Σε μια περίοδο κατά την οποία η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, η ανθεκτικότητα των συστημάτων υγείας και η περιφερειακή ανάπτυξη βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, το μέλλον του πρώην 409 Στρατιωτικού Νοσοκομείου Πατρών επανέρχεται με ένταση στην πολιτική ατζέντα.
Το κτιριακό συγκρότημα, που βρίσκεται στην περιοχή του Προφήτη Ηλία στην Πάτρα, αποτελεί ένα σημαντικό ακίνητο δημόσιου χαρακτήρα, με ιστορική και λειτουργική σύνδεση με την υγειονομική κάλυψη στρατιωτικών και πολιτών. Το πρώην 409, γνωστό και ως Μαραγκοπούλειο Στρατιωτικό Νοσοκομείο, συνδέθηκε επί δεκαετίες με την υγειονομική υποδομή της πόλης, ενώ στο παρελθόν είχε λειτουργήσει και ως παράρτημα του Νοσοκομείου «Άγιος Ανδρέας» Πατρών.
Παρά τη σημασία του, το ακίνητο παραμένει επί χρόνια αναξιοποίητο, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ερωτήματα τόσο για τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας όσο και για την απουσία ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού υγειονομικής αξιοποίησης σε μια περιοχή με αυξημένες ανάγκες.
Στο πλαίσιο αυτό, ο βουλευτής Αχαΐας και Τομεάρχης Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, με τη συνυπογραφή δέκα βουλευτών του κόμματος, κατέθεσε ερώτηση προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, ζητώντας σαφείς απαντήσεις και συγκεκριμένες δεσμεύσεις για το μέλλον του πρώην 409 Στρατιωτικού Νοσοκομείου Πατρών.
Σύμφωνα με την κοινοβουλευτική παρέμβαση, το ζήτημα δεν αφορά μόνο την τύχη ενός εγκαταλελειμμένου ακινήτου, αλλά αγγίζει ευρύτερα θέματα δημόσιας υγείας, στρατιωτικής μέριμνας, πολιτικής προστασίας και αναπτυξιακού σχεδιασμού για ολόκληρη τη Δυτική Ελλάδα.
Ο βουλευτής επισημαίνει ότι, παρά τη στρατηγική σημασία του κτιριακού συγκροτήματος για την υγειονομική κάλυψη στρατιωτικού προσωπικού, στρατευσίμων αλλά και πολιτών, η κυβέρνηση δεν έχει παρουσιάσει έως σήμερα συγκεκριμένο σχέδιο δημόσιας αξιοποίησης. Όπως τονίζεται, σε προηγούμενη απάντηση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, έπειτα από κοινοβουλευτική παρέμβαση του ίδιου βουλευτή πριν από έναν χρόνο, υπήρξαν μόνο γενικές αναφορές σε «διαδικασίες αξιοποίησης», χωρίς χρονοδιάγραμμα, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς ουσιαστική ενημέρωση για τον χαρακτήρα των σχεδιασμών.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο γεγονός ότι η Δυτική Ελλάδα, όπου εκπαιδεύονται περίπου 1.300 στρατεύσιμοι, στερείται σήμερα άμεσης πρόσβασης σε στρατιωτική υγειονομική δομή. Παράλληλα, οι πιέσεις που δέχθηκε τα προηγούμενα χρόνια το δημόσιο σύστημα υγείας της Πάτρας ανέδειξαν, σύμφωνα με την ερώτηση, την ανάγκη ύπαρξης εφεδρικών δημόσιων δομών υγείας, ικανών να λειτουργούν υποστηρικτικά σε περιόδους κρίσεων.
Η πιθανή επαναλειτουργία του πρώην 409 Στρατιωτικού Νοσοκομείου ως δημόσιας υγειονομικής δομής θα μπορούσε, κατά τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, να συμβάλει στην κάλυψη αναγκών στρατιωτικού προσωπικού, στρατευσίμων και πολιτών, ενισχύοντας ταυτόχρονα την επιχειρησιακή ετοιμότητα της περιοχής απέναντι σε φυσικές καταστροφές, υγειονομικές κρίσεις και έκτακτες συνθήκες.
Στην ερώτηση γίνεται επίσης αναφορά στις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας, του Δήμου Πατρέων και εργαζομένων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του ΓΕΣ στην Πελοπόννησο απέναντι σε σενάρια μακροχρόνιας εκμίσθωσης του ακινήτου για εμπορική χρήση ή ακόμη και κατεδάφισής του. Οι τοπικοί φορείς έχουν διατυπώσει με σαφήνεια τη θέση ότι το πρώην 409 πρέπει να παραμείνει δημόσια υποδομή και να αξιοποιηθεί προς όφελος των πραγματικών αναγκών της περιοχής.
Με την κοινοβουλευτική παρέμβασή τους, οι βουλευτές ζητούν από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας να απαντήσει:
- Σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι διαδικασίες αξιοποίησης του πρώην 409 Στρατιωτικού Νοσοκομείου Πατρών.
- Αν υπάρχει σχεδιασμός για εμπορική εκμετάλλευση ή μακροχρόνια εκμίσθωση του ακινήτου.
- Αν εξετάζεται η επαναλειτουργία του ως δημόσιας υγειονομικής δομής, σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας.
- Αν υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα αποφάσεων και ενεργειών.
Το ζήτημα έχει και σαφή οικονομική διάσταση. Η αξιοποίηση ενός μεγάλου δημόσιου ακινήτου σε αστικό ιστό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά ή αποκλειστικά με όρους βραχυπρόθεσμης απόδοσης. Σε περιοχές όπως η Δυτική Ελλάδα, όπου οι δημόσιες υποδομές υγείας και πολιτικής προστασίας αποτελούν κρίσιμο παράγοντα κοινωνικής συνοχής και τοπικής ανάπτυξης, η επιλογή χρήσης τέτοιων ακινήτων έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες.























