Του Γ. Απτεραίου
Στις αρχές κάθε Αυγούστου, θυμόμαστε και τον Ιωάννη Μεταξά. Όχι, όμως, μόνον αυτόν, αλλά και τη δικτατορία που τούτος επέβαλε, με την (υπο)στήριξη του Θρόνου στην πατρίδα μας από τις 04 Αυγούστου 1936 έως τα τέλη Γενάρη του 1941.
Στο σημερινό, λοιπόν, σημείωμά μας θα θέλαμε να γράψουμε λίγα λόγια για τις δικτατορίες και το πώς οι επικεφαλής τους ασκούν την πολιτική εξουσία εις βάρος των πολιτών.
Ας ξεκινήσουμε συμφωνώντας όλοι πως τα δικτατορικά καθεστώτα επηρεάζουν με τον τρόπο που ασκούν την εξουσία σημαντικά τη ζωή στο εσωτερικό του κράτους, όσο και τις εξωτερικές του σχέσεις. Με άλλα λόγια, δεν αφήνουν ανεπηρέαστους τους καθημερινούς αγώνες των πολιτών για τη δημοκρατία, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την πολιτική ελευθερία, την παιδεία, τη δημόσια υγεία και πρόνοια, την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή˙ ταυτόχρονα, με τις συμφωνίες και τις συμμαχίες που συνάπτουν, καθορίζουν τη θέση του κράτους στα κάθε λογής διεθνή φόρα.
Οι δικτατορίες, για να εδραιωθούν στην εξουσία, περιορίζουν εντός συνόρων τα ατομικά και τα κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών. Όταν η εξουσία και ο κρατικός μηχανισμός βρίσκονται στα χέρια ενός αυταρχικού και καταπιεστικού καθεστώτος, δεν υπάρχει πολιτική ελευθερία ή, για να είμαστε κυριολεκτικοί, κανενός είδους ελευθερία στη δημόσια και την προσωπική ζωή των πολιτών. Οι δικτάτορες και οι παρ’ αυτοίς στρέφονται εναντίον όλων όσοι διεκδικούν και αγωνίζονται για ελευθερία και σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Πέραν τούτων, για να πετύχουν τη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια τους, οι δικτάτορες με κάθε τρόπο – «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» είναι το ευαγγέλιό τους – διαλύουν ή καταργούν τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και υπονομεύουν το κράτος δικαίου, την ανεξαρτησία των δικαστηρίων και φιμώνουν την ελευθερία των ΜΜΕ και των συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Την ίδια στιγμή, τα δικτατορικά καθεστώτα δεν διστάζουν να ξεκινούν ή να συμμετέχουν σε πολυαίμακτους πολέμους τους οποίους συνήθως υποκινεί το εφήμερο συμφέρον των δικτατόρων και οι οποίοι πάντα καταλήγουν εις βάρος των πολιτών που χάνουν τη ζωή ή/και το βιος τους.
Επομένως, επειδή οι δικτατορίες – το έχει διδάξει η Ιστορία άλλωστε – μονάχα ανεπανόρθωτα δεινά προξενούν στους ανθρώπους και στις κοινωνίες τους, είναι χρέος μεγάλο κάθε πολίτη σε όλα τα μέρη του κόσμου να αγωνίζεται, με όλες του τις ψυχοσωματικές και πνευματικές δυνάμεις, για τα ατομικά και τα κοινωνικά του δικαιώματα, για τη δημοκρατία και την ελευθερία διαρκώς˙ συνάμα, να μην σταματά στιγμή τη – σε συνεργασία με όλα τα υπόλοιπα ενεργά μέλη της κοινωνίας – δυναμική διεκδίκηση ασφάλειας για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, υπεύθυνης διακυβέρνησης, οικονομικών ευκαιριών, παιδείας, εργασίας, κοινωνικής περίθαλψης και δικαιοσύνης.
