Στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο της Πάτρας εγκρίθηκε το επικαιροποιημένο Επιχειρησιακό Σχέδιο Διαχείρισης Αδέσποτων Ζώων Συντροφιάς, μαζί με το σχέδιο προστασίας και διάσωσής τους σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών. Η εισήγηση της Δημοτικής Αρχής ανέδειξε ένα ζήτημα που δεν περιορίζεται στη λειτουργία ενός καταφυγίου ή στη διαχείριση αριθμών. Αφορά τον πολιτισμό μιας πόλης, την κοινωνική ευαισθησία της και τη σχέση της με κάθε ευάλωτη ζωή.
Τα στοιχεία αποτυπώνουν μια μεγάλη προσπάθεια. Ο Δήμος Πατρέων έχει διαχειριστεί περισσότερα από 3.500 αδέσποτα ζώα, έχει πραγματοποιήσει πάνω από 800 υιοθεσίες και αναδοχές και έχει περιθάλψει περίπου 400 τραυματισμένα ζώα. Στις πρόσφατες πυρκαγιές, οι δημοτικές υπηρεσίες, οι φιλοζωικές οργανώσεις, οι κτηνίατροι και οι εθελοντές διέσωσαν και φρόντισαν 150 ζώα συντροφιάς και περίπου 70 ζώα φάρμας. Όλα αυτά, ενώ η ετήσια κρατική χρηματοδότηση ανέρχεται μόλις σε 70.400 ευρώ, όταν οι πραγματικές ανάγκες ξεπερνούν τις 600.000 ευρώ.
Πίσω, όμως, από τα σχέδια, τις στειρώσεις, τις θεραπείες και τις υιοθεσίες υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων.
Σε ένα μικρό ισόγειο σπίτι, σε κάποια γειτονιά της Πάτρας, μια ηλικιωμένη γυναίκα κάθεται κάθε πρωί δίπλα στο παράθυρο. Το δωμάτιο είναι λιτό και ο δρόμος αποτελεί σχεδόν τη μοναδική της επαφή με τον έξω κόσμο. Δίπλα της, πάνω σε ένα σκαμνάκι, στέκεται το μικρό της σκυλάκι. Η γυναίκα σηκώνει το χέρι και χαιρετά. Το σκυλάκι ακουμπά τα μπροστινά του πόδια στο περβάζι και κοιτά τους περαστικούς.
Κάποιοι σταματούν. Άλλοι χαμογελούν. Τα παιδιά φωνάζουν το όνομα του σκύλου. Ένας εργαζόμενος, πηγαίνοντας στη δουλειά, ανταλλάσσει μαζί της δυο κουβέντες. Σιγά σιγά, αυτή η εικόνα έγινε σημείο αναφοράς της γειτονιάς. Οι περαστικοί θέλουν να αρχίζουν την ημέρα τους με εκείνο το παράθυρο ανοιχτό , με τη γυναίκα και το ζώο της να τους περιμένουν.
Κάποιος μπορεί να πει: «Εδώ ο κόσμος καίγεται, με τα ζώα θα ασχολούμαστε;». Ναι, ακριβώς τώρα πρέπει να ασχολούμαστε. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο φερόμαστε στα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα δείχνει τι κοινωνία είμαστε.
Ένα ζώο δεν αντικαθιστά την ανθρώπινη φροντίδα. Μπορεί, όμως, να γίνει συντροφιά, καθημερινός ρυθμός, αφορμή για κίνηση και ένα παράθυρο επικοινωνίας. Μπορεί να κρατήσει έναν μοναχικό άνθρωπο δεμένο με τη ζωή. Και αυτό δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αξιοπρέπεια, πρόληψη και κοινωνική αλληλεγγύη.
























