0 Comment
Σε κρίσιμη καμπή εισέρχεται η διαχείριση του ιδιωτικού χρέους προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς η κυβέρνηση προωθεί ρυθμίσεις για την εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τον ΕΦΚΑ σε 72 ή και 120 δόσεις, την ίδια στιγμή που η ΑΑΔΕ δρομολογεί κύμα ηλεκτρονικών πλειστηριασμών σε βάρος δεκάδων φυσικών και νομικών προσώπων. Η συγκυρία χαρακτηρίζεται από την ανάγκη εξισορρόπησης δύο αντικρουόμενων πολιτικών: από τη μία, την ενίσχυση της εισπραξιμότητας ληξιπρόθεσμων χρεών που αγγίζουν τα 50 δισ. ευρώ στον ΕΦΚΑ και τα 110,78 δισ. ευρώ στην Εφορία, και από την άλλη, την αποφυγή κοινωνικών και οικονομικών κραδασμών από την επιβολή μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης. Το νέο σχήμα ρύθμισης οφειλών στον ΕΦΚΑ Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του υπουργείου Εργασίας, εξετάζεται η δυνατότητα εξατομικευμένων ρυθμίσεων οφειλών για περίπου 500.000 επαγγελματίες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις με χρέη έως 10.000 ευρώ. Το σχήμα αυτό θα βασίζεται στην πραγματική δυνατότητα αποπληρωμής κάθε οφειλέτη και θα προσαρμόζεται στα εισοδηματικά και περιουσιακά του στοιχεία. Η ρύθμιση ενδέχεται να συνοδευτεί από περαιτέρω μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, μέτρο που η κυβέρνηση δεν αποκλείει για το 2026–2027. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ενεργοποίηση αυτών των ρυθμίσεων γίνεται σε μια στιγμή που προωθείται παράλληλα η ανάθεση υποστηρικτικού ρόλου σε ιδιωτικές εταιρείες, με στόχο την ενίσχυση της εισπραξιμότητας των ασφαλιστικών οφειλών μέσω στοχευμένων παρεμβάσεων. Η παράλληλη αυτή διαδικασία δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την κοινωνική αποδοχή της, ιδίως εφόσον δεν συνοδευτεί από ένα γενναίο, δίκαιο και λειτουργικό πλαίσιο διευκόλυνσης των οφειλετών. Επανέρχεται η πίεση για οριζόντια ρύθμιση σε Εφορία – Τεκμηριωμένα αιτήματα Η αναγκαιότητα για επέκταση των ρυθμίσεων και προς τις φορολογικές οφειλές δεν είναι νέα. Ήδη από παλαιότερες παρεμβάσεις τους, τόσο η Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος (ΓΣΕΒΕΕ) όσο και η Ελληνική Συνομοσπονδία Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας (ΕΣΕΕ) είχαν ζητήσει την επαναφορά ρύθμισης 120 δόσεων, με ευρεία εφαρμογή σε όλες τις κατηγορίες χρεών και κριτήρια που θα λαμβάνουν υπόψη τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων. Ενδεικτικά, η ΓΣΕΒΕΕ ήδη από το 2022 είχε τονίσει την ανάγκη για «120 δόσεις σε όλες τις φορολογικές οφειλές και παράλληλη αναστολή πλειστηριασμών», ενώ η ΕΣΕΕ είχε προτείνει μοντέλο ρύθμισης με κούρεμα 85% σε τόκους και προσαυξήσεις και έως 120 δόσεις για ποσά από 3.000 έως 20.000 ευρώ. Οι θέσεις αυτές επανέρχονται εκ των πραγμάτων στην επικαιρότητα, καθώς η κοινωνική και επιχειρηματική κόπωση δεν επιτρέπει μονομερείς εισπρακτικές πρακτικές χωρίς αντίστοιχα αντισταθμιστικά μέτρα. Η ΑΑΔΕ επιστρατεύει πλειστηριασμούς για μεγάλους οφειλέτες Η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων ανακοίνωσε σειρά 25 ηλεκτρονικών πλειστηριασμών για την περίοδο Ιουλίου–Δεκεμβρίου 2025, σε βάρος οφειλετών που δεν έχουν εντάξει τις υποχρεώσεις τους σε καμία ρύθμιση. Οι πλειστηριασμοί αφορούν κυρίως εκτάσεις με βιοτεχνικά ή βιομηχανικά κτίρια, αγροτεμάχια και διαμερίσματα, με επίκεντρο τις περιοχές της Αττικής, της Θεσσαλονίκης, της Βοιωτίας, των Τρικάλων, των Χανίων και της Καβάλας. Οι επισπεύδουσες αρχές – Κέντρο Ελέγχου Μεγάλων Φορολογουμένων (ΚΕΜΕΦ), Επιχειρησιακή Μονάδα Είσπραξης (ΕΜΕΙΣ) και ΚΕΒΕΙΣ Θεσσαλονίκης – επικεντρώνονται κυρίως σε μεγαλοοφειλέτες, ωστόσο δεν αποκλείεται η διεύρυνση των μέτρων σε μικρότερους οφειλέτες, εφόσον δεν υπάρξει μαζική προσέλευση σε ρυθμίσεις. Η ισχύουσα νομοθεσία προβλέπει ότι ο μόνος τρόπος αναστολής των πλειστηριασμών είναι η ένταξη σε ενεργή ρύθμιση ή η έκδοση σχετικής δικαστικής απόφασης. Η πίεση προς συμμόρφωση μέσω ρευστοποιήσεων είναι ξεκάθαρη – ωστόσο, η κοινωνική αντοχή είναι πλέον περιορισμένη. Η ανάγκη για γενναία πολιτική ρύθμισης – Όχι τιμωρία της αδυναμίας πληρωμής Η συγκυρία επιτάσσει να δοθεί σαφές πολιτικό σήμα πως το κράτος δεν αντιμετωπίζει την αδυναμία πληρωμής ως αμέλεια ή απείθεια, αλλά ως οικονομική πραγματικότητα που πρέπει να τύχει θεσμικής διαχείρισης. Η επέκταση της ρύθμισης σε 120 δόσεις, με διαγραφή τόκων και προσαυξήσεων για τις ευάλωτες κατηγορίες, και με κριτήρια βιωσιμότητας και φορολογικής συνέπειας, αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική επιλογή για να μην επιβαρυνθεί περαιτέρω το επιχειρηματικό κλίμα. Οτιδήποτε λιγότερο, υπό το βάρος πλειστηριασμών και ιδιωτικοποίησης της είσπραξης, κινδυνεύει να καταλήξει σε σπιράλ αντιπαραγωγικής πίεσης, χωρίς ουσιαστικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα.
