Σε μια πόλη που πλέον ζει σχεδόν καθημερινά μέσα από εκδηλώσεις ,στην Πάτρα αλλά όχι μόνο, έχει παγιωθεί μια παράδοξη συνήθεια: να συζητάμε περισσότερο για το ποιος ήταν ή δεν ήταν παρών, παρά για το ίδιο το περιεχόμενο και την ουσία της κάθε διοργάνωσης. Λες και το αποτύπωμα μιας εκδήλωσης εξαντλείται σε μια φωτογραφία, σε μια «πρώτη σειρά» γεμάτη τίτλους και αξιώματα, και όχι στο μήνυμα που αφήνει πίσω της.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι διαφορετική. Όσοι έχουν εμπειρία από τη διοργάνωση εκδηλώσεων γνωρίζουν καλά ότι η αξία τους δεν μετριέται με αριθμούς ούτε με παρουσιολόγια επισήμων. Μετριέται με τη συμμετοχή εκείνων που επιλέγουν να είναι παρόντες ουσιαστικά, όχι τυπικά. Με το ενδιαφέρον που δείχνουν, με τον χρόνο που αφιερώνουν, με τη διάθεση να ακούσουν, να σκεφτούν, να τιμήσουν.
Κι όμως, επιμένουμε σε μια επιφανειακή λογική. Αναζητούμε διαρκώς «απουσίες» για να τις καταγγείλουμε ή «παρουσίες» για να τις προβάλουμε. Στεκόμαστε στην εικόνα της πρώτης σειράς, η οποία συχνά αδειάζει μόλις ολοκληρωθούν οι χαιρετισμοί και οι απαραίτητες φωτογραφίες. Ένα σκηνικό γνώριμο: τυπικές παρουσίες, βιαστικές αποχωρήσεις, και πίσω τους μια εκδήλωση που συνεχίζεται με εκείνους που πραγματικά ενδιαφέρονται.
Αυτή η αντίφαση λέει πολλά. Δείχνει πως, τελικά, η έννοια της «παρουσίας» έχει παρερμηνευτεί. Δεν είναι φυσική παρουσία για λίγα λεπτά, είναι στάση. Είναι επιλογή να είσαι εκεί από σεβασμό και όχι από υποχρέωση. Και, αντίστοιχα, η «απουσία» δεν είναι πάντα αυτή που φαίνεται. Γιατί μπορεί να απουσιάζει κάποιος που δεν ήρθε ποτέ, αλλά μπορεί να απουσιάζει ουσιαστικά κι εκείνος που πέρασε απλώς για να φανεί.
Ίσως έχει έρθει η ώρα να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε και αξιολογούμε τις εκδηλώσεις. Να πάψουμε να τις αντιμετωπίζουμε ως ευκαιρίες εντυπώσεων και να επιστρέψουμε στην ουσία τους: στη συνάντηση ανθρώπων γύρω από μια ιδέα, έναν σκοπό, μια τιμή. Να δώσουμε αξία σε εκείνους που γεμίζουν τις αίθουσες όχι με την ιδιότητά τους, αλλά με την παρουσία τους.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι ποιος κάθισε στην πρώτη σειρά, αλλά ποιος έμεινε μέχρι το τέλος. Δεν είναι ποιος φωτογραφήθηκε, αλλά ποιος άκουσε. Και κυρίως, ποιος σεβάστηκε τη στιγμή.
Αν κάτι αξίζει να μετράμε, λοιπόν, δεν είναι οι καρέκλες που γέμισαν πρόσκαιρα, αλλά το αποτύπωμα που άφησε η κάθε εκδήλωση σε όσους πραγματικά ήταν εκεί.
