Η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ αποφάσισε να απονείμει το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2025 στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο, «για το ακούραστο έργο της στην προώθηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων για τον λαό της Βενεζουέλας και για τον αγώνα της για την επίτευξη μιας δίκαιης και ειρηνικής μετάβασης από τη δικτατορία στη δημοκρατία».
Στην επίσημη ανακοίνωση, η Επιτροπή επισημαίνει ότι, τον τελευταίο χρόνο, η Ματσάδο αναγκάστηκε να ζει στην παρανομία, αντιμετωπίζοντας σοβαρές απειλές κατά της ζωής της. Παρ’ όλα αυτά, επέλεξε να παραμείνει στη χώρα της, εμπνέοντας εκατομμύρια ανθρώπους. «Ένωσε την αντιπολίτευση, αντιστάθηκε στη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας και παρέμεινε ακλόνητη στην υποστήριξή της για μια ειρηνική μετάβαση στη δημοκρατία», αναφέρει χαρακτηριστικά η ανακοίνωση.
Η βράβευση αναγνωρίζει το προσωπικό της θάρρος, αλλά και την πολιτική σημασία ενός αγώνα που διεξάγεται μέσα σε συνθήκες αυταρχισμού και φόβου. Η Επιτροπή τη χαρακτήρισε «μια γυναίκα που κρατάει αναμμένη τη φλόγα της δημοκρατίας μέσα σε ένα αυξανόμενο σκοτάδι».
Παράλληλα, η επιλογή αυτή δεν μπορεί να ιδωθεί εκτός πολιτικού πλαισίου. Αν και, όπως σημειώνουν διεθνή μέσα, η απόφαση ενδέχεται να πικράνει τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θεωρούσε εαυτόν υποψήφιο για το Νόμπελ λόγω της εμπλοκής του στις συνομιλίες για τη Γάζα, δεν αποτελεί εχθρική πράξη απέναντι στην πολιτική του προς τη Βενεζουέλα. Αντιθέτως, η Ματσάδο εκφράζει την ίδια φιλοδημοκρατική γραμμή που και η Ουάσιγκτον — τόσο επί Τραμπ όσο και επί Μπάιντεν — έχει στηρίξει.
Ωστόσο, όπως θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων μια ενδεχόμενη βράβευση του Τραμπ, έτσι και η επιλογή της Ματσάδο αναπόφευκτα θα χαρακτηριστεί πολιτική. Ήδη, διεθνείς σχολιαστές υπογραμμίζουν ότι η απόφαση “δεν είναι μόνο υπέρ της δημοκρατίας, αλλά και εναντίον ενός καθεστώτος”. Όπως σημειώνει η Guardian, η Νορβηγία «προετοιμαζόταν για την αντίδραση του Τραμπ αν δεν κέρδιζε το βραβείο• τώρα προετοιμάζεται για τις αντιδράσεις του Μαδούρο».
Με άλλα λόγια, η Επιτροπή έκανε το αυτονόητο — και αυτό, στις μέρες μας, είναι από μόνο του ριζοσπαστική πράξη. Αναγνώρισε τη δύναμη μιας γυναίκας που υπερασπίζεται την ειρήνη όχι με συνθήματα, αλλά με προσωπικό κίνδυνο• που απέδειξε ότι τα εργαλεία της δημοκρατίας είναι και εργαλεία ειρήνης.
Και όμως, η συζήτηση γύρω από τα βραβεία και τους «ειρηνοποιούς» μοιάζει δευτερεύουσα, σχεδόν περιττή, όσο οι πραγματικοί πρωταγωνιστές — οι άμαχοι — συνεχίζουν να πληρώνουν το τίμημα της πολιτικής υποκρισίας.
Σήμερα, την ώρα που το Όσλο ανακοίνωνε το νέο Νόμπελ Ειρήνης και ο Ντόναλντ Τραμπ ανέμεναι απο τη συμφωνία της Γάζας μια ευκαιρία προσωπικής δικαίωσης, η ουσία παραμένει αλλού:
Η ειρήνη δεν απονέμεται με βραβεία ούτε επικυρώνεται με φωτογραφίες.
Δεν μετριέται σε μετάλλια ούτε σε διπλωματικά χαμόγελα.
Είναι έργο διαρκείας, που απαιτεί συνέπεια, δικαιοσύνη και λογοδοσία.

10 Οκτωβρίου 2025
469 Views





















