0 Comment
Του Παναγιώτη Γιαλένιου, εκδότη του “Συμβούλου Επιχειρήσεων” και του symboulos.gr Η είδηση της αποβολής της Παναχαϊκής από το πρωτάθλημα της Super League 2 δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμα ποδοσφαιρικό συμβάν. Είναι η κορύφωση ενός πολυετούς καθοδικού σπιράλ, το οποίο αποτυπώνει με τον πιο ηχηρό και επώδυνο τρόπο την εγκατάλειψη ενός ιστορικού συλλόγου από εκείνους που θα έπρεπε να τον στηρίζουν. Είναι ένας καθρέφτης —σκληρός και αμείλικτος— που δείχνει όχι μόνο τις ευθύνες των διοικήσεων, αλλά και την αδυναμία, ή την απροθυμία, μιας ολόκληρης πόλης να προστατεύσει ένα από τα σημαντικότερα σύμβολά της. Η Super League 2 ανακοίνωσε την αποβολή της Παναχαϊκής βάσει του άρθρου 25, παρ. 3 του ΚΙΜΠ, καθώς απορρίφθηκε το αίτημα αναστολής των κυρώσεων που είχαν επιβληθεί για οικονομικές εκκρεμότητες απέναντι σε πρώην ποδοσφαιριστές. Το ποσό; 74.400 ευρώ. Ένα ποσό σχεδόν αμελητέο για τα δεδομένα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, αλλά αρκετό για να οδηγήσει την Παναχαϊκή, με 130 χρόνια ιστορίας, στην αποβολή και πιθανό υποβιβασμό στη Γ’ Εθνική. Η αίσθηση είναι πως ουδείς βρέθηκε να προστατεύσει την ομάδα. Οι «σωτήρες» που κατά καιρούς υποσχέθηκαν πολλά, αποδείχθηκαν ανεπαρκείς ή άφαντοι. Η τοπική επιχειρηματική και πολιτική ελίτ έμεινε σιωπηλή. Η Παναχαϊκή, το σήμα κατατεθέν του αχαϊκού ποδοσφαίρου, παραδόθηκε στη μοίρα της. Και όμως, δεν ήταν πάντα έτσι. Πριν 22 χρόνια η Παναχαϊκή αγωνιζόταν στη Σούπερ Λιγκ. Πριν 51 χρόνια έγινε η πρώτη επαρχιακή ομάδα που συμμετείχε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Με παίκτες όπως ο Δαβουρλής και ο Ρήγας, έγινε σημείο αναφοράς για την Πάτρα και την ελληνική περιφέρεια. Σήμερα, η πτώση της είναι συνώνυμη με την παρακμή και τον συμβιβασμό. Η απόφαση της SL2 προκάλεσε κύμα αντιδράσεων. Οι οργανωμένοι οπαδοί “Nortenos” μίλησαν για «ηθικούς αυτουργούς», για ένα προδιαγεγραμμένο τέλος, αλλά ταυτόχρονα έδωσαν μήνυμα πίστης και αντίστασης: «Η ΠΑΝΑΧΑΪΚΗ έχει Ιστορία, παρόν και μέλλον. ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΖΩΗ, ΜΟΝΟ ΠΑΝΑΧΑΪΚΗ». Στο ίδιο μήκος κύματος και η ανακοίνωση των “Αχαιών”: «Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου». Έκαναν λόγο για «αναξιόπιστη διοίκηση» που «διεκδικεί τον τίτλο της πιο αποτυχημένης», και κάλεσαν τον κόσμο να σταθεί δίπλα στην ομάδα για ένα νέο ξεκίνημα. «Μετά το θάνατο, η Ανάσταση. Μετά την απαξίωση, η περηφάνια». Από τη δική της πλευρά, η “Παναχαϊκή ΙΔΕΑ” επισημαίνει πως δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, παρά μόνο συλλογική δράση και στήριξη στην Ερασιτεχνική Παναχαϊκή. «Ισχυρή Ερασιτεχνική – ισχυρή Παναχαϊκή», είναι το μήνυμα, μαζί με κάλεσμα για ενότητα και αυτοκριτική, μακριά από “μοιρολόγια και μεμψιμοιρίες”. Ιδιαίτερα βαρυσήμαντη ήταν και η τοποθέτηση του αυτοδιοικητικού Κώστα Σβόλη,με την ιδιότητα του Αντιπροέδρου του ΔΣ της ερασιτεχνικής Παναχαϊκής, ο οποίος έκανε λόγο για ευθύνες που βαρύνουν όλες τις διοικήσεις – ακόμη και την ερασιτεχνική – και επισήμανε πως οι φίλαθλοι είναι οι μόνοι που δικαιούνται να λένε ότι έμειναν δίπλα στην ομάδα. Ζήτησε ρεαλιστικές λύσεις, οικονομική διαφάνεια και ενεργοποίηση των φορέων της πόλης, τονίζοντας ότι η Παναχαϊκή χρειάζεται βοήθεια στα δύσκολα, όχι μονάχα στις καλές της στιγμές. Και κάπου εδώ ερχόμαστε στο βαθύτερο νόημα της κατάρρευσης. Η σχέση μιας πόλης με την ιστορική της ομάδα είναι κάτι περισσότερο από αποτελέσματα, τίτλους ή κατηγορίες. Είναι στοιχείο πολιτισμικής ταυτότητας. Αντικατοπτρίζει τη συλλογική φιλοδοξία ή την παραίτηση. Όταν μια πόλη αφήνει την ομάδα της να χαθεί, χάνει και η ίδια ένα κομμάτι από την ψυχή της. Όταν ήρθα στην Πάτρα, οι μνήμες της Παναχαϊκής του Δαβουρλή ήταν ακόμη ζωντανές. Σήμερα βλέπω μια πόλη κουρασμένη, σχεδόν συμβιβασμένη με τη μετριότητα. Αν πράγματι η ποιότητα μιας πόλης αντανακλάται στην πορεία της ιστορικής της ομάδας, τότε η Πάτρα πρέπει να κοιταχτεί στον καθρέφτη —και να προβληματιστεί. Η αποβολή της Παναχαϊκής δεν είναι το τέλος. Μπορεί να είναι η απαρχή για κάτι νέο. Όμως αυτό προϋποθέτει ενότητα, διαφάνεια, στήριξη στην “μάνα Παναχαϊκή”, σχέδιο και – πάνω απ’ όλα – πίστη. Και αν κάτι μας δίδαξε η Ιστορία αυτής της ομάδας, είναι πως οι αναγεννήσεις δεν γίνονται από απόσταση. Γίνονται από κοντά. Με παρουσία. Με έργο. Με πάθος. Η Παναχαϊκή δεν πέθανε. Η Παναχαϊκή περιμένει αυτούς που θα την σηκώσουν ξανά.















