Ηλίας Ανδριόπουλος : Απούσες σήμερα η Αυθεντικότητα & η Γνησιότητα…  

laika proastia andriopoulosΟ Ηλίας  Ανδριόπουλος και η Φωτεινή Βελεσιώτου ανταμώνουν καλλιτεχνικά για πρώτη φορά στην Πάτρα σήμερα στις 9 το βράδυ στο Αρχαίο Ωδείο της πόλης. Στον μαγικό αυτό χώρο θα ακουστούν μετά από χρόνια τα «Λαϊκά Προάστια», στην ολοκληρωμένη μουσική τους γραφή.  Ένα έργο σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη, που το σφράγισε μοναδικά η ανεπανάληπτη ερμηνεία της Σωτηρίας  Μπέλλου, αφού σχεδόν όλα τα τραγούδια αγαπήθηκαν, τραγουδήθηκαν και  συντροφεύουν αδιάκοπα  όλους τους έλληνες, από το 1980 που κυκλοφόρησε ο δίσκος, μέχρι τις μέρες μας.

Μία εξαίρετη ομάδα με τον Αχιλλέα Γουάστωρ στο πιάνο, που  θα έχει και την μουσική επιμέλεια της βραδιάς, θα  συνοδεύσει και θα τονίσει το καλλιτεχνικό περιεχόμενο της συναυλίας, στην οποία  συμμετέχουν  και οι μουσικοί Ηρακλής Ζάκκας, μαντολίνο-μπουζούκι, Αλέξανδρος Μποτίνης βιολοντσέλο, Νίκος Παπαναστασίου ακορντεόν και Γιώργος Καραμφίλλης μπουζούκι.Τεχνικός  ήχου  ο Γιάννης Παπαδόπουλος.

Με τον συνθέτη Ηλία Ανδριόπουλο, συνομιλήσαμε για τη συναυλία, για το δίσκο «Λαϊκά Προάστια, για το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας, για τη σχέση των νέων ανθρώπων με τις Τέχνες και τον Πολιτισμό, αλλά για τη σχέση του με τους Μεγάλους Έλληνες της Μουσικής και του Πνεύματος

Από το δίσκο Λαϊκά Προάστια, τα τραγούδια «Μην κλαις», «Πλατεία Βάθης» αποτυπώνουν μία εποχή  αλλά όχι μόνο, μπορείτε να μας πείτε την ιστορία τους

Τα «Λαϊκά Προάστια» γράφτηκαν σε μία ζωντανή εποχή, όπου ο κόσμος έβρισκε την αντιστοιχία του σε τέτοιες μουσικές και τραγούδια. Το ίδιο, αν το αναστρέψουμε, μπορούμε να πούμε και για τα τραγούδια αυτού του μουσικού κύκλου, τα οποία εξέφραζαν συλλογικά τα συναισθήματα και την ευαισθησία εκείνης της εποχής.  Βλέπετε, όλα έδεναν μεταξύ τους Καλλιτέχνες, κοινό, μουσική, στίχοι, ερμηνεία κλπ.  Τώρα, ότι τα τραγούδια αυτά έδειξαν μία μεγάλη αντοχή και ανταμώνουν και καινούργιες γενιές, αυτό οφείλεται κατά την γνώμη μου, στην καλλιτεχνική τους δύναμη και μόνο.  Διαφορετικά θα είχαν σαρωθεί από τον χρόνο.  Είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση για ένα δημιουργό, να διαπιστώνει τη διάρκεια του έργου του.

Είμαι λοιπόν ευτυχής, που στην Πάτρα την Δευτέρα το βράδυ, στο Αρχαίο Ωδείο θα ακουστούν όλα τα τραγούδια από τα «Λαϊκά Προάστια» ερμηνευμένα από μία εξαιρετική καλλιτέχνιδα, που κινείται στα χνάρια της Μπέλλου, την Φωτεινή Βελεσιώτου και είναι η πρώτη φορά που ανταμώνουμε καλλιτεχνικά, με αφορμή τα «Λαϊκά Προάστια».  Όμως και το πρώτο μέρος της συναυλίας είναι αρκετά ενδιαφέρον.  Η Θεοδώρα Μπάκα, που ανήκει στην νεότερη γενιά θα μας ταξιδέψει μελωδικά σε ένα απάνθισμα αγαπημένων τραγουδιών, από τους «Προσανατολισμούς» του Ελύτη, τα «Γράμματα στο Μακρυγιάννη», τους «Αργοναύτες», τις «Ωδές» κ.α.

Διατελέσατε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας από το 1997-1999, έχετε παρακολουθήσει τη μέχρι τώρα πορεία του, και εάν ναι ποια είναι η γνώμη σας;

Κοιτάξτε, από την θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, προσπάθησα για το καλύτερο δυνατόν. Ήταν μία εποχή που ο κόσμος ενδιαφερόταν περισσότερο για τον πολιτισμό της πατρίδας μας, και παρακολουθούσε με μεγαλύτερο ενδιαφέρον ότι συνέβαινε.  Δεν μας είχε ανταμώσει ακόμα αυτό το κακό των μνημονίων, που παρέλυσε εντελώς τη χώρα και έφερε  μία άνευ προηγουμένου σύγχυση στους ανθρώπους.  Υπήρξε νομίζω μία βελτίωση, επί των ημερών μου, στο περιεχόμενο των εκδηλώσεων και αυτό αντανακλούσε στην απήχηση του κοινού, που ήταν ευδιάκριτη.    Δυστυχώς, η παραμονή μου στο τιμόνι του Φεστιβάλ δεν είχε μεγάλη διάρκεια, όχι με ευθύνη δική μου, και φεύγοντας τα πράγματα άλλαξαν.  Βέβαια είναι πολύ θετικό που συνεχίζει να υπάρχει και να προσφέρει υψηλού επιπέδου πολιτισμό στην Πάτρα.  Δεν παρακολούθησα ακριβώς την πορεία του, θυμάμαι όμως ότι είχε μία αυτονομία σε σχέση με άλλες δραστηριότητες του Δήμου, και ικανότατο προσωπικό που το αγαπούσε και το στήριζε.  Κρατώ από αυτή την μικρή θητεία μου στην Πάτρα, τις πιο γλυκές αναμνήσεις, που αφορούν ανθρώπους που συνεργάστηκα, που γνώρισα, αγάπησα και αρκετοί έγιναν φίλοι μου.

Ποια πιστεύετε ότι είναι η σχέση των νέων ανθρώπων με τις Τέχνες και τον Πολιτισμό;  Η τηλεόραση τι ρόλο έπαιξε σε αυτό;

Εδώ έχουμε ένα σοβαρό θέμα. Εάν συγκρίνουμε  τα χρόνια της δικής μας νεότητας, θα δούμε μεγάλες διαφορές, αλλά κινδυνεύουμε να βγάλουμε λάθος συμπεράσματα, γιατί οι εποχές αλλάζουν και δεν επαναλαμβάνονται σύμφωνα με τις επιθυμίες μας. Τότε, μετά την Μεταπολίτευση συνέβη κάτι το σπάνιο. Σχεδόν σε καθολικό βαθμό, οι νέοι είχαν μία βιωματική σχέση ζωής με όλο το φάσμα της Τέχνης, που ξεφεύγει κατά πολύ από τα όρια του απλού φιλότεχνου κοινού. Ήταν ένα ασύγκριτο συλλογικό πέταγμα προς τα επάνω.  Παρακολουθούσαν με πάθος ότι συνέβαινε γύρω από το τραγούδι, την μουσική, την ποίηση, την λογοτεχνία, τον κινηματογράφο κλπ.  Αυτό  δεν είχε να κάνει με τις βιοτικές ανάγκες και τις δυσκολίες της καθημερινότητας, ήταν το  κάτι άλλο. Ένα ομαδικό ταξίδι στην φαντασία  στο όνειρο, στην προσδοκία, στην ελπίδα.  Σήμερα δεν συμβαίνει αυτό, και δεν θα μπορούσε να συμβαίνει με το βύθισμα που έχει ολόκληρη η χώρα και με την έλλειψη πνευματικών – καλλιτεχνικών προτύπων.  Μόνο μία εκλεκτική κατηγορία νέων ανακαλύπτει την ποιότητα στην Τέχνη.  Οι υπόλοιποι κινούνται μεταξύ τηλεοπτικών προτύπων και εμπορικών κατασκευασμάτων, αδυνατώντας να έχουν σωστή κρίση επ’ αυτών.  Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ρόλος της τηλεόρασης στην ελληνική κοινωνία και προπαντός στους νέους ανθρώπους είναι καταστροφικός.  Και δεν μιλώ μόνο για το χάλι της  ιδιωτικής αλλά και της δημόσιας τηλεόρασης.

Ποιους θεωρείτε τους σημαντικότερους σταθμούς στην μέχρι τώρα πορεία σας

Η πρώτη συναυλία μου, την ΄Ανοιξη του 1975 στο Θέατρο Ακροπόλ, που με σύστησε στο αθηναϊκό κοινό ο Μάνος Κατράκης, η εκτόξευση που μου έδωσαν τα «Γράμματα στο Μακρυγιάννη» και τα «Λαικά Προάστια» 1979 – 1980 και η μεγάλη καλλιτεχνική μου στροφή, που συνετελέσθη τον Σεπτέμβριο του 1994, όπου παρουσίασα τους «Προσανατολισμούς» του Οδυσσέα Ελύτη στο Ηρώδειο.  Εκεί πια ανοίχτηκα στις έντεχνες περιοχές της μουσικής και στον προχώρημα των έργων μου μέσα από συμφωνικές ορχήστρες, μεγάλες μικτές χορωδίες, λυρικούς και   λαϊκούς τραγουδιστές κλπ κλπ.

Κλείνοντας ποια η σχέση σας με τους Μεγάλους Έλληνες της Μουσικής και του Πνεύματος, πώς σας επηρέασαν, υπήρξαν πηγή έμπνευσης για εσάς;

Οι άνθρωποι που είναι φορείς μιας γνησιότητας και μιας αυθεντικότητας είτε λαϊκής , είτε λόγιας, έπαιξαν ευεργετικό ρόλο στη ζωή μου.  Νομίζω αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο στην ανθρώπινη συναναστροφή.  Να μην παριστάνουμε κάποιους άλλους από αυτό που είμαστε.  Έτσι παίρνουν οι συζητήσεις και τα λόγια την σημασία που πρέπει στο μυαλό και στην ψυχή των ανθρώπων.  Φυσικά τους μεγάλους δημιουργούς και καλλιτέχνες  τους χαρακτηρίζει και η αυθεντικότητα και η γνησιότητα.  Διαφορετικά δεν θα ήσαν μεγάλοι και σπουδαίοι.  Σε ότι με αφορά, η συναναστροφή μου με ανθρώπους του στοχασμού και της τέχνης, όπως ο Ελύτης, ο Θεοδωράκης, ο Γκάτσος, ο Χατζιδάκις, ο Ελευθερίου και άλλοι και με επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό , αλλά και με διαμόρφωσαν, γιατί τους γνώρισα αρκετά νέος, τότε που αναζητούσα την θέση μου και τον ρόλο μου στα μουσικά μας πράγματα.

 

Τελευταία Ενημέρωση : Δευτέρα, 10/09/2018

Πρωτοσέλιδο Τελευταίας Έκδοσης

Πρωτοσέλιδο Τελευταίας Έκδοσης

PDF, E-Paper τελευταίας έκδοσης εδώ

Δίκτυο Forum Ανάπτυξης

Video Gallery

Δειτε το καναλι μας στο YouTube

Απόψεις

Αρχή Σελίδας