Γράφει ο Διονύσης Καρατζάς, Ποιητής
Παρακολουθώντας προσεκτικά τη δημόσια συζήτηση που έχει ανοίξει για τη χρήση του ανακαινισμένου Ρωμαϊκού Ωδείου και τις σχετικές τοποθετήσεις του Πατρινού υφυπουργού Πολιτισμού Ιάσονα Φωτήλα, μου δημιουργήθηκαν απορίες και προβληματισμοί.
Ο κύριος Φωτήλας, μη χάνοντας την ευκαιρία να επιτεθεί στο πρόσωπο του Δημάρχου και για άσχετα ακόμη, παραγνωρίζοντας τους πολίτες και τους δημιουργούς της πόλης, προτείνει (επιβάλλει) το μισό πρόγραμμα των εκδηλώσεων στο Ρωμαϊκό Ωδείο να καλύπτεται από «τις μεγάλες παραγωγές των σπουδαιότερων φορέων πολιτισμού της χώρας μας (Εθνικό Θέατρο, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Λυρική Σκηνή, κ.ά.) και το άλλο μισό θα είναι από τον Δήμο, τον Ανδριόπουλο και όποιον άλλο καταθέσει πρόταση, η οποία θα τύχει της σχετικής έγκρισης. Οι παραγωγές που δεν θα εγκρίνονται, θα μπορούν να φιλοξενούνται αλλού».
Και συνεχίζει λέγοντας ότι «την καλύτερη αξιολόγηση μπορούν να την κάνουν οι άνθρωποι της Εθνικής Λυρικής Σκηνής», γιατί ο σκοπός του Υπουργείου είναι «να κάνουμε το Ρωμαϊκό Ωδείο Ηρώδειο». Και από την άλλη, με ύφος πολιτικού επαρχιωτισμού, διαβεβαιώνει ότι «επειδή το Ρωμαϊκό Ωδείο ανήκει στους Πατρινούς, θέλουμε το καλύτερο».
Δηλαδή, χωρίς διάλογο με την πόλη και χωρίς διαφάνεια στη συγκρότηση της Επιτροπής της οποίας την εποπτεία θα έχει η Εθνική Λυρική Σκηνή, υπονοεί διχαστικά ότι η πόλη -με τους θεσμούς και τους δημιουργούς της- δεν είναι ικανή να έχει λόγο και να συνδιαμορφώνει τον προγραμματισμό των εκδηλώσεων, αλλά θα πρέπει να χαίρεται που θα δέχεται παθητικά τις επιλογές ενός φορέα του αθηνοκεντρικού κράτους. Γιατί θα πρέπει το Ρωμαϊκό Ωδείο της Πάτρας να γίνει Ηρώδειο της Αθήνας;
Επιτέλους, ο πολιτισμός δεν είναι πόζα, τουριστική ατραξιόν και χειραγώγηση. Είναι ουσία και ελεύθερη έκφραση. Είναι συναπάντημα τάσεων και ρευμάτων με τις ιδιαίτερες ιστορικές και πολιτισμικές παραδόσεις του κάθε τόπου. Αρκεί να υπάρχει ειλικρινής αγάπη, που πηγάζει από τη γνώση της αλήθειας που χαρακτηρίζει τον τόπο, όχι κατ’ ανάγκη της ομορφιάς του.
Όλα τα άλλα παραπέμπουν σε διαθέσεις και προθέσεις εκμετάλλευσης των όποιων υλικών και άυλων πλεονεκτημάτων μιας περιοχής με σκοπούς ξένους προς το ανιδιοτελές πνεύμα του πολιτισμού, το μόνο που παιδεύει, καλλιεργεί ευαισθησίες και δημιουργεί υπεύθυνους πολίτες και άξιους πολιτικούς.
Οι πόλεις περιμένουν την αγάπη μας. Με αυτήν υπάρχουν και με αυτήν εξασφαλίζουν την ευημερία και την ποιότητα της ζωής μας.
