Του Παναγιώτη Γιαλένιου εκδότη του “Συμβούλου Επιχειρήσεων” και του symboulos.gr
Στις 28 Φεβρουαρίου 2025, η Ελλάδα έγινε μάρτυρας μιας πρωτοφανούς λαϊκής κινητοποίησης. Χιλιάδες πολίτες, από κάθε γωνιά της χώρας, συγκεντρώθηκαν σε κεντρικές πλατείες, με κύριο αίτημα τη δικαιοσύνη για την τραγωδία των Τεμπών. Στην Αθήνα, η πλατεία Συντάγματος πλημμύρισε από ανθρώπους με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση της μεταπολίτευσης

Αυτό που έκανε αυτή τη συγκέντρωση ξεχωριστή δεν ήταν μόνο το πλήθος, αλλά η ποικιλομορφία των ανθρώπων που συμμετείχαν. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές και συνταξιούχοι, όλοι βρέθηκαν εκεί, ενωμένοι κάτω από τα συνθήματα «Δικαιοσύνη» και «Δεν έχω οξυγόνο». Κάθε πρόσωπο στην πλατεία είχε τη δική του ιστορία, τη δική του αιτία να βρίσκεται εκεί.

Η ποικιλία των ιδεών, των χρωμάτων, των διαθέσεων και των συναισθημάτων που εκφράστηκαν εκείνη την ημέρα συνέθεταν μια εκρηκτική εσωτερική σιωπή. Ήταν σαν η κοινωνία να κρατούσε την ανάσα της, απαιτώντας απαντήσεις και αλλαγές. Η παρουσία χιλιάδων πλακάτ και σημειωμάτων, το καθένα με τη δική του έμπνευση, συνέθεταν μια υπέροχη ιστορία, καλύτερη από το καλύτερο πολιτικό αφήγημα για την κατάσταση στην Ελλάδα και το αίτημα για αλλαγή.

Σε αυτή την κινητοποίηση, είδαμε την Ελλάδα σε όλο της το φάσμα. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, επαγγελμάτων και πολιτικών πεποιθήσεων ενώθηκαν για έναν κοινό σκοπό. Ήταν μια απόδειξη ότι, παρά τις διαφορές, όταν πρόκειται για δικαιοσύνη και αλήθεια, η κοινωνία μπορεί να σταθεί ενωμένη.
Όπως είπε κάποτε ο Αριστοτέλης: «Ουδείς γαρ ον φοβείται φιλεί» . Αυτή η φράση αντικατοπτρίζει την ανάγκη των πολιτών για μια κοινωνία όπου δεν θα φοβούνται την αδικία, αλλά θα αγαπούν και θα εμπιστεύονται τους θεσμούς.

Η Πάτρα πρωτοστάτησε και σε αυτήν την κινητοποίηση. Σύμφωνα με όλους όσους έχουν εμπειρία δεκαετιών απο πολιτικές και κοινωνικές κινητοποιήσεις στην πόλη ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχουν ζήσει.

Οι φωτογραφίες από εκείνη την ημέρα, αυτές που κατά εκατοντάδες αναρτώνται στο διαδίκτυο αλλα και αυτές που μας εμπιστεύθηκε η φιλη βραβευμένη φωτογράφος Μαρία Κοσσυφιδου και αναρτώνται σήμερα εδω στο Πρωτοσέλιδο μας και στο symboulos.gr αποτυπώνουν αυτήν την πολυχρωμία και την ένταση των συναισθημάτων. Κοντινά πλάνα προσώπων, με δάκρυα στα μάτια, με αποφασιστικότητα στο βλέμμα, με ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Αυτές οι εικόνες δείχνουν ότι η συγκέντρωση δεν ήταν απλώς μια μαζική διαμαρτυρία, αλλά μια συλλογική έκφραση ψυχής.
Η 28η Φεβρουαρίου 2025 θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη ως η ημέρα που η Ελλάδα μίλησε με μια φωνή. Μια φωνή που ζητά δικαιοσύνη, διαφάνεια και σεβασμό. Μια φωνή που δεν θα σιγήσει μέχρι να δει την αλλαγή που επιθυμεί.
Όπως έγραψε ο ποιητής: «Η αλήθεια είναι η πρώτη προϋπόθεση της ελευθερίας». Ας είναι αυτή η ημέρα η αρχή για μια νέα εποχή, όπου η αλήθεια και η δικαιοσύνη θα είναι οι πυλώνες της κοινωνίας μας.
Οι συγκεντρώσεις αυτές έδειξαν ότι η δύναμη του λαού είναι ανυπέρβλητη. Όταν οι πολίτες ενώνονται για έναν δίκαιο σκοπό, μπορούν να φέρουν την αλλαγή. Η Ελλάδα απέδειξε ότι, παρά τις δυσκολίες, η φλόγα της δικαιοσύνης καίει ακόμα στις καρδιές των ανθρώπων της.
Ας κρατήσουμε ζωντανή αυτή τη φλόγα και ας συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία όπου η δικαιοσύνη, η αλήθεια και η ελευθερία θα είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία θα χτίσουμε το μέλλον μας.
Η 28η Φεβρουαρίου 2025 δεν ήταν απλώς μια ημέρα διαμαρτυρίας. Ήταν μια ημέρα αφύπνισης, μια ημέρα που η Ελλάδα έδειξε ότι δεν θα ανεχθεί άλλο την αδικία. Ήταν η ημέρα που ο λαός ένωσε τη φωνή του και την έκανε κραυγή.

Ήταν η ημέρα που η σιωπή μετατράπηκε σε δύναμη, που τα βουρκωμένα μάτια κοιτούσαν μπροστά, απαιτώντας απαντήσεις, αλλαγή, δικαιοσύνη. Δεν ήταν μόνο για τους νεκρούς των Τεμπών. Ήταν για κάθε αδικία που θάφτηκε κάτω από τη σκόνη της λήθης. Για κάθε νέο που έφυγε άδικα, για κάθε οικογένεια που δεν βρήκε ποτέ τη δικαίωση.
Στα στενά της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, του Βόλου, της Λάρισας, ακόμα και στα μικρά χωριά, η 28η Φεβρουαρίου απέκτησε το δικό της αποτύπωμα. Οι φωτογραφίες εκείνης της μέρας μιλούν από μόνες τους: μια γιαγιά με μαύρο μαντήλι ψιθυρίζει μια προσευχή, ένας νεαρός ανεμίζει μια ελληνική σημαία με το όνομα των αδικοχαμένων γραμμένο πάνω της, μια μητέρα αγκαλιάζει το παιδί της μπροστά από ένα κερί.
Ο Νίκος Καρούζος είχε γράψει:
“Και το αίμα βογγάει μέσα στους λυγμούς της γης / αναστροφή του φωτός, το μέλλον είναι τώρα.”
Αυτό το «τώρα» απαιτείται πιο επιτακτικά από ποτέ. Οι άνθρωποι που κατέβηκαν στους δρόμους δεν ζητούσαν μόνο να μην ξεχαστεί το έγκλημα. Ζητούσαν να μην επαναληφθεί. Να πάψει η Ελλάδα να θρηνεί άδικα τα παιδιά της.
Καθώς η πορεία έφτανε στο αποκορύφωμά της, η σιωπή των χιλιάδων απέκτησε μια εκκωφαντική δυναμική. Ήταν μια σιωπή που δεν θα ξεχαστεί. Μια σιωπή γεμάτη φωνές, οργή, αγάπη, απώλεια, ελπίδα.

Ήταν μια σιωπή που μίλησε για όλους.
Ας είναι αυτή η μεγάλη κινητοποίηση η αφετηρία για μια αληθινή «κάθαρση» σε κάθε επίπεδο. Μια Ελλάδα που δεν θα ξεχνά, δεν θα συμβιβάζεται, δεν θα συγκαλύπτει. Μια Ελλάδα που θα απαιτεί δικαιοσύνη, αλήθεια και αξιοπρέπεια, όχι μόνο στις πλατείες, αλλά παντού.
Καλή Σαρακοστή, με την ελπίδα πως η πορεία αυτή θα γίνει η αρχή για έναν τόπο πραγματικά καθαρό.






















