Η συζήτηση για νέες ρυθμίσεις οφειλών προς το Δημόσιο επιστρέφει με ένταση, σε μια συγκυρία που μόνο ως οριακή μπορεί να χαρακτηριστεί. Η ενεργειακή αστάθεια, οι πληθωριστικές πιέσεις και κυρίως η γεωπολιτική κρίση στον Περσικό Κόλπο δημιουργούν ένα περιβάλλον αβεβαιότητας με διάρκεια και όχι ένα πρόσκαιρο σοκ που θα απορροφηθεί εύκολα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση φαίνεται να επεξεργάζεται νέα εργαλεία ρύθμισης παλαιών ληξιπρόθεσμων οφειλών. Ωστόσο, η μέχρι τώρα προσέγγιση χαρακτηρίζεται περισσότερο από «διαρροές» και δοκιμαστικές σκέψεις, παρά από μια σαφή και ολοκληρωμένη στρατηγική. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Η αγορά δεν χρειάζεται φήμες. Χρειάζεται καθαρούς κανόνες.
Όσο η αβεβαιότητα παρατείνεται, τόσο οι επιχειρήσεις,ιδίως οι μικρές και μεσαίες,λειτουργούν σε καθεστώς ασφυξίας. Η καθημερινή ρευστότητα έχει μετατραπεί σε αγώνα επιβίωσης: υψηλές μηνιαίες δόσεις προς την Εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία, αυξημένο λειτουργικό κόστος και περιορισμένη πρόσβαση σε χρηματοδότηση.
Ακόμη και όσοι παραμένουν συνεπείς, το κάνουν οριακά.
Και εδώ βρίσκεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος: αν δεν υπάρξει άμεση και ρεαλιστική παρέμβαση, τότε και αυτό το τμήμα των συνεπών επιχειρήσεων κινδυνεύει να «σβήσει». Δεν πρόκειται πλέον για ζήτημα φορολογικής συμμόρφωσης. Πρόκειται για ζήτημα βιωσιμότητας της ίδιας της παραγωγικής βάσης της χώρας.
Η κυβέρνηση οφείλει να κινηθεί πέρα από τη λογική της σταδιακής διαρροής σεναρίων και να προχωρήσει σε ξεκάθαρες αποφάσεις:
- ποιοι θα ενταχθούν στις νέες ρυθμίσεις,
- με ποιους όρους,
- και με ποια πραγματική δυνατότητα αποπληρωμής.
Γιατί το κρίσιμο δεν είναι ο αριθμός των δόσεων, αλλά το αν αυτές μπορούν πράγματι να πληρωθούν.
Την ίδια στιγμή, οι φορείς εκπροσώπησης του επιχειρηματικού κόσμου καλούνται να αναδείξουν το ζήτημα με ενιαία φωνή. Δεν πρόκειται για επιμέρους διεκδικήσεις ή κλαδικά αιτήματα. Είναι ένα διαρθρωτικό πρόβλημα που αφορά το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας.
Αν η ρευστότητα των επιχειρήσεων εξαντλείται κάθε μήνα σε υποχρεώσεις προς το Δημόσιο, τότε δεν απομένει χώρος για επενδύσεις, ανάπτυξη ή ακόμη και απλή διατήρηση της λειτουργίας τους.
Η εμπειρία των τελευταίων ετών έχει δείξει ότι οι μισές λύσεις δεν αποδίδουν. Ρυθμίσεις που δεν λαμβάνουν υπόψη την πραγματική οικονομική δυνατότητα των οφειλετών καταλήγουν σε αποτυχία και τελικά επιδεινώνουν το πρόβλημα.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, απαιτείται μια συνολική και ρεαλιστική προσέγγιση. Όχι μόνο για την ενίσχυση των δημοσίων εσόδων, αλλά για τη διατήρηση της ίδιας της οικονομικής δραστηριότητας.
Γιατί χωρίς βιώσιμες επιχειρήσεις, δεν υπάρχουν ούτε έσοδα ούτε ανάπτυξη.
Και αυτή είναι μια εξίσωση που δεν επιδέχεται άλλη καθυστέρηση.
