Σε πρόσφατη εκδήλωση της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ στο Κιλκίς, η Άννα Διαμαντοπούλου κάλεσε τον Νίκο Ανδρουλάκη «να μη γίνει ούτε Καρυστιανού ούτε Κωνσταντοπούλου». Με τη φράση αυτή, έβαλε στο ίδιο κάδρο τη φωνή μιας μάνας που έχασε το παιδί της στα Τέμπη και τον πολιτικό λόγο της Ζωής Κωνσταντοπούλου, παρουσιάζοντάς τες και τις δύο ως παραδείγματα «λαϊκισμού». Επικαλέστηκε την ανάγκη «πολιτικής ηρεμίας» και θεσμικής αντιπολίτευσης, σε αντιδιαστολή με όσα η ίδια χαρακτήρισε «κραυγές» και «θεατρινισμούς».
Κι εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Δεν μπορείς να μετατρέπεις τον ανθρώπινο πόνο σε παράδειγμα προς αποφυγή. Δεν μπορείς να λες «να μη γίνουμε Καρυστιανού», λες και η κραυγή μιας μάνας για δικαιοσύνη είναι θεσμική παρεκτροπή. Η πολιτική ηρεμία δεν χτίζεται με την υποτίμηση του σπαραγμού, ούτε με την εξίσωση του πένθους με τακτικισμούς. Χτίζεται με σεβασμό, με ανάληψη ευθυνών, με δικαίωση για τα 57 θύματα.
Και αυτό αναδεικνύει κάτι βαθύτερο: τα παλιά υλικά δεν μπορούν να φτιάξουν το νέο. Ο πολιτικός λόγος που γαλουχήθηκε στη «λογική του κέντρου», που έμαθε να φοβάται κάθε ρωγμή στο κατεστημένο, δεν μπορεί να εμπνεύσει μια κοινωνία που βράζει. Όταν η οργή εκφράζεται, δεν είναι «θόρυβος». Είναι το πραγματικό σώμα της δημοκρατίας που ζητά να ακουστεί.
Η κοινωνία σήμερα δεν έχει ανάγκη από διαιτητές της αγανάκτησης ούτε από τεχνοκρατικούς κηδεμόνες που ερμηνεύουν τη σιωπή ως σταθερότητα. Έχει ανάγκη από πολιτική αλήθεια, από θάρρος, από εκείνους που θα σταθούν δίπλα στις φωνές, όχι απέναντί τους.
Το ΠΑΣΟΚ –και συνολικά το πολιτικό σύστημα– δεν κινδυνεύει να γίνει «λαϊκισμός». Κινδυνεύει να παραμείνει άφωνο, εγκλωβισμένο σε έναν στεναγμό ότι «ο κόσμος δεν καταλαβαίνει». Μα η διανοητική σιωπή είναι πιο επικίνδυνη από κάθε παραφωνία.
Αν θέλει να ξαναγεννηθεί, πρέπει να πάψει να μετρά το παρόν με τα μέτρα του χθες. Γιατί καμία κοινωνία δεν χτίζει το αύριο με τα φθαρμένα υλικά που την οδήγησαν ως εδώ.






















