Η δημόσια συζήτηση που άνοιξε γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού και το ζήτημα των αμβλώσεων ανέδειξε για ακόμη μία φορά τις παθογένειες του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο δημόσιος λόγος στη χώρα. Μια λάθος απάντηση, δοσμένη υπό την πίεση τηλεοπτικού χρόνου και δημοσιογραφικού αιφνιδιασμού, μετατράπηκε αστραπιαία σε αφορμή συνολικής απαξίωσης, χαρακτηρισμών και ιδεολογικών καταδικών.
Το πρόβλημα δεν ήταν το πραγματικό λάθος ή η ασάφεια. Αυτά είναι ανθρώπινα και διορθώσιμα. Το πρόβλημα ήταν η σπουδή με την οποία ενεργοποιήθηκαν μηχανισμοί ακύρωσης, όχι για να προστατευθούν δικαιώματα, αλλά για να αποδομηθεί ένα πρόσωπο που δεν εντάσσεται πλήρως στα καθιερωμένα επικοινωνιακά και ιδεολογικά σχήματα. Έτσι, η ουσία χάθηκε: ότι το δικαίωμα στην άμβλωση δεν αμφισβητήθηκε, ενώ η συζήτηση μεταφέρθηκε –ορθά, έστω και ως διόρθωση ημαρτημένων– στα κοινωνικά αίτια που οδηγούν γυναίκες σε δύσκολες επιλογές.
Η υποκρισία αποκαλύπτεται όταν όσοι υψώνουν τη φωνή τους για τις λέξεις, σιωπούν για την απουσία κοινωνικής πρόνοιας, σεξουαλικής αγωγής και στήριξης της μητρότητας. Το σύστημα δεν ενδιαφέρεται για τη διόρθωση, αλλά για την εργαλειοποίηση του λάθους.
Αν θέλουμε σοβαρό διάλογο, οφείλουμε να κρίνουμε την ουσία και όχι το στιγμιότυπο – και να αντιστεκόμαστε στη λογική της πολιτικής ανθρωποφαγίας.
