Το σοβαρό ατύχημα της γιατρού του Γενικού Νοσοκομείου Πατρών «Άγιος Ανδρέας» το Μεγάλο Σάββατο, το οποίο συνέβη αμέσως μετά από μια εξαντλητική εφημερία 30 ωρών, φέρνει στην επιφάνεια όχι μόνο την ανθρώπινη διάσταση μιας τραγωδίας, αλλά και μια σειρά από βαθιά ριζωμένα, διαρθρωτικά προβλήματα στον χώρο της Δημόσιας Υγείας και των υποδομών. Το περιστατικό αυτό δεν είναι μεμονωμένο. Είναι αποτέλεσμα χρόνιων παθογενειών: εξαντλητικά ωράρια, υποστελέχωση, ανεπαρκείς υποδομές και ένας γενικευμένος θεσμικός εφησυχασμός.
Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται και στη δήλωση του πληρεξούσιου δικηγόρου της γιατρού,Κωνσταντίνου Καρπέτα,( ακολουθεί ολόκληρη στο τέλος) οποιαδήποτε συζήτηση περί ατομικής ευθύνης της κ. Λουκοπούλου, η οποία εργάστηκε συνεχόμενα για 36 ώρες, είναι όχι μόνο ανεδαφική, αλλά και προσβλητική. Η τραγική συγκυρία δεν μπορεί να εξετάζεται αποκομμένα από το γενικό πλαίσιο της υπερεργασίας και της έλλειψης μέριμνας από την Πολιτεία.
Οι γιατροί στα δημόσια νοσοκομεία έχουν επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι οι συνθήκες εφημερίας και εργασίας αγγίζουν τα όρια της φυσικής αντοχής. Η υπερκόπωση δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι καθημερινή πραγματικότητα που βάζει σε κίνδυνο τόσο τη δική τους ασφάλεια όσο και των πολιτών.
Το συγκεκριμένο ατύχημα, ωστόσο, δεν φωτίζει μόνο τις συνθήκες εργασίας, αλλά και την αδράνεια των αρμόδιων αρχών όσον αφορά τις υποδομές. Η αναφορά στην ανεπαρκή φύλαξη και προστασία της σιδηροδρομικής διάβασης –όπου η μπάρα δεν κάλυπτε ολόκληρη τη διασταύρωση– ενισχύει τη γενικότερη αίσθηση πως το κράτος αδυνατεί να προστατεύσει βασικά δικαιώματα των πολιτών του, όπως η ασφάλεια.
Η ηθική διάσταση της υπόθεσης είναι κρίσιμη. Όσο δικαιολογημένη κι αν είναι η υπερκόπωση, δεν μπορεί να αναιρεί την ανάγκη για τήρηση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Η εξάντληση δεν μπορεί να εξισωθεί με την ευθύνη ενός οδηγού που οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ – ωστόσο, πρέπει να ιδωθεί μέσα στο πλαίσιο της εργοδοτικής και θεσμικής ευθύνης. Δεν είναι αποδεκτό εργαζόμενοι να αφήνονται να φεύγουν από το νοσοκομείο μετά από 30 ή 36 ώρες βάρδιας χωρίς καμία μέριμνα για την ασφάλειά τους.
Η δήλωση του κ. Καρπέτα υπογραμμίζει την ανάγκη για ενσυναίσθηση απέναντι στη γιατρό, αλλά και για επαρκή διερεύνηση των συνθηκών: «Οι αιτίες πρόκλησης του συμβάντος πρέπει να διερευνηθούν επαρκώς από τους αρμόδιους φορείς», τονίζει, επισημαίνοντας την ανάγκη να αποδοθούν ευθύνες όχι μόνο για την κατάσταση της οδηγού, αλλά και για τα μέτρα ασφαλείας στη διάβαση.
Η τραγωδία αυτή πρέπει να λειτουργήσει ως ένα ισχυρό καμπανάκι για την κοινωνία, την Πολιτεία και το σύστημα υγείας συνολικά. Οι γιατροί δεν είναι υπεράνθρωποι – είναι εργαζόμενοι με ανθρώπινες αντοχές, που δικαιούνται όχι μόνο αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας αλλά και προστασία από τους κινδύνους που γεννά η εξάντληση. Και το κράτος, οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Δήλωση Κωνσταντίνου Καρπέτα, πληρεξούσιου δικηγόρου Βιβής Λουκοπούλου
Πρωταρχική σημασία έχει η κατάσταση της υγείας ενός συνανθρώπου μας, ο οποίος μάλιστα έχει αφιερώσει όλη του τη ζωή στο να μεριμνά για την υγεία των υπολοίπων συμπολιτών της. Οι αντίξοες συνθήκες, κάτω από τις οποίες ένας γιατρός εκτελεί το λειτούργημά του, είναι γνωστές και οι παθογένειες χρόνιες. Ως εκ τούτου, η όποια συζήτηση περί ατομικής ευθύνης της κ. Λουκοπούλου και οι σχετικές αναφορές και υπαινιγμοί, η οποία, ως γνωστόν, βρισκόταν σε κατάσταση απόλυτης εξάντλησης έπειτα από συνεχόμενη εφημερία διάρκειας 36 ωρών, πέρα από ανεδαφική, αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη από την ανάδειξη των πραγματικών προβλημάτων, όπως, τα προφανή ζητήματα ασφαλείας των συγκοινωνιών και τα απάνθρωπα και εξουθενωτικά ωράρια εργασίας των ιατρών, ενώ παράλληλα συνιστούν ευθεία προσβολή της προσωπικότητάς της.
Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το συγκεκριμένο γεγονός, καθώς και οι αιτίες πρόκλησης του συμβάντος πρέπει άμεσα να διερευνηθούν επαρκώς από τους αρμόδιους φορείς. Εξάλλου, οπωσδήποτε θα διερευνηθεί και το αν τηρήθηκαν όλα τα προβλεπόμενα εκ του νόμου μέτρα ασφαλείας και αποφυγής πρόσκλησης κινδύνων και ατυχημάτων, όπως λ.χ. η ακριβής θέση και έκταση της προστατευτικής μπάρας στο σημείο, η λειτουργία ή μη του φωτεινού σηματοδότη κλπ. Αυτό, ώστε να αποδοθούν οι δέουσες ευθύνες όπου αρμόζει.
Στο εξής ας προσεγγίσουμε όλοι μας το συμβάν με προβληματισμό, αλλά και με βαθιά ενσυναίσθηση για το πλήγμα που δέχθηκε η υγεία ενός συνανθρώπου μας, ο οποίος μόλις είχε ολοκληρώσει την άκρως εξουθενωτική βάρδιά του σε δημόσιο Νοσοκομείο.






















