Ο Μάιος μοιάζει να εξελίσσεται σε μήνα πολιτικής γεννητουρίας. Όχι μέσα από συνθήκες σταθερότητας, αλλά μέσα από ένα κλίμα διάχυτου, πολυεπίπεδου χάους. Ενός χάους που άλλοι θα το πουν αποπροσανατολιστικό, άλλοι δημιουργικό, άλλοι μεταβατικό. Η Ιστορία, πάντως, έχει δείξει ότι σε τέτοιες περιόδους ανακατατάξεων γεννιούνται νέα πολιτικά σχήματα, νέες φιλοδοξίες και συχνά νέες κοινωνικές προσδοκίες.
Η οριστικοποίηση της ανακοίνωσης του κόμματος Καρυστιανού στις 21 Μαΐου και η χθεσινή αποκάλυψη του Αλέξη Τσίπρα ότι στις 26 Μαΐου παρουσιάζει τον νέο πολιτικό του φορέα, επιβεβαιώνουν ότι το πολιτικό σκηνικό εισέρχεται σε φάση ρευστότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο επιλέγουν τη γλώσσα της εικόνας και των social media. Ζούμε ήδη σε μια εποχή όπου η πολιτική αφήγηση δεν χτίζεται μόνο με ομιλίες και κομματικά γραφεία, αλλά με σύμβολα, βίντεο, υπαινιγμούς και ψηφιακά συναισθήματα.

Το βίντεο του Τσίπρα με τα δύο παιδιά στις φανέλες «26» και «5» δεν ήταν απλώς μια ημερομηνία. Ήταν μια σκηνοθετημένη υπόσχεση επανεκκίνησης. Αντίστοιχα, η εικόνα της Μαρίας Καρυστιανού μπροστά από το «Ολύμπιον» στη Θεσσαλονίκη , με το λευκό περιστέρι να αιωρείται πάνω από την πόλη, επιχειρεί να αγγίξει κάτι βαθύτερο: την ανάγκη για κάθαρση, για ειρήνη, για πολιτική υπέρβαση.

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ μόλις ολοκληρώθηκε το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, αφήνοντας πίσω του όχι μόνο μηνύματα συσπείρωσης αλλά και εμφανείς εσωτερικούς προβληματισμούς για την «επόμενη ημέρα». Οι συζητήσεις περί διαδοχής, οι ιδεολογικές αποστάσεις στο εσωτερικό της παράταξης και η αίσθηση ότι οι επόμενες εκλογές δύσκολα θα παράξουν αυτοδυναμίες, δημιουργούν το υπόβαθρο πάνω στο οποίο αναπτύσσονται οι νέες κινήσεις.
Η ανακοίνωση Τσίπρα αναμένεται να πυροδοτήσει αλυσιδωτές εξελίξεις στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Θα πιέσει το ΠΑΣΟΚ, θα επαναφέρει διλήμματα σε στελέχη και ψηφοφόρους των κομμάτων που προέκυψαν από τις πολυδιασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ , θα αναδιατάξει ισορροπίες. Την ίδια στιγμή, το εγχείρημα Καρυστιανού δείχνει να αποκτά πολυσυλλεκτικά χαρακτηριστικά, επιχειρώντας να αντλήσει δυναμική και από δεξιά και από αριστερά, κυρίως μέσα από το αντισυστημικό και ηθικό του φορτίο.
Και πλανάται η εκκρεμότητα του Αντώνη Σαμαρά. Το τι θα πράξει ο πρώην πρωθυπουργός μπορεί να λειτουργήσει είτε ως καταλύτης είτε ως φρένο στις νέες ισορροπίες.
Οι πολίτες, όσο επιφυλακτικοί κι αν παραμένουν, παρακολουθούν. Όχι απαραίτητα με ενθουσιασμό, αλλά με την αίσθηση ότι κάτι αλλάζει. Ίσως γιατί μέσα στο πολιτικό χάος αναζητούνται ξανά έννοιες που είχαν ξεθωριάσει: εκπροσώπηση, αξιοπιστία, προοπτική.
Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι ποιος εμφανίζεται ως «νέος». Η ελληνική πολιτική έχει δει πολλά γεννητούρια μέσα σε εποχές αναστάτωσης. Το ζητούμενο είναι αν αυτές οι νέες αφηγήσεις μπορούν να μετατρέψουν το δημιουργικό χάος σε πολιτική πρόταση με βάθος, σχέδιο και αντοχή στον χρόνο. Εκεί θα κριθούν όλοι.
























