Η 90ή Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης επιβεβαίωσε ότι η ελληνική πολιτική έχει μπει σε έναν ιδιότυπο προεκλογικό οικονομικό κύκλο. Μόνο που αυτή τη φορά η συζήτηση δεν περιορίστηκε στο παραδοσιακό ερώτημα «ποιος δίνει περισσότερα».
Κυριάκος Μητσοτάκης, Νίκος Ανδρουλάκης και Αλέξης Τσίπρας επιχείρησαν, με διαφορετικό τρόπο, να παρουσιάσουν όχι απλώς μέτρα αλλά οικονομικό σχέδιο για την επόμενη τετραετία.
Και πίσω τους, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Ελληνική Λύση, Νέα Αριστερά, ΜέΡΑ25 και Μαρία Καρυστιανού συμπλήρωσαν ένα εξαιρετικά πυκνό τοπίο οικονομικών προτάσεων.
Η ουσιαστική σύγκριση, ωστόσο, δεν γίνεται μετρώντας εξαγγελίες.
Γίνεται με τέσσερα κριτήρια: τι είναι πραγματικά νέο, τι μπορεί να χρηματοδοτηθεί, τι αντιμετωπίζει διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας και τι απλώς αναδιανέμει εισόδημα χωρίς να αυξάνει την παραγωγική δυνατότητα της χώρας.
Και αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή η συγκυρία γίνεται δυσκολότερη.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει επιβράδυνση της ελληνικής ανάπτυξης από 2,1% το 2025 σε 1,8% φέτος και μόλις 1,6% το 2027, καθώς ολοκληρώνεται σταδιακά η ώθηση του Ταμείου Ανάκαμψης. Την ίδια στιγμή ο πληθωρισμός αναμένεται στο 3,7% το 2026 και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών στο 7,1% του ΑΕΠ.
Ακόμη σημαντικότερο: η παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας βρίσκεται περίπου στο 55% του μέσου όρου της ΕΕ.
Αυτό είναι το μέτρο με το οποίο πρέπει τελικά να κριθούν όσα ακούστηκαν στη Θεσσαλονίκη.
Μητσοτάκης: το πιο εφαρμόσιμο σχέδιο, αλλά όχι αλλαγή οικονομικού υποδείγματος
Το πλεονέκτημα του Κυριάκου Μητσοτάκη απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους είναι προφανές: η κυβέρνηση δεν παρουσιάζει μόνο υποσχέσεις. Διαθέτει υπουργείο Οικονομικών, προϋπολογισμό και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εφαρμογής.
Η «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας» που παρουσιάστηκε στη ΔΕΘ περιλαμβάνει νέες παρεμβάσεις δημοσιονομικού κόστους 2,2 δισ. ευρώ για το 2027, οι οποίες αυξάνονται σταδιακά στα 3,6 δισ. ευρώ το 2030.
Εδώ χρειάζεται μία σημαντική διάκριση: τα 9 δισ. ευρώ που προβάλλονται για το 2030 δεν είναι όλα καινούργιες εξαγγελίες. Περιλαμβάνουν ήδη θεσμοθετημένα μέτρα που απλώς δεν έχουν ακόμη αποδώσει πλήρως.
Το νέο πακέτο κινείται κυρίως σε τέσσερις άξονες: διαθέσιμο εισόδημα, επενδύσεις, στεγαστικό-δημογραφικό και ενέργεια.
Περιλαμβάνει μεταξύ άλλων περαιτέρω μειώσεις φόρων για επαγγελματίες, μείωση της προκαταβολής φόρου, φορολογικές ελαφρύνσεις για αγρότες και τρίτεκνους, αύξηση της ενίσχυσης συνταξιούχων στα 400 ευρώ, επίδομα Χριστουγέννων 500 ευρώ μικτά στους δημοσίους υπαλλήλους, μείωση ασφαλιστικών εισφορών και νέα εργαλεία για επενδύσεις και κατοικία.
Η κυβέρνηση θέτει παράλληλα στόχο ανάπτυξης άνω του 2% έως το 2030, επενδύσεων άνω του 20% του ΑΕΠ, μέσου μισθού πάνω από 1.800 ευρώ και δημόσιου χρέους κάτω από 120% του ΑΕΠ έως το 2029.
Εδώ εμφανίζεται όμως και το πρώτο μεγάλο ερωτηματικό.
Η Κομισιόν βλέπει για το 2027 ανάπτυξη 1,6%, ενώ η κυβέρνηση χτίζει το μεσοπρόθεσμο αφήγημά της πάνω σε ρυθμούς άνω του 2%.
Η απόσταση δεν είναι αμελητέα.
Η κυβέρνηση διαθέτει συνεπώς το πιο αξιόπιστο πρόγραμμα ως προς την πιθανότητα άμεσης εφαρμογής, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πακέτου συνεχίζει τη στρατηγική των τελευταίων ετών: χαμηλότεροι φόροι, ενίσχυση διαθέσιμου εισοδήματος, επενδυτικά κίνητρα και στοχευμένες μεταβιβάσεις.
Αυτό δεν είναι λίγο. Δεν είναι όμως μια νέα οικονομική αρχιτεκτονική.
Το δύσκολο ερώτημα παραμένει: τι θα αντικαταστήσει την ισχυρή ώθηση του Ταμείου Ανάκαμψης μετά το 2026;
Ανδρουλάκης: από τις παροχές στους κανόνες της αγοράς
Η ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη είχε ίσως την πιο εμφανή προσπάθεια να μετακινηθεί η αντιπαράθεση από το «πόσα χρήματα θα δώσουμε» στο πώς λειτουργούν οι αγορές.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ οργάνωσε το πρόγραμμα γύρω από επτά παρεμβάσεις: ακρίβεια και ανταγωνισμό, παραγωγικό μοντέλο, εργασία και μισθούς, ιδιωτικό χρέος, στέγη και δημογραφικό, κοινωνικό κράτος και θεσμούς.
Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι είναι η ακρίβεια.
Ο Ανδρουλάκης δεν περιορίζεται στην επιδότηση του καταναλωτή. Προτείνει ενίσχυση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, Μονάδα Χαρτογράφησης της Αγοράς, αυστηρότερους ελέγχους στις αλυσίδες διανομής, αντιμετώπιση αθέμιτων εμπορικών πρακτικών, προσωρινές μειώσεις ΦΠΑ και ΕΦΚ και μεγαλύτερο έλεγχο των ολιγοπωλιακών αγορών.
Στην ενέργεια δεσμεύεται για μείωση της συνολικής τιμής ηλεκτρικής ενέργειας κατά 20% το 2027 και 30% μέχρι το τέλος της τετραετίας.
Στις επιχειρήσεις προτείνει επιταχυνόμενες αποσβέσεις, φορολογικά κίνητρα παραγωγικών επενδύσεων, κατάργηση τέλους επιτηδεύματος, σταδιακή μείωση προκαταβολής φόρου στο 50%, κατάργηση τεκμαρτής φορολόγησης και υψηλότερο όριο απαλλαγής ΦΠΑ για μικρές επιχειρήσεις.
Στη στέγη, το ΠΑΣΟΚ κινείται πιο παρεμβατικά: περιορισμός βραχυχρόνιων μισθώσεων στις περιοχές υψηλής πίεσης, πλαφόν στις αυξήσεις ενοικίων υπό προϋποθέσεις, κοινωνικές κατοικίες και ουσιαστικός περιορισμός της Golden Visa ως εργαλείου επένδυσης σε ακίνητα.
Το στεγαστικό δεν αποτελεί δευτερεύον ζήτημα. Το 2024 το 28,9% του ελληνικού πληθυσμού ζούσε σε νοικοκυριά όπου η στέγη απορροφούσε πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος — μακράν το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ.
Η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ είναι διαφορετική από της κυβέρνησης.
Το πρόγραμμα διαθέτει περισσότερα στοιχεία αλλαγής των κανόνων της οικονομίας, αλλά η συνολική δημοσιονομική εξίσωση δεν είναι ακόμη τόσο διαφανής όσο εκείνη του κυβερνητικού πακέτου.
Και αρκετές προτάσεις ,13ος μισθός στο Δημόσιο, κοινωνική κατοικία, ισχυρότερη παρέμβαση στην αγορά,έχουν ήδη παρουσιαστεί σε προηγούμενες πολιτικές παρεμβάσεις.
Άρα το νέο στον Ανδρουλάκη δεν βρίσκεται τόσο στον τελικό στόχο, όσο στην προσπάθεια να συνδέσει ανταγωνισμό, παραγωγικές επενδύσεις, στέγη και εισόδημα.
Τσίπρας: αναδιανομή με φιλοδοξία παραγωγικού σχεδίου
Ο Αλέξης Τσίπρας απο την Ε.Λ.Α.Σ παρουσίασε ίσως την πιο φιλόδοξη προσπάθεια επιστροφής του στη συζήτηση της οικονομίας.
Το «Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης» έχει μικτό κόστος 7,39 δισ. ευρώ και στηρίζεται στο τρίπτυχο «παράγουμε περισσότερο, μοιράζουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα».
Το πολιτικά ενδιαφέρον σημείο είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να μη μείνει στην κλασική λογική της αναδιανομής.
Πέρα από κατώτατο μισθό 1.000 ευρώ, χαμηλότερο ΦΠΑ σε βασικά αγαθά, ενίσχυση κοινωνικού κράτους και φορολογικές αλλαγές, παρουσιάζει Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης και «Πατριωτική Εισφορά» στον πολύ μεγάλο πλούτο.
Εδώ βρίσκεται και το πραγματικά νέο στοιχείο της πρότασης Τσίπρα: όχι η φορολόγηση του πλούτου αυτή καθαυτή -παλιά θέση της Αριστεράς-αλλά η προσπάθεια να συνδεθεί αυτή η φορολογία με μηχανισμό χρηματοδότησης παραγωγικών και περιφερειακών επενδύσεων.
Η αδυναμία βρίσκεται στην άλλη πλευρά της εξίσωσης.
Ένα μεγάλο πρόγραμμα που σχεδόν εξαντλεί τον διαθέσιμο δημοσιονομικό χώρο είναι περισσότερο εκτεθειμένο σε έναν χαμηλότερο ρυθμό ανάπτυξης, μια νέα ενεργειακή κρίση ή αύξηση αναγκών για άμυνα και κοινωνικές δαπάνες.
Η βιωσιμότητα της «Πατριωτικής Εισφοράς» εξαρτάται επίσης από τεχνικά δύσκολα ζητήματα: αποτίμηση περιουσίας, εξαιρέσεις, φορολογική βάση και δυνατότητα αποφυγής.
Ο Τσίπρας παρουσίασε, πάντως, κάτι περισσότερο από έναν κατάλογο παροχών. Παρουσίασε μια διαφορετική λογική κατανομής των φορολογικών βαρών και των επενδυτικών πόρων.
Τρεις διαφορετικές οικονομικές φιλοσοφίες
Η διαφορά μεταξύ των τριών μπορεί τελικά να συμπυκνωθεί απλά.
Ο Μητσοτάκης λέει: ανάπτυξη, δημοσιονομική σταθερότητα και σταδιακή επιστροφή του πλεονάσματος στους πολίτες.
Ο Ανδρουλάκης: η ανάπτυξη δεν αρκεί εάν οι αγορές δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά και εάν στέγη, ενέργεια και ιδιωτικό χρέος απορροφούν το εισόδημα.
Ο Τσίπρας: δεν αλλάζει το παραγωγικό μοντέλο χωρίς προηγουμένως να αλλάξει ο τρόπος κατανομής του πλούτου και της φορολογίας.
Και οι τρεις διαγνώσεις περιέχουν ένα μέρος της πραγματικότητας.
Καμία, όμως, δεν έχει ακόμη απαντήσει πλήρως στο πρόβλημα της παραγωγικότητας.
ΚΚΕ: δεν αμφισβητεί το πακέτο ,αμφισβητεί το σύστημα που το παράγει
Το ΚΚΕ βρίσκεται έξω από αυτή την τριγωνική συζήτηση γιατί απορρίπτει την ίδια τη βάση της.
Ο Δημήτρης Κουτσούμπας ζητεί ουσιαστικές αυξήσεις μισθών και συντάξεων, συλλογικές συμβάσεις, 13ο και 14ο μισθό στο Δημόσιο και μεγαλύτερη κοινωνική χρηματοδότηση.
Η διαφορά του ΚΚΕ είναι ότι δεν αποδέχεται ως δεδομένο τον υπάρχοντα «δημοσιονομικό χώρο». Θεωρεί ότι αυτός προκύπτει από πολιτικές επιλογές σχετικά με το ποιος φορολογείται, ποιος επιδοτείται και πού κατευθύνονται οι δημόσιοι πόροι.
Ως οικονομική κριτική, η θέση αυτή έχει συνέπεια: θέτει ευθέως το ερώτημα ποιος καρπώνεται την αύξηση της παραγωγής.
Ως άμεσα συγκρίσιμο κυβερνητικό πρόγραμμα, όμως, δεν μπορεί εύκολα να αξιολογηθεί με τους ίδιους δημοσιονομικούς κανόνες, επειδή το ΚΚΕ αμφισβητεί συνολικά το ευρωπαϊκό και ιδιοκτησιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο οι κανόνες αυτοί λειτουργούν.
ΣΥΡΙΖΑ: επιστροφή στον ισχυρό δημόσιο έλεγχο
Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε στη ΔΕΘ με τη Ρένα Δούρου να παρουσιάζει μια «πλήρη και κοστολογημένη οικονομική πρόταση».
Το βασικό οικονομικό του στίγμα παραμένει γνώριμο: μεγαλύτερος δημόσιος έλεγχος, ισχυρότερη αναδιανομή, μέτρα για την ακρίβεια, προστασία πρώτης κατοικίας, ρυθμίσεις χρεών, στήριξη μικρομεσαίων και αυξημένη χρηματοδότηση Υγείας και Παιδείας.
Το πολιτικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ στη φετινή ΔΕΘ δεν είναι τόσο η απουσία προτάσεων όσο η δυσκολία διαφοροποίησής του τόσο από τον Τσίπρα όσο και από τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς.
Το πραγματικά ενδιαφέρον σημείο του προγράμματος βρίσκεται στην άποψη ότι οι ευρωπαϊκοί κανόνες καθαρών δαπανών αφήνουν μεγαλύτερα περιθώρια για κοινωνική πολιτική από όσα αξιοποιεί η κυβέρνηση.
Αυτό είναι τεχνικά ελέγξιμη θέση και εκεί ακριβώς πρέπει να κριθεί.
Βελόπουλος: εκτός του τελετουργικού της ΔΕΘ, με έμφαση στην «εθνική παραγωγή»
Ο Κυριάκος Βελόπουλος επέλεξε εξαρχής διαφορετική στάση.
Είχε δηλώσει ότι δεν επιθυμεί να συμμετάσχει στο καθιερωμένο «πανηγύρι» των κομματικών παρουσιών στη ΔΕΘ, υποστηρίζοντας ότι η Έκθεση πρέπει να επιστρέψει στον οικονομικό και εμπορικό της χαρακτήρα.
Άρα η Ελληνική Λύση δεν μπορεί να αξιολογηθεί με βάση ένα αντίστοιχο ολοκληρωμένο «πακέτο ΔΕΘ».
Οι οικονομικές θέσεις Βελόπουλου δίνουν έμφαση στην εγχώρια παραγωγή, στην ενεργειακή αυτάρκεια, στην αγροτική παραγωγή, στον περιορισμό της υπερφορολόγησης, στη στεγαστική κρίση και στη μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση. Σε πρόσφατες παρεμβάσεις του έχει χαρακτηρίσει προβληματική την ενεργειακή πολιτική και έχει συνδέσει την ακρίβεια σε ενοίκια και φόρους με το υφιστάμενο παραγωγικό υπόδειγμα.
Η διαφοροποίησή του είναι ένας είδος οικονομικού εθνικισμού, με μεγαλύτερη έμφαση στην ελληνική ιδιοκτησία και παραγωγή.
Το κρίσιμο πρόβλημα είναι η κοστολόγηση: γενναιόδωρες κοινωνικές και συνταξιοδοτικές δεσμεύσεις χρειάζονται πολύ σαφέστερη δημοσιονομική τεκμηρίωση για να συγκριθούν ισότιμα με κυβερνητικό πρόγραμμα.
Νέα Αριστερά: το παραγωγικό μοντέλο στο κέντρο
Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης έβαλε περισσότερο από πολλούς άλλους στο επίκεντρο τη σύνθεση της ανάπτυξης.
Η Νέα Αριστερά υποστηρίζει ότι δεν αρκεί η αύξηση του ΑΕΠ εάν αυτή βασίζεται κυρίως σε δραστηριότητες χαμηλότερης παραγωγικότητας, real estate, τουρισμό και κατανάλωση.
Παράλληλα προτείνει ισχυρότερες αυξήσεις μισθών, πλαφόν στα ενοίκια, περιορισμό της Golden Visa και των βραχυχρόνιων μισθώσεων και δημόσιο μηχανισμό κοινωνικής κατοικίας.
Η συγκεκριμένη διάγνωση ακουμπά ίσως το βαθύτερο ζήτημα της ελληνικής οικονομίας: όχι μόνο πόσο αναπτύσσεται αλλά τι παράγει.
Το ερώτημα που παραμένει είναι εάν οι μεγάλες παρεμβάσεις σε μισθούς, δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικές δαπάνες μπορούν να εφαρμοστούν ταυτόχρονα χωρίς υπερβολική δημοσιονομική ή πληθωριστική πίεση.
Βαρουφάκης: τα επιδόματα δεν λύνουν το πρόβλημα της ιδιοκτησίας
Ο Γιάνης Βαρουφάκης προσέγγισε τη ΔΕΘ από μια ακόμη διαφορετική κατεύθυνση.
Υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη των τελευταίων ετών δεν μεταφράζεται αναλογικά σε καλύτερη ζωή για εργαζόμενους και μικρομεσαίους και αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα μιας πολιτικής που βασίζεται στην επιδότηση της ζήτησης.
Η θέση έχει οικονομικό ενδιαφέρον.
Σε αγορές με περιορισμένο ανταγωνισμό, ένα μέρος των επιδομάτων μπορεί πράγματι να απορροφηθεί από υψηλότερες τιμές.
Για το ΜέΡΑ25, επομένως, η λύση βρίσκεται στην «επανάκτηση»: στην αλλαγή του ελέγχου βασικών οικονομικών πόρων, τραπεζών, ενέργειας και δημόσιων αγαθών.
Η διάγνωση είναι σαφής. Η μετάβαση από αυτή τη διάγνωση σε ένα λεπτομερές και εφαρμόσιμο οικονομικό πρόγραμμα παραμένει το δυσκολότερο μέρος.
Καρυστιανού: πρώτα οι θεσμοί, μετά η οικονομία
Η Μαρία Καρυστιανού παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη το πρόγραμμα της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» με μια ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα ιεράρχηση.
Στην κορυφή δεν μπήκε η οικονομία αλλά η θεσμική λειτουργία του κράτους, η Δικαιοσύνη και η λογοδοσία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει οικονομικό μήνυμα.
Αντίθετα, η λογική της είναι ότι χωρίς λειτουργικούς θεσμούς, ταχύτερη Δικαιοσύνη, λογοδοσία και αποτελεσματικό δημόσιο δεν μπορούν να υπάρξουν ούτε υγιείς επενδύσεις ούτε πραγματικός ανταγωνισμός.
Από οικονομική άποψη πρόκειται για ισχυρό επιχείρημα.
Η ποιότητα των θεσμών επηρεάζει το κόστος επένδυσης, την ασφάλεια δικαίου, τις ξένες επενδύσεις και τελικά την παραγωγικότητα.
Ωστόσο, ως καθαρό οικονομικό πρόγραμμα, η πρόταση Καρυστιανού παραμένει σήμερα λιγότερο αναλυτική και δυσκολότερα συγκρίσιμη με τα προγράμματα κυβέρνησης, ΠΑΣΟΚ ή Τσίπρα.
Τι ήταν λοιπόν πραγματικά νέο;
Αν αφαιρέσουμε τα συνθήματα και τον προεκλογικό ανταγωνισμό, η 90ή ΔΕΘ ανέδειξε μια σημαντική μετατόπιση.
Το στεγαστικό έχει γίνει πλέον κεντρικό οικονομικό ζήτημα για σχεδόν όλους.
Η παραγωγικότητα και το παραγωγικό μοντέλο έχουν επιστρέψει στην πολιτική συζήτηση.
Η ακρίβεια αντιμετωπίζεται όλο και λιγότερο ως προσωρινό φαινόμενο και περισσότερο ως πρόβλημα δομής των αγορών.
Και το ενδιαφέρον μετακινείται σταδιακά από το πόσο μεγαλώνει το ΑΕΠ στο ποιος καρπώνεται αυτή την ανάπτυξη.
Αυτό είναι ίσως το ουσιαστικότερο νέο της φετινής ΔΕΘ.
Σε επίπεδο επιμέρους προτάσεων, η κυβέρνηση είχε το σαφέστερο σχέδιο άμεσης εφαρμογής.
Το ΠΑΣΟΚ έφερε πιο έντονα στη συζήτηση τους κανόνες του ανταγωνισμού, τη στεγαστική πολιτική και τη σύνδεση ξένων επενδύσεων με παραγωγική δραστηριότητα.
Ο Τσίπρας επιχείρησε την πιο ολοκληρωμένη σύνδεση αναδιανομής και επενδυτικού σχεδιασμού.
Το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 αμφισβήτησαν περισσότερο το ίδιο το μοντέλο ιδιοκτησίας και κατανομής του πλούτου.
Η Νέα Αριστερά έθεσε καθαρότερα το ερώτημα της σύνθεσης της παραγωγής.
Η Ελληνική Λύση επανέφερε το ζήτημα της εγχώριας παραγωγικής αυτάρκειας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει σε μεγαλύτερο δημόσιο έλεγχο και ισχυρότερη κοινωνική αναδιανομή.
Και η Καρυστιανού έβαλε στο τραπέζι κάτι που συχνά απουσιάζει από τις οικονομικές συζητήσεις: ότι η ποιότητα του κράτους είναι οικονομική μεταβλητή.
Το πραγματικό τεστ αρχίζει μετά τη ΔΕΘ
Η Ελλάδα έχει σημειώσει αδιαμφισβήτητη πρόοδο στη δημοσιονομική σταθερότητα, στην απασχόληση και στη μείωση του χρέους.
Όμως ταυτόχρονα παραμένει μια οικονομία με χαμηλή παραγωγικότητα, μεγάλο εξωτερικό έλλειμμα και εξαιρετικά υψηλή επιβάρυνση των νοικοκυριών από τη στέγη.
Το επόμενο οικονομικό σχέδιο της χώρας, επομένως, δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο σε δισεκατομμύρια παροχών.
Πρέπει να απαντήσει σε πολύ δυσκολότερα ερωτήματα.
- Πώς θα αυξηθεί η παραγωγικότητα από το 55% του ευρωπαϊκού μέσου όρου;
- Πώς θα αυξηθούν οι πραγματικοί μισθοί χωρίς να ανατροφοδοτείται η ακρίβεια;
- Πώς θα μετακινηθούν επενδύσεις από τα ακίνητα και δραστηριότητες χαμηλής προστιθέμενης αξίας προς τεχνολογία, μεταποίηση, εξαγωγές και παραγωγική καινοτομία;
- Πώς θα μειωθεί το κόστος κατοικίας;
- Και, κυρίως, τι θα κρατήσει την ελληνική οικονομία σε τροχιά σύγκλισης όταν το Ταμείο Ανάκαμψης θα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του;
Από αυτή την άποψη, η 90ή ΔΕΘ έκανε ένα βήμα μπροστά.
Αλλά η μεγάλη απάντηση δεν έχει ακόμη δοθεί.























