Η εικόνα των δημόσιων οικονομικών κατά το πρώτο εξάμηνο του 2025 καταδεικνύει ένα σαφές μοτίβο: τα κρατικά έσοδα υπερβαίνουν σημαντικά τους στόχους, όχι λόγω παραγωγικής αναδιάρθρωσης ή επενδυτικής έκρηξης, αλλά μέσω της συστηματικής και υπερβολικής φορολόγησης των φυσικών προσώπων και των καταναλωτών.
- Πρωτογενές πλεόνασμα: Καρπός της φορολογικής επιβάρυνσης
Το πρωτογενές πλεόνασμα ανέρχεται σε 4.667 εκατ. ευρώ, υπερδιπλάσιο του αρχικού στόχου (2.235 εκατ. ευρώ). Η επίτευξη αυτή δεν προκύπτει από συγκράτηση ελλειμμάτων ή αύξηση παραγωγικότητας, αλλά κυρίως από:
- Πρόωρη είσπραξη του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων, η οποία προήλθε από την πρόωρη λειτουργία της εφαρμογής των φορολογικών δηλώσεων.
- Αύξηση εσόδων από ΦΠΑ και ειδικούς φόρους κατανάλωσης (ΕΦΚ), που αποτελούν έμμεσους φόρους και πλήττουν δυσανάλογα τα μεσαία και χαμηλά εισοδηματικά στρώματα.
- Έσοδα από φόρους: Στα ύψη λόγω άμεσης και έμμεσης φορολόγησης
Τα έσοδα από φόρους ανήλθαν σε 32.296 εκατ. ευρώ, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 2.323 εκατ. ευρώ (7,8%) σε σχέση με τον στόχο. Η υπέρβαση αυτή εστιάζεται:
- Στον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων, όχι των επιχειρήσεων ή του πλούτου.
- Στη φορολόγηση της κατανάλωσης (ΦΠΑ, ΕΦΚ), που επιβαρύνει εξίσου πλούσιους και φτωχούς, πλήττοντας περισσότερο τους δεύτερους.
Παράλληλα, οι επιστροφές φόρων ανήλθαν σε 3.588 εκατ. ευρώ, αυξημένες ελαφρώς, χωρίς όμως να εξισορροπούν τη γενικευμένη φορολογική πίεση.
- Συγκράτηση δαπανών και ετεροχρονισμοί: Εικονική “υπεραπόδοση”
Το κράτος εμφανίζει «εξοικονόμηση» 1.891 εκατ. ευρώ στις δαπάνες, αλλά:
- 510 εκατ. ευρώ από εξοπλιστικά προγράμματα και 792 εκατ. ευρώ από μεταβιβαστικές πληρωμές μεταφέρθηκαν τεχνητά χρονικά προς τα πίσω, δίνοντας την ψευδαίσθηση δημοσιονομικής πειθαρχίας.
- Οι επενδυτικές δαπάνες μειώθηκαν επίσης, γεγονός που συντελεί στην ενίσχυση των αριθμών αλλά όχι της οικονομίας.
- Η έμμεση φορολογία ως μοχλός υπερπλεονάσματος
Η προσκόλληση στην έμμεση φορολογία ενισχύεται και από την χαμηλή απόδοση των εσόδων του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), που ανήλθαν μόλις στα 1.923 εκατ. ευρώ, μειωμένα κατά 577 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου. Αυτό σημαίνει πως το κράτος επιλέγει τη φορολογία αντί της αναπτυξιακής επένδυσης ως κύρια πηγή εσόδων.
- Οι πολλοί πληρώνουν, οι λίγοι επωφελούνται
Η κοινωνική αναδιανομή που θα έπρεπε να επιτυγχάνεται μέσω του φορολογικού συστήματος ανατρέπεται πλήρως:
- Το βάρος μετατίθεται στα φυσικά πρόσωπα μέσω άμεσων και κυρίως έμμεσων φόρων.
- Η φορολογική δικαιοσύνη υπονομεύεται, καθώς δεν παρατηρείται αντίστοιχη αύξηση της φορολογικής βάσης σε υψηλά εισοδήματα ή κερδοφόρες επιχειρήσεις.
- Οι μεταβιβάσεις προς κρίσιμους δημόσιους τομείς (Υγεία, Παιδεία, Μεταφορές), αν και υπαρκτές, είναι ανεπαρκείς για να αντισταθμίσουν την κοινωνική επιβάρυνση.
Συμπέρασμα
Η εικόνα των δημόσιων οικονομικών για το 2025 αποκαλύπτει ένα σύστημα που στηρίζεται στη φορολογική πίεση των πολλών, παρά σε μια βιώσιμη, αναλογική και κοινωνικά δίκαιη φορολογική στρατηγική. Η φορολογική υπεραπόδοση, που εμφανίζεται ως επιτυχία, στην πραγματικότητα αντανακλά την οικονομική εξάντληση των φυσικών προσώπων, με τους πιο αδύναμους να φέρουν το μεγαλύτερο βάρος.
Για μια πραγματικά ισόρροπη δημοσιονομική πολιτική απαιτείται μετατόπιση της φορολογικής βάσης προς τα υψηλότερα εισοδήματα, τον πλούτο και τα υπερκέρδη, αλλά και μείωση της έμμεσης φορολόγησης, που σήμερα λειτουργεί ως ο κύριος μοχλός εξαγωγής κρατικών εσόδων.






















