Η συζήτηση για την καταλληλότητα της αίθουσας όπου διεξάγεται η δίκη των Τεμπών δεν είναι ζήτημα εντυπώσεων, αλλά ζήτημα μετρήσιμων δεδομένων και λειτουργικών προδιαγραφών.
Σύμφωνα με την επίσημη κάτοψη του Εφετείου Λάρισας, ο κύριος χώρος της αίθουσας ανέρχεται σε 283 τ.μ. και πλαισιώνεται από δύο συμπληρωματικές αίθουσες 82 τ.μ. και 109 τ.μ., οι οποίες προορίζονται για παρακολούθηση μέσω οθονών. Οι χώροι αυτοί δεν αποτελούν ενιαίο ακροατήριο, αλλά ξεχωριστές αίθουσες.
Στην κύρια αίθουσα, οι θέσεις με πλήρη λειτουργική υποδομή (έδρανα εργασίας) εντοπίζονται αποκλειστικά στις δύο πλευρικές ενότητες, όπου κάθονται οι συνήγοροι υπεράσπισης και υποστήριξης της κατηγορίας. Με βάση την κάτοψη και τις αναλογίες των επίπλων, οι θέσεις αυτές ανέρχονται περίπου σε 50 ανά πλευρά, δηλαδή συνολικά περί τις 100 θέσεις με πραγματικές συνθήκες εργασίας δικηγόρου.
Αντιθέτως, το κεντρικό και οπίσθιο τμήμα της αίθουσας καταλαμβάνεται από πυκνά διατεταγμένες θέσεις καθήμενου κοινού, χωρίς έδρανα, μικρόφωνα ή άλλη υποδομή που να επιτρέπει ουσιαστική συμμετοχή στη διαδικασία. Οι θέσεις αυτές, εκ της φύσεώς τους, αντιστοιχούν σε ακροατήριο και όχι σε λειτουργικό χώρο άσκησης δικηγορικών καθηκόντων.
Παράλληλα, σημαντικός αριθμός θέσεων κατανέμεται εκτός της κύριας αίθουσας, στις συμπληρωματικές αίθουσες παρακολούθησης, όπου η παρουσία είναι έμμεση, μέσω οπτικοακουστικών μέσων.
Η διάκριση αυτή, μεταξύ θέσεων πλήρους συμμετοχής στη διαδικασία και θέσεων απλής παρακολούθηση, είναι σαφής στην κάτοψη και κρίσιμη για την αποτίμηση της λειτουργικότητας του χώρου. Η συγκέντρωση των θέσεων εργασίας σε περιορισμένο τμήμα της αίθουσας και η διάχυση των υπολοίπων σε χώρους χωρίς άμεση συμμετοχή δημιουργεί ένα περιβάλλον πολλαπλών ταχυτήτων εντός της ίδιας δίκης.
Σε μια δίκη με αυξημένο αριθμό διαδίκων, συνηγόρων και ενδιαφερόμενων μερών, η χωρική επάρκεια δεν κρίνεται μόνο από το συνολικό πλήθος καθισμάτων, αλλά από τη δυνατότητα ισότιμης, άμεσης και λειτουργικής παρουσίας όλων όσοι συμμετέχουν ή έχουν έννομο συμφέρον να παρακολουθούν.
Υπό αυτή την έννοια, το ζήτημα της αίθουσας δεν είναι δευτερεύον ή διαδικαστικό. Είναι θεμελιώδες. Γιατί κάθε μεγάλη δίκη ξεκινά από τον χώρο μέσα στον οποίο διεξάγεται. Και όταν ο χώρος δεν μπορεί να υποστηρίξει ισότιμα τη διαδικασία, τα προβλήματα δεν περιορίζονται στη χωροταξία ,μεταφέρονται αναπόφευκτα στην ίδια την εξέλιξη της δίκης.
ΚΑΤΟΨΗ 1

Η ΚΑΤΟΨΗ 1 που βασίζεται στην παραπάνω περιγραφή του άρθρου και προκύπτει και από την πραγματική κατοψη της αίθουσας δείχνει ότι οι θέσεις δικηγόρων με πλήρη υποδομή περιορίζονται στα πλευρικά τμήματα, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των καθισμάτων αφορά κοινό ή βρίσκεται εκτός αίθουσας, σε χώρους παρακολούθησης.
























