αγορά» ήταν απλώς θαυμάσιο. Με δύο τελικά παραστάσεις αντί της μιας  αρχικά προγραμματισθείσης  (λόγω μεγάλης ανταπόκρισης) και με το κοινό κυριολεκτικά καθηλωμένο από το δρώμενο επί σκηνής, η Μαρία  Κοσσυφίδου πραγματικά κατάφερε, ως αφηγήτρια του δικού της συγγραφικού πονήματος, να συνομιλήσει αρμονικά με το πλούσιο φωτογραφικό της έργο αλλά και τον ιδιαίτερο ήχο της λάφτας του εξαιρετικού μουσικού Σπύρου Δελέγκου και την γεμάτη μνήμες φωνή της  Διονυσίας Καραμπουρνιώτη.

Ο δρόμος, ο τόπος, ο άνθρωπος

Είχαμε προετοιμαστεί από την πρόσκληση της Μαρίας Κοσσυφίδου ότι θα δούμε και θα ακούσουμε όσα γεννήθηκαν σε μέρες κι εποχές θαυμάτων, αλλά όχι απαραίτητα γιορτών. Και ότι μας περιμένουν  ο  δρόμος (από την επιθυμία ως την αποκάλυψη), ο τόπος (από την καταγωγή ως τον προορισμό) και ο άνθρωπος (από την απουσία ως την παρουσία), που είναι οι προϋποθέσεις κάθε γέννησης και κάθε θαύματος.

Είχαμε επίσης μια πρώτη εξοικείωση στην «επί θαύματος» αναζήτηση από την δημιουργό που μας  προϊδέαζε σχετικά: «Μεγάλη διαδρομή, μικρές οι αποστάσεις από το βλέμμα ως το θαύμα. Αρκεί να ορίζεις το φως σου…» Περιμέναμε την τριλογία κειμένου-φωτογραφίας –μουσικής  όταν διαβάζαμε: Όσο η ζωή διαρκεί ως έκπληξη, λογαριάζεται ως θαύμα. Κι από δώρο γίνεται σταθερή αξία. Εδώ βρίσκει τον πλούτο της η τέχνη, ιδιαίτερα της γραφής και της φωτογραφίας. Και είναι ωραίο να ξέρει κανείς να γράφει αυτό που αισθάνεται ότι βλέπει, να φωτογραφίζει αυτό που σκέφτεται ότι μιλάει και να  ακούει στο βάθος ήχους και μελωδίες που ντύνουν τον λόγο και την εικόνα με τη μνήμη της καταγωγής τους…

Αλλά το αποτέλεσμα ξεπέρασε τις προσδοκίες. Γιατί συνεπήρε τους θεατές. Δια της βαθειάς σιωπής τους απορρόφησαν ένα έργο που ισορροπούσε επί διαρκών αντιθέσεων, που έρεθιζε δημιουργικά πολλές αισθήσεις ταυτόχρονα, και που τελικά κατάφερνε το θαύμα: Να σε ξεκολλήσει από το βούρκο της οδυνηρής καθημερινότητας και να σε απογειώσει για ένα ταξίδι σε κόσμους θαυμάτων.

κι οι πέτρες ονειρεύονται φτερά

Το έργο της Μαρίας Κοσσυφίδου συλλαμβάνει με εξαιρετικό τρόπο στιγμές προσφέροντας τους αιωνιότητα. Προσαρμόζεται στο χώρο και το τόπο παρουσίασής του αλλά είναι ταυτόχρονα υπερτοπικό και παγκόσμιο. Γιατί τα μηνύματα που εκπέμπει μας αφορούν όλους. Μια μικρή γεύση του μας δίνει ένα απόσπασμα από το κείμενο που ακολουθεί: 

 Θαύμα είναι να περιμένεις κι ας ξέρεις. Κάποτε κι οι πέτρες ονειρεύονται φτερά.

Θαύμα είναι να ξημερώνει κι ας πονάς. Ξέρει η μέρα πώς να γιατρεύει φόβους.

Θαύμα είναι να γιορτάζεις το τίποτα, όταν τίποτα δε βλέπεις.

Θαύμα είναι να σου γράφω κι ας μην ξέρω γράμματα, γιατί εσύ θα με διαβάσεις αλλιώς και θα τονίσεις εκεί που αγαπάς.

Οι αναγνώστες του «Σ.Ε.» έχουν συναντήσει τα φωτογραφικά  «θαύματα» της Μαρίας Κοσσυφίδου από τη συνεργασία μας σε παλιότερες «Ανασκοπήσεις». Θα χαρούμε αν καταφέρουμε να ξανά έχουμε μια ακόμη δημιουργική συνάντηση μαζί της  στην φετινή «Ανασκόπηση» και στην καθιερωμένη  εκδήλωση παρουσίασης της τον προσεχή  Ιανουάριο.

Leave A Reply