Σπάνια μια είδηση γενεθλίων αποκτά το βάρος μιας ολόκληρης εποχής. Συνήθως, τέτοιες στιγμές τις συναντάμε σε αφιερώματα για αστέρες του Χόλυγουντ -θυμόμαστε παλιότερα τον Κερκ Ντάγκλας. Πολύ σπανιότερα, όμως, η ίδια η ζωή μάς καλεί να σταθούμε μπροστά σε έναν άνθρωπο που συμπληρώνει έναν αιώνα ζωής με παρουσία ζωντανή, σώμα όρθιο και πνεύμα διαυγές. Και ακόμη πιο σπάνια, αυτή η πρόσκληση έρχεται με χαμόγελο, συγκίνηση και μια γιορτή γεμάτη εικόνες, όπως εκείνη της κας Δήμητρας (Μιμίκας) Γαλανοπούλου.

Και κάπου εδώ, υπάρχει και μια μικρή αλλά ουσιαστική «είδηση» για εμάς: εδώ, στον «Σύμβουλο Επιχειρήσεων», όπου είναι επί δεκαετίες πιστή αναγνώστρια, θελήσαμε να της επιστρέψουμε ένα κομμάτι από όσα απλόχερα έδωσε στη ζωή. Να κάνουμε, συμβολικά, το πρωτοσέλιδο της ζωής της. Ένα συλλεκτικό εξώφυλλο, αντάξιο μιας διαδρομής που δεν χωρά σε λίγες γραμμές.Και να είναι αυτο το δικό μας δώρο του ενός αιώνα γενεθλίων της.

Γεννημένη το 1926, σε ένα μικρό χωριό κοντά στα Σιταράλωνα, κουβαλά μέσα της την αυθεντικότητα μιας άλλης Ελλάδας. Πολύ νωρίς γνώρισε την απώλεια ,ο πατέρας της έφυγε όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών, και μεγάλωσε με αυστηρότητα, αλλά και δύναμη, σε μια εποχή που απαιτούσε αντοχή. «Εγώ ήμουν βράχος», συνήθιζε να λέει . Και πράγματι, αυτός ο «βράχος» άντεξε πόλεμο, Κατοχή και Εμφύλιο, χωρίς να λυγίσει.

Η προσφορά της ξεκίνησε νωρίς. Μετά την εκπαίδευσή της στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, υπηρέτησε με αυταπάρνηση σε νοσοκομεία και ιατρεία, σώζοντας ζωές και χαρίζοντας ελπίδα. Όπως η ίδια έλεγε, «έχω πάρει πολλές ευχές από τους ανθρώπους, γι’ αυτό ζω ακόμα». Ίσως εκεί να κρύβεται ένα από τα πρώτα μυστικά της μακροζωίας της: η προσφορά χωρίς ανταπόδοση.
Το 1953 παντρεύτηκε τον αξιωματικό Χαράλαμπο Γαλανόπουλο και μαζί του διέσχισε σχεδόν ολόκληρη την Ελλάδα. Μετακομίσεις, νέες αρχές, δυσκολίες- κι όμως, κάθε φορά στεκόταν δίπλα του με υπομονή και αξιοπρέπεια. Παράλληλα, δημιούργησε μια οικογένεια που σήμερα αποτελεί το πιο ζωντανό της αποτύπωμα: παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα.
Κι έπειτα, ο Μίχας. Το ελατόδασος που έγινε το «βασίλειό» της, ένας τόπος μνήμης, εργασίας και γαλήνης, που τη συνόδευσε για δεκαετίες . Εκεί, όπως και σε όλη της τη ζωή, βρήκε νόημα στη συνέχεια και στη δημιουργία.
Αν υπάρχει, τελικά, ένα μυστικό που τη φέρνει έως εδώ, το αποκαλύπτει η ίδια: δεν κράτησε πίκρα. Συγχώρεσε. Τους ανθρώπους, τις καταστάσεις, τον χρόνο. «Ζω γιατί έμαθα να συγχωρώ» .
Και ίσως αυτό να είναι το πιο πολύτιμο μάθημα που αφήνει πίσω της: ότι ένας αιώνας ζωής δεν μετριέται σε χρόνια, αλλά σε αγάπη, αντοχή και καρδιά. Ένα πρωτοσέλιδο ζωής, που δεν γράφτηκε για να διαβαστεί μόνο, αλλά για να εμπνεύσει.
























