Η πρόσφατη απογραφική έρευνα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για τα θεραπευτήρια το 2024 αποτυπώνει μια εικόνα σχετικής σταθερότητας στο σύστημα υγείας, αλλά και έντονων περιφερειακών ανισοτήτων, με τη Δυτική Ελλάδα να διατηρεί χαμηλό μερίδιο στο σύνολο της χώρας.

Συγκεκριμένα, ο συνολικός αριθμός θεραπευτηρίων στη χώρα παρέμεινε αμετάβλητος στις 266 μονάδες, συνεχίζοντας μια τάση στασιμότητας της τελευταίας τετραετίας . Παράλληλα, κυριαρχεί ο ιδιωτικός τομέας, καθώς το 53% των μονάδων είναι ιδιωτικές κλινικές, γεγονός που αναδεικνύει τη σημαντική συμμετοχή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην παροχή υπηρεσιών υγείας.
Ωστόσο, η γεωγραφική κατανομή των θεραπευτηρίων παρουσιάζει έντονες αποκλίσεις. Η Αττική συγκεντρώνει το 33,5% των μονάδων και ακολουθούν η Κεντρική Μακεδονία (15,4%) και η Θεσσαλία (12%). Αντίθετα, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας διαθέτει μόλις 14 θεραπευτήρια, που αντιστοιχούν στο 5,3% του συνόλου της χώρας .
Η επίδοση αυτή τοποθετεί τη Δυτική Ελλάδα σε μεσαία προς χαμηλή θέση μεταξύ των περιφερειών, μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Αξιοσημείωτο είναι ότι η κατανομή αυτή παραμένει αμετάβλητη τα τελευταία χρόνια, γεγονός που υποδηλώνει περιορισμένες επενδύσεις ή αναδιάρθρωση στον τομέα της υγείας στην περιοχή.
Παράλληλα, η συνολική εικόνα των υποδομών δείχνει μεταβολές στη λειτουργία του συστήματος. Οι κλίνες κλειστής νοσηλείας μειώθηκαν κατά 1,7% την περίοδο 2021-2024, ενώ οι κλίνες ημερήσιας νοσηλείας αυξήθηκαν κατά 13%, γεγονός που αντανακλά τη στροφή προς πιο ευέλικτες μορφές περίθαλψης . Η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία για περιφέρειες όπως η Δυτική Ελλάδα, όπου η πρόσβαση σε πλήρως ανεπτυγμένες νοσοκομειακές μονάδες είναι πιο περιορισμένη.

Η σύνθεση των θεραπευτηρίων δείχνει ότι κυριαρχούν τα γενικά νοσοκομεία (66,5%), ενώ τα ειδικά θεραπευτήρια καλύπτουν το 29,4%, με κυρίαρχες τις νευροψυχιατρικές μονάδες. Ακολουθούν παθολογικές και μαιευτικές-γυναικολογικές κλινικές, ενώ μικρότερα ποσοστά καταγράφονται σε παιδιατρικές, αντικαρκινικές και οφθαλμολογικές μονάδες . Η εικόνα αυτή υποδηλώνει περιορισμένη εξειδίκευση σε περιφερειακές περιοχές όπως η Δυτική Ελλάδα, γεγονός που ενδέχεται να αναγκάζει τους ασθενείς να μετακινούνται προς μεγάλα αστικά κέντρα για πιο εξειδικευμένες υπηρεσίες υγείας.
Σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, καταγράφεται αύξηση του ιατρικού προσωπικού κατά 5,6% στην τετραετία, ενώ το νοσηλευτικό προσωπικό παραμένει σχεδόν στάσιμο. Αντίθετα, παρατηρείται μείωση στο παραϊατρικό και βοηθητικό προσωπικό, εξέλιξη που μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, ιδίως σε περιφερειακές μονάδες .

Για τη Δυτική Ελλάδα, τα στοιχεία αυτά οδηγούν σε ένα σαφές συμπέρασμα: η περιοχή δεν υστερεί μόνο ποσοτικά σε υποδομές, αλλά κινδυνεύει να βρεθεί και ποιοτικά πίσω, εάν δεν ενισχυθεί το ανθρώπινο δυναμικό και δεν υπάρξουν στοχευμένες επενδύσεις.
Συνολικά, η εικόνα που προκύπτει από την έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ αναδεικνύει ένα σύστημα υγείας που διατηρεί τη δομή του αλλά δεν εξελίσσεται ισόρροπα. Για πόλεις όπως η Πάτρα και την ευρύτερη Δυτική Ελλάδα, το στοίχημα παραμένει η ενίσχυση των υποδομών και η άμβλυνση των περιφερειακών ανισοτήτων, ώστε να διασφαλιστεί ισότιμη πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας.




















