Η υπόθεση της Ειρήνης Μουρτζούκου δεν είναι μόνο ποινικά πρωτοφανής – είναι κοινωνικά αποκαλυπτική. Η ομολογία της 25χρονης, που παραδέχθηκε τη δολοφονία τεσσάρων βρεφών –μεταξύ αυτών τα δύο βιολογικά της παιδιά, το βρέφος φίλης της και την ίδια της την αδελφή όταν ήταν 14 ετών– έρχεται να προστεθεί σε ένα μακρύ και βασανιστικό οδοιπορικό τραγικών θανάτων, συστηματικής βίας και συγκάλυψης.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο που συνέταξε η ανακρίτρια Πατρών, η Μουρτζούκου κατηγορείται για «επανειλημμένη, αδίστακτη τέλεση ανθρωποκτονιών» με χαρακτηριστικά επιμονής και ψυχρής αποφασιστικότητας. Μόνο για το δεύτερο βρέφος της περιγράφονται πέντε διακριτές απόπειρες θανάτωσης εντός του Νοσοκομείου Παίδων, πριν καταλήξει τελικά στις 17 Οκτωβρίου 2023 από ασφυξία. Αντίστοιχη μέθοδος καταγράφεται και στους υπόλοιπους θανάτους.
Το ένταλμα αναφέρει με σαφήνεια την εκτίμηση των αρχών ότι πρόκειται για πρόσωπο επικίνδυνο, με πιθανότητα επανάληψης εγκληματικής πράξης, ενώ δεν εντοπίζονται ως τώρα ενδείξεις ψυχικής νόσου. Παρότι η ίδια απέδιδε τις πράξεις της σε «σκοτεινές σκέψεις» και μιλούσε για «δαίμονες στο μυαλό της», η ψυχική της αξιολόγηση παραμένει σε εκκρεμότητα.
Η εξέλιξη της υπόθεσης έφερε στο φως στοιχεία που ενίσχυσαν την ήδη υπάρχουσα υποψία: η ΕΛ.ΑΣ. και το Τμήμα Ανθρωποκτονιών, μετά από μήνες ερευνών, συγκέντρωσαν ιατροδικαστικά πορίσματα και 83 μαρτυρίες γιατρών, συγγενών και νοσηλευτών, αποδεικνύοντας ασφυκτικούς μηχανισμούς ως αιτία θανάτου σε τρεις περιπτώσεις. Η τέταρτη παραμένει υπό διερεύνηση, όπως και η εμπλοκή της στον θάνατο 15μηνου αγοριού το 2024, που ακόμη δεν έχει περιληφθεί στο κατηγορητήριο.
Μπροστά σε αυτή τη σκοτεινή διαδρομή, τα Μέσα Ενημέρωσης οφείλουν αυτοσυγκράτηση. Η τραγωδία δεν είναι πεδίο τηλεθέασης. Κάθε επιπλέον λέξη που προτάσσει τον εντυπωσιασμό αντί της ανάλυσης, μετατρέπει το έγκλημα σε θέαμα και τη Δικαιοσύνη σε φόντο. Η ψυχραιμία δεν συγκαλύπτει την ευθύνη – την υπερασπίζεται.
Η ελληνική κοινωνία δεν έχει μόνο το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να μάθει πώς φτάσαμε ως εδώ. Όχι για να σοκαριστεί ξανά, αλλά για να προστατευτεί. Διότι η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στους ενόχους. Ανήκει και σε όσους, σιωπώντας ή θορυβώντας, απέτυχαν να δουν το έγκλημα εγκαίρως.























