Article Editor

Article Editor

Έντονες αντιδράσεις προκάλεσαν οι δηλώσεις του απερχόμενου καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας Κώστα Καζάκου περί «προδοσίας των νέων Ελλήνων που φεύγουν στο εξωτερικό».Σε επόμενες δηλώσεις του ,σε διαφορά ΜΜΕ, ο γνωστός ηθοποιός ανασκεύασε , εν μέρει, τα περί προδοσίας, θεωρώντας ότι η πολιτική που οδηγεί σε φυγή τους νέους συνιστά προδοσία, επιμένει όμως στις απόψεις του ότι οι νέοι πρέπει να παραμείνουν στη χώρα και να αντισταθούν. Στις δηλώσεις του ο κ. Καζάκος μίλησε και για τον «εξανδραποδισμό» που προκύπτει από τη φυγή εκατοντάδων χιλιάδων νέων.

Παρότι οι λέξεις που χρησιμοποίησε η βετεράνος ηθοποιός είναι βαριές και δικαιολογημένα προκάλεσαν αντιδράσεις, σε βαθμό τέτοιο που θεωρήθηκαν άστοχες και από τον γ.γ του ΚΚΕ Δ.Κουτσούμπα ( ο κ. Καζάκος είναι ενεργό μέλος του ΚΚΕ), εντούτοις η δημοσιότητα που πήραν οι δηλώσεις του μπορούν να οδηγήσουν σε μια χρήσιμη συνέχεια. Να ανοίξει πραγματικά ο σχετικός διάλογος με ευθύνη κομμάτων αλλά και κοινωνικών οργανώσεων, που να θέτει το πρόβλημα επί τον τύπον των ήλων. Γιατί το μεγάλο ζήτημα του λεγόμενου brain drain, ενώ τα τελευταία χρόνια αποτελεί «πιπίλα» στα χείλη πολιτικών και αναλυτών, τίθεται κατά βάση μόνο με τη μορφή ευχολογίων και περιγραφικά και δεν αναζητούνται απαντήσεις για τη λύση του.

Απαντήσεις που αφορούν πρωτίστως τις αναγκαίες πολιτικές ανάσχεσης του φαινόμενου αλλά και απαντήσεις για την στάση της κοινωνίας σε αυτό. Για παράδειγμα πόσο βοηθάει το νέο άνθρωπο η συνηθισμένη πλέον συμβουλή από το ευρύτερο περιβάλλον του ( οικείοι, δάσκαλοι, κλπ) να φύγει έξω όσο το δυνατόν γρηγορότερα; Η αποφυγή εξ αρχής της αναζήτησης των εδώ όποιων ευκαιριών, η ισοπεδωτική αντιμετώπιση (ως μάταιων) όποιων προσπαθειών γίνονται στη χώρα, κόντρα στο ρεύμα, από αρκετούς δημιουργικούς ανθρώπους κατά μόνας ή σε συλλογικότητες, ενισχύουν τις τάσεις φυγής.

Η «θεοποίηση» του έξω και των ευκαιριών που αυτό παρέχει αποπροσανατολίζει. Προφανώς η απόκτηση περαιτέρω γνώσεων και εμπειριών αλλά και η αναζήτηση πραγματικών ευκαιριών όπου γης, θα πρέπει να είναι στην ατζέντα των νέων. Όταν όμως αυτό τίθεται με όρους φυγής και «μαύρης πέτρας», τότε εύκολα δημιουργούνται αρνητικά δεδομένα για τη χώρα, που ανεξαρτήτως προθέσεων την «προδίδουν».Για αυτή την «προδοσία» που προφανώς διαφέρει ριζικά από την διατύπωση Καζάκου, οφείλουμε να μιλήσουμε όλοι.Πιάνοντας χωρίς ταμπού τον «ταύρο από τα κέρατα» και θέτοντας και τους νέους ανθρώπους επί της ουσίας της συζήτησης περί «εξανδραποδισμού», δηλαδή της «υποδούλωσής» χωρίς αντίσταση σε συνθήκες πέραν των επιλογών τους.

Έναν ζωντανό διάλογο άνοιξε η εφημερίδα «Σύμβουλος Επιχειρήσεων» με το καίριο ερώτημα που έθεσε στην τοπική κοινωνία: «Οι Πατρινοί, τόσο οι εδώ γεννηθέντες, όσο και αυτοί που έχουν ενσωματωθεί δημιουργικά στην Πάτρα, αγαπούν εμπράκτως, όσο της αξίζει, την πόλη τους;».

Η ερώτηση στη Βουλή του Νίκου Νικολόπουλου με το αίτημα να μπει και η Πάτρα στη λίστα των υποψηφίων πόλεων που θα διεκδικήσουν την μετεγκατάσταση της έδρας της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας φαρμάκων από το Λονδίνο μετά το Brexit, αναδεικνύει μια σοβαρή πλευρά στο μεγάλο θέμα της έλλειψης ενός σχεδίου επενδύσεων για την Περιφέρεια μας, τόσο από την κεντρική διοίκηση όσο και κυρίως από τους τοπικούς φορείς.

Ο κ. Νικολόπουλος προτάσσει στην ερώτησή του ένα συνηθισμένο επιχείρημα, που οι πολιτικοί αναφέρουν τις τελευταίες δεκαετίες για την πόλη. Λέει συγκεκριμένα:

«Μια περιοχή που την ξέχασαν ολοσχερώς ο «εκσυγχρονισμός και η ανάπτυξη» τόσο επί ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και επί ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, είναι  η Πάτρα και ευρύτερα ο νομός Αχαΐας, καθώς έκλεισαν, το ένα μετά το άλλο τα εργοστάσια της περιοχής. Μιλούμε για την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας που κινδυνεύει να μην είναι ούτε καν αυτό, αφού συνεχώς "κατρακυλάει" πληθυσμιακά. Η άλλοτε κραταιά βιομηχανική περιοχή της Δυτικής Ελλάδας σήμερα έχει καταντήσει ένα απέραντο γκέτο ανέργων και υποαπασχολουμένων. Τα στοιχεία προκαλούν θλίψη και μελαγχολία. Στην Πάτρα έκλεισαν: Η «Πειραϊκή - Πατραϊκή», η οποία απασχολούσε 4.000 εργαζόμενους. Η χαρτοβιομηχανία «Λαδόπουλου» με 1.200 εργαζόμενους. Το εργοστάσιο ελαστικών της πολυεθνικής «Πιρέλι», με 500 εργαζόμενους. Η καλτσοβιομηχανία «Μάντισον», με 250 εργαζόμενους. Το εργοστάσιο οινοποιίας «ΒΕΣΟ», με 300 εργαζόμενους. Το εργοστάσιο ιματισμού «Ντρέσκο» με 200 εργαζόμενους. Το εργοστάσιο ζυμαρικών «ΜΙΣΚΟ», με 150 εργαζόμενους. Η χαρτοποιία «Delica», με 70 εργαζόμενους.»

Ο βουλευτής περιγράφει βεβαίως την πραγματικότητα. Το θέμα όμως είναι ότι οι επενδύσεις δεν έρχονται ως «χάρισμα» στον ασθενή από τα τραύματα, λόγω εγκληματικών αμελειών του παρελθόντος, αλλά ως επιβράβευση σε έναν υγιή οργανισμό που έχει τις υποδομές, το σχέδιο και τους ανθρώπους για να τις υποδεχτεί. Και μπορεί ο κ. Νικολόπουλος να αναφέρει ότι «η Πάτρα μπορεί λόγω μεγέθους, ύπαρξης μεγάλου Πανεπιστημίου αλλά και γεωγραφικής θέσεως με διεθνές λιμάνι που είναι η θαλάσσια πύλη της χώρας προς τη Δύση,  να γίνει η νέα «βάση» ενός ευρωπαϊκού φορέα» πλην όμως αυτή η αναφορά ως επιχείρημα δεν αρκεί. Χρειάζεται να συνοδεύεται και από τεκμηριωμένο σχέδιο που να περιγράφει τις πραγματικές δυνατότητες της περιοχής στην έρευνα και την καινοτομία, να αναδεικνύει υποδομές που μπορούν να προσελκύσουν τέτοιου είδους επενδύσεις και αντίστοιχα στελέχη και κυρίως να φανερώνει μια πόλη που οι φορείς της είναι αποφασισμένοι να λειτουργήσουν ένα τέτοιο σχέδιο με συνεργασία και συνεννόηση.

Θεωρούμε ότι σε επίπεδο επιπέδου του επιστημονικού δυναμικού της περιοχής υπάρχουν σημαντικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και περιθώρια γρήγορης εξέλιξης.  

Στο επίπεδο των υποδομών οι νέοι οδικοί άξονες δημιουργούν και για την Πάτρα σημαντικές προϋποθέσεις, όμως το θέμα ενός σύγχρονου αεροδρομίου στον Άραξο είναι πρώτιστης σημασίας για κάθε παρόμοια διεκδίκηση, όπως και η «λεπτομέρεια» της δημιουργίας σύγχρονων υποδομών διαμονής βασικών στελεχών και των οικογενειών τους για τέτοιες επενδύσεις.

Το βασικότερο όμως όλων, ου δυστυχώς λείπει, είναι η συνεννόηση των βασικών εκπροσώπων της περιοχής στα κύρια σημεία ενός σχεδίου που μπορεί να προσελκύσει επενδύσεις.  

Η συζήτηση της περασμένης Τρίτης 30 Μαΐου, που διοργάνωσε ο «Σ.Ε.» στην φιλόξενη αίθουσα του Πανηπειρωτικού Συλλόγου Πατρών,με αφορμή το πρόσφατο τεύχος του «ΑΞΙΟΘΕΑΤΟΝ» και με την πρόσκληση και πρόκληση για απαντήσεις στο ερώτημα: «Οι Πατρινοί, τόσο οι εδώ γεννηθέντες όσο και αυτοί που έχουν ενσωματωθεί δημιουργικά στην Πάτρα, αγαπούν εμπράκτως, όσο της αξίζει, την πόλη τους;» αποτέλεσε αφετηρία για μια σημαντική διαβούλευση, που εξ όσων γνωρίζουμε γίνεται για πρώτη φορά με αυτόν τον στοχευμένο τρόπο.

Τι έχει αλλάξει  στον χώρο της εκμάθησης και διδασκαλίας Αγγλικών και  την τελευταία δεκαετία έχουν ξεφυτρώσει τόσα πιστοποιητικά γλωσσομάθειας;

Γιατί υπάρχουν 23 πιστοποιητικά γλωσσομάθειας Αγγλικών για το επίπεδο Β2 (ευρύτερα γνωστό ως Lower) και 17 πιστοποιητικά γλωσσομάθειας για το επίπεδο Γ2 (Proficiency- Mastery Level);

Η Πάτρα, μία πόλη με μεγάλη ιστορία όσον αφορά στο εμπόριο, στην πολιτική ζωή (13 Πρωθυπουργοί) και στη Βιομηχανική της συνεισφορά ψάχνει απέλπιδα εδώ και 25 χρόνια να βρει το στίγμα της μέσα στα Ελληνικά και Ευρωπαϊκά δρώμενα.

Πρωτοσέλιδο Τελευταίας Έκδοσης

Πρωτοσέλιδο Τελευταίας Έκδοσης

PDF, E-Paper τελευταίας έκδοσης εδώ

Ανασκόπηση 2018

Πρωτοσέλιδο Ανασκόπησης

Δείτε το PDF εδώ

Δίκτυο Forum Ανάπτυξης

Δειτε το καναλι μας στο YouTube

Video Gallery

Αρχή Σελίδας