Γράφει ο Θανάσης Κούστας, κάτοικος Πατρών
Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση να συμμετάσχω στον δημόσιο διάλογο σχετικά με την συζήτηση που είναι σε εξέλιξη όσον αφορά την χρήση ή μη του Ρωμαϊκού Ωδείου της πόλης μας. Αρχικά να πω πως οι απόψεις μου δεν έχουν σαν αφετηρία ούτε πολιτικές ή ιδεολογικές προσεγγίσεις αλλά θα εκφραστώ, σαν απλός πολίτης που έχω αυτό το δικαίωμα… κατά Θουκυδίδη.
Το μνημείο από τον 2ο αιώνα μ.Χ. που κατασκευάστηκε στην ακμή της Ρωμαϊκής περιόδου, μέχρι το 1889 που ανακαλύφθηκε τυχαία, υπέστη σοβαρές ζημιές και φθορές ειδικά της περίοδο της Τουρκοκρατίας. Ώσπου το 1960 περίπου ένας σπουδαίος Πατρινός ο αρχιτέκτων-μηχανικός Ιωάννης Βασιλείου με δικά του οικονομικά μέσα αναστήλωσε και αναμαρμάρωσε το μνημείο όπως έφτασε μέχρι τις ημέρες μας… άραγε υπάρχει δρόμος με το όνομά του στην πόλη; Έτσι το γνωρίσαμε από τις άπειρες φορές που το επισκεφτήκαμε για να απολαύσουμε εκατοντάδες παραστάσεις και συναυλίες που φιλοξενούσαν το Διεθνές Φεστιβάλ του Δήμου της πόλης και το Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος του κ. Ανδριόπουλου. Αλλά και με την ευκαιρία άλλων εκδηλώσεων.
Ώσπου με την εξαιρετική πρωτοβουλία της Διευθύντριας της Εφορίας Αρχαιοτήτων Αχαΐας κας Κουμούση και με την χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ Δυτική Ελλάδα ανακατασκευάστηκε στην σημερινή του μορφή. Στα εγκαίνια η Υπουργός κα Μενδώνη υπογράμμισε πως «Το εμβληματικό μνημείο αποδίδεται αποκατεστημένο στους κατοίκους της και στην αρχική του χρήση». Κι έτσι χαρήκαμε καθώς καταλάβαμε πως μετά από πολύ καιρό απουσίας εκδηλώσεων λόγω των εργασιών, θα απολαμβάναμε και πάλι παραστάσεις και συναυλίες, βεβαίως κατόπιν έγκρισης του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, όπως γινόταν και γίνεται σχεδόν σε όλα τα αρχαία θέατρα της χώρας που είναι υπό την προστασία του Υπουργείου Πολιτισμού.
Να επισημάνω πως σε πολλά αρχαία θέατρα που είναι υπό την προστασία του Υπουργείου Πολιτισμού την θερινή περίοδο δίνονται παραστάσεις ή συναυλίες όπως θα πω για παράδειγμα στο Αρχαίο Θέατρο Δίου που βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο του Δίου. Διαβάζουμε πως στο θέατρο αυτό πραγματοποιούνταν οι αγώνες και οι παραστάσεις των «Ολυμπίων», μεγάλης γιορτής προς τιμήν του Δία, με θεατρικούς και αθλητικούς αγώνες. Σύμφωνα με το πρόγραμμα που έχουν ανακοινώσει μεταξύ των άλλων θα έχουν θεατρικές παραστάσεις όπως «Νίκος Ξυλούρης – Αρχάγγελος της Κρήτης», «Επιθεώρηση – Εγώ θα σας τα πω» και «Μουσική παράσταση με Χατζηνάσιο, Κορκολή και Μανουσάκη» και «Συναυλία με τον Μανώλη Μητσιά και την Αλεξάνδρα Γκράβα». Προφανώς οι παραστάσεις έχουν εγκριθεί από τον Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο όπως γίνεται συνήθως. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Αρχαιολογικό θέατρο Φιλίππων, Θέατρο της Αρχαίας Ήλιδας κ.λπ.
Κατόπιν αυτών, δεν μπορώ να αντιληφθώ την «καινοτομία» για ποιο λόγο για το Ρωμαϊκό Ωδείο θα αποφασίζει η Εθνική Λυρική Σκηνή και μάλιστα για κάποιες λίγες επιλεγμένες παραστάσεις. Και για ποιο λόγο θα στερηθούν οι Πατρινοί του δικαιώματος να απολαύσουν παραστάσεις στο ανακατασκευασμένο Ρωμαϊκό Ωδείο. Βεβαίως πολλές παραστάσεις θα γίνουν στην Πάτρα στο θέατρο που έχει στήσει ο Δήμος της πόλης που κατά την γνώμη μου, όπως είναι κατασκευασμένο αδικεί την ποιότητα των παραστάσεων και δεν ικανοποιεί τους θεατές. Και τελειώνω με κάποια ερωτήματα. Για ποιο λόγο το Υπουργείο Πολιτισμού λαμβάνει αποφάσεις ερήμην της πόλης; Για ποιο λόγο αγνοούνται σπουδαίες προσωπικότητες του πολιτισμού που διαθέτει – ευτυχώς – η πόλη, όπως λογοτέχνες, συγγραφείς, ποιητές, αρχιτέκτονες, εικαστικοί, σκηνοθέτες κ.λπ., στη λήψη των αποφάσεων; Για ποιο λόγο το Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων» που θεμελιώθηκε τον Φεβρουάριο 1871 και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο 1872, δηλαδή κατασκευάστηκε μέσα σε 22 μήνες, καρκινοβατεί στην αποκατάστασή του με άγνωστο χρονοδιάγραμμα;
Και τέλος για ποιο λόγο οι Δημοτικές αρχές των τελευταίων ετών δεν έχουν φροντίσει να κατασκευάσουν ένα θερινό θέατρο με σύγχρονες προδιαγραφές αντάξιο της πόλης και της ιστορίας της; Και χρήματα για τέτοια έργα υπάρχουν. Όπως έγινε με την αποκατάσταση των Παλαιών Σφαγείων, που έγινε με Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση του έργου SPARC που οργάνωσε και συντόνισε, το 2015, το Επιμελητήριο Αχαΐας. Η πόλη έχει ανάγκη από συνέργειες και συγκλίσεις και όχι από στείρες αντιπαραθέσεις, που ευνοούν την αδράνεια.
























