του Ελευθερίου Τζιόλα, εκδότη του ηλεκτρονικού περιοδικού “Δίαυλος” Μεγάλη είναι η αναστάτωση που επικρατεί σχεδόν σε όλες τις περιοχές της χώρας με την ανάρτηση των δασικών χαρτών. Η  εξάμηνη παράταση για την υποβολή αντιρρήσεων, είναι στην πραγματικότητα αποδοχή από την κυβέρνηση του τεράστιου προβλήματος που οι αναρτημένοι δασικοί χάρτες προκαλούν και η αναδίπλωσή της για να επανεξετασθούν. Η επανεξέτασή τους όμως δεν σχετίσθηκε με κάποιο σαφές νέο πλαίσιο πολιτικής που θα μπορούσε να επιλύσει τα ήδη γνωστά καυτά ζητήματα, όπως μάλιστα, μετά από είκοσι (20) και πλέον χρόνια  αυτά έχουν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους κατηγοριοποιηθεί. Τα πιθανότερα σενάρια είναι δύο. Το πρώτο, οι ελληνικές καλένδες. Με πιθανότερη την επανέναρξη αντιμετώπισης του επί τουλάχιστον 25 χρόνια χρονίζοντος θέματος μετά τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές (σχεδιαζόμενες σε συνάρτηση και με τις συνθήκες της πανδημίας, τον Οκτώβρη 2021). Το δεύτερο, η ελληνική κοπτοραπτική. Με αποσπασματικές τακτοποιήσεις, οι οποίες κατά τα συνήθη θα προκύψουν ως αποτέλεσμα συμβιβασμών: οικονομικών συμφερόντων, πολιτικών παρεμβάσεων πελατειακών εξαρτήσεων και διοικητικών/δασικών υπηρεσιακών συναλλαγών. Κανένα, ασφαλώς, από τα δύο σενάρια δεν αποτελεί διέξοδο και δεν διαμορφώνει προϋποθέσεις λύσης. Ιδιαίτερα το δεύτερο, στο οποίο ποντάρουν και πολλοί επιτήδειοι θα οξύνει, αντί να λύσει, τα προβλήματα. Θα διογκώσει το αίσθημα αδικίας, θα αναπαλαιώσει τα ΄΄παραμάγαζα΄΄και θα προσθέσει νέες δικαστικές προσφυγές στα ήδη μπουκωμένα με τέτοιες υποθέσεις Δικαστήρια και το ΣτΕ. Κατά τα άλλα μια νέα, ψηφιακή εποχή έχει εξαγγελθεί!…   60% αύξηση στις δασικές εκτάσεις! Τί συνέβη; Τί θα γίνει;            Αναγκαία μια νέα πολιτική κι όχι ετσιθελισμός. Σε κάθε περίπτωση, απαιτείται μια γενναία πολιτική. Μια τομή κι ένα σχεδιασμένο άλμα προς τα μπρός. Μια γενναία πολιτική που θα έχει προ οφθαλμών και θα  σχετίζεται με στρατηγικούς σκοπούς για τη Χώρα, τους Πόρους της και την Οικονομία. Η Χώρα έχει περάσει μέσα από μια διπλή λαίλαπα, χωρίς μάλιστα, να έχει ολοκληρώσει πλήρως και επαρκώς την έξοδό της ούτε από τη μία (την οικονομική -την κρίση χρέους/αποικίας), ούτε την άλλη (την υγειονομική κρίση/πανδημία). Μετά, λοιπόν, από μια σχεδόν χαμένη 12ετία, κρίσης και υποχώρησης, που έσπρωξε τη Χώρα πίσω στις αρχές του 1980, οφείλει και πρέπει να δει την επανεκκίνηση της με τρόπο γενναίο, ενεργά αναπτυξιακό, ολομέτωπα παραγωγικό. Τονίζουμε: παραγωγικό. Πέρα και ενάντια από παρασιτισμούς, χρόνιες γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, ιδεοληπτικούς δογματισμούς, πελατειακά παρασκήνια και γραμμάτια οικονομικών εξαρτήσεων διαπλοκής. Στο πλαίσιο αυτό, με οραματικό και υπεύθυνο τρόπο, πρέπει να αντιμετωπισθεί και η σύνθετη και σοβαρή υπόθεση του Δασολογίου, των Δασικών εκτάσεων, των εκμεταλλεύσεων γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής και των ιδιοκτησιών. Ας δούμε σε αδρές γραμμές την κατάσταση. Προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι η κυβέρνηση, το αρμόδιο Υπουργείο και οι εν Αθήναις υψηλόβαθμες υπηρεσίες τους, προχώρησαν στην ανάρτηση δασικών χαρτών όπου αποτυπώνουν αύξηση κατά 60% των δασικών εκτάσεων της χώρας σε σχέση με τους χάρτες του 1945 (!) και πολλαπλασιασμό των χορτολιβαδικών εκτάσεων σχεδόν 1 εκατ. στρεμμάτων! Σύμφωνα με τα στοιχεία τους, από τους αναθεωρημένους δασικούς χάρτες, σε σύνολο πάνω από 60 εκατ. στρεμμάτων της χώρας, οι δασικές εκτάσεις αυξήθηκαν κατά 2.774.456 στρέμματα !  Χωρίς κανέναν προβληματισμό, δίχως καμία ουσιαστική αξιολόγηση συνθηκών και εξελίξεων (μεταναστευτικών, πληθυσμιακών, κοινωνικών, αναπτυξιακών), παρουσιάζουν εν γνώσει τους Χάρτες που τα δασικά μεγέθη τους θέτουν σε κρίση κάθε λογικό άνθρωπο, πολύ περισσότερο ανθρώπους σχετικούς με το αντικείμενο, καθώς και τις περιφερειακές και τοπικές κοινωνίες. Πολύ περισσότερο χωρίς ουσιαστικό ενδιαφέρον για την αναστροφή αυτών των σκληρών διαχρονικών τάσεων ερήμωσης της υπαίθρου, απο-ανάπτυξης της Χώρας, αποσύνθεσης της αγροτικής οικονομίας και δημογραφικής ασφυξίας. Στα Γρεβενά η αύξηση των δασικών εκτάσεων είναι 73%, στην Καστοριά 70%, στη Δράμα 78%, στη Φωκίδα 80%, στην Εύβοια 70%, στις Σέρρες 62%, η Κρήτη είναι σχεδόν στο σύνολό της, πλέον, πλην οικισμών και  παραλιακών ζωνών ”πράσινη” (και δεν πρόκειται, εδώ, όπως πολλοί αστειεύτηκαν ότι ξαναγύρισε το ΠΑΣΟΚ…!). Η αντίληψη ότι κάθε τι δασοσκεπές ή ακόμα και έκταση ποώδους βλάστησης είναι δάσος ή δασική έκταση όπου κανείς άλλος, παρά μόνο το Κράτος και οι Δασικές Υπηρεσίες κατέχουν την ιδιοκτησία τους και έχουν την απόλυτη επ΄ αυτών εξουσία είναι η αντίληψη που διαπνέει αυτούς τους χάρτες. Πρόκειται για μια αντίληψη: ακραία, ανορθολογική, σε περιπτώσεις αρπακτική, σε άλλες  επικίνδυνη και καταδυναστευτική. Και πρέπει να τονίσουμε ότι η αντίληψη αυτή δεν έχει καμία σχέση με τις διακηρυσσόμενες αρχές της αειφορίας, ούτε και της βιωσιμότητας, ούτε βεβαίως με σχέδια ασφάλειας, όπως για όλα αυτά οι μέχρι τώρα αποτυχημένες εφαρμοσμένες πολιτικές και πρακτικές έχουν αποδείξει. Τέσσερις (4) άξονες: Δίκαιες Πρωτοβουλίες για τον αγροτικό      χώρο και την παραγωγική προοπτική της Υπαίθρου. Μπορούμε να θέσουμε ορισμένους άξονες που στην ουσία τους καταγράφουν μια ισχυρή βούληση (μετα)κίνησης σε μια Νέα Εποχή και στον τομέα αυτό. 1ος. Το Σύνταγμα. Οι συνταγματικές προβλέψεις -ρήτρες, παρά την τρέχουσα  κρατούσα άποψη δεν αποτελούν εμπόδιο για γενναίες πρωτοβουλίες, ούτε ρυθμίζουν μ΄ έναν τρόπο απόλυτο και άκαμπτο,  δογματικά δασοκεντρικό όλα τα ζητήματα περί των δασών, των δασικών εκτάσεων και των συναφών προς αυτά οικονομικών και  κοινωνικών δραστηριοτήτων. Το σχετικό άρθρο 24 του Συντάγματος συγκεκριμένα προβλέπει: ” 1. Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Για τη διαφύλαξή του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων. Η σύνταξη δασολογίου συνιστά υποχρέωση του Κράτους. Απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων, εκτός αν προέχει για την Εθνική Oικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον.”** Η τελευταία πρόταση παρέχει με κατηγορηματικό τρόπο δυνατότητα για Σχέδια και Πρωτοβουλίες ακόμα και ”μεταβολής του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων, εκτός αν προέχει για την Εθνική Oικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον”. Πράγμα που όπως θα φανεί παρακάτω δεν αφορά το κύριο μέρος των αξόνων κίνησης μας, ωστόσο η δυνατότητα αυτή, στα πλαίσια του δημοσίου συμφέροντος, υπέρ της Εθνικής Οικονομίας, των αγροτικών εκμεταλλεύσεων (ακόμα και άλλων χρήσεων, κατά το σχετικό χωρίο της παραγράφου του Σ.), επιτρέπεται. Ο κρίσιμος παράγων για να ανοίξει, σχεδιασμένα, οργανωμένα και υπεύθυνα, αυτή η προοπτική είναι η Βούληση. Η πολιτική βούληση της κυβέρνησης, πρωτίστως, και της... Read More