0 Comment
Η κατάθεση του νέου θεσμικού πλαισίου για το βιομεθάνιο και το υδρογόνο ανοίγει έναν νέο κύκλο πολιτικής και τεχνολογικής κινητικότητας στην ελληνική ενεργειακή αγορά. Ιδίως για τη Δυτική Ελλάδα, η οποία διαθέτει σημαντικό αγροτικό δυναμικό και πλούσιες ποσότητες διαθέσιμης βιομάζας, το νομοσχέδιο προσφέρει τη δυνατότητα ουσιαστικής ενσωμάτωσης του πρωτογενούς τομέα σε ένα μοντέλο κυκλικής και αποκεντρωμένης ενεργειακής παραγωγής. Μια περιοχή με αδρανές ενεργειακό δυναμικό Η Δυτική Ελλάδα διαθέτει πολλούς από τους απαραίτητους φυσικούς και παραγωγικούς πόρους: αγροτοκτηνοτροφικές δραστηριότητες, δίκτυα συλλογής αποβλήτων, βιομηχανικές περιοχές, και κρίσιμες ενεργειακές ανάγκες. Το βιομεθάνιο, παραγόμενο από υπολείμματα και οργανικά απόβλητα, μπορεί να καλύψει σημαντικό ποσοστό των ενεργειακών αναγκών αυτών των περιοχών, μειώνοντας το περιβαλλοντικό αποτύπωμα και προσφέροντας νέα έσοδα στον αγροτικό τομέα. Επιπλέον, η τεχνολογική ωρίμανση του ανανεώσιμου υδρογόνου και η δυνατότητα ανάπτυξης τοπικών δικτύων (ΓεΠεΔΥ) δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη στροφή ενεργοβόρων χρήσεων –όπως η βιομηχανία, τα logistics και οι μεταφορές– προς καθαρές μορφές ενέργειας. * Η εικόνα απεικονίζει την πλήρη αλυσίδα αξίας του βιομεθανίου, από τις πρώτες ύλες έως τις τελικές χρήσεις του. Ζωικά απόβλητα, οργανικά υπολείμματα και ενεργειακές καλλιέργειες τροφοδοτούν τη διαδικασία αναερόβιας χώνευσης (ζύμωσης), κατά την οποία παράγεται βιοαέριο. Στη συνέχεια, το βιοαέριο καθαρίζεται και αναβαθμίζεται σε βιομεθάνιο – ένα καύσιμο με ποιότητα φυσικού αερίου. Το βιομεθάνιο μπορεί να διοχετευτεί στο δίκτυο φυσικού αερίου, να χρησιμοποιηθεί για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και θερμότητας (CHP), για απευθείας θέρμανση ή ως καύσιμο στον τομέα των μεταφορών. Τα υπολείμματα της χώνευσης αξιοποιούνται ως οργανικό λίπασμα, ενώ το παραγόμενο CO₂ μπορεί να υγροποιηθεί και να χρησιμοποιηθεί στη βιομηχανία ή στον αγροδιατροφικό τομέα. Το βιομεθάνιο αποτελεί έναν πολυλειτουργικό ενεργειακό φορέα που ενισχύει τη βιωσιμότητα, την ενεργειακή αυτονομία και την κυκλική οικονομία. Κίνδυνος να χαθεί μια ακόμη ευκαιρία Παρά τη δυναμική που αναγνωρίζεται στο νέο θεσμικό πλαίσιο, πολλοί παράγοντες της αγοράς εμφανίζονται επιφυλακτικοί ως προς την εφαρμοσιμότητα και την ελκυστικότητα του νέου νόμου. Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι εάν υπάρχουν επαρκή κίνητρα, ή εάν οι όροι που τίθενται αποθαρρύνουν τελικά τους ενδιαφερόμενους επενδυτές. Πολλές από τις παρεμβάσεις των ειδικών αναδεικνύουν ως βασικά προβλήματα το υψηλό κόστος παραγωγής, την αβεβαιότητα στην αδειοδότηση, τις ασάφειες στις προβλέψεις για υβριδικές μονάδες, αλλά και τη δομική αδυναμία των υποστηρικτικών μηχανισμών να ανταγωνιστούν τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά πρότυπα. Παράλληλα, διατυπώνονται ενστάσεις ως προς το κατά πόσο το νομοσχέδιο λαμβάνει υπόψη του την πραγματική κατάσταση της αγοράς, ιδίως αναφορικά με τα μικρότερα έργα και την αναγκαία διαφοροποίηση στη μεταχείριση μονάδων διαφορετικής κλίμακας. Ενσωμάτωση στον πρωτογενή τομέα – ή αποκλεισμός; Η περίπτωση της Δυτικής Ελλάδας είναι χαρακτηριστική. Εάν η περιοχή δεν κατορθώσει να αξιοποιήσει τις νέες δυνατότητες, κινδυνεύει να παραμείνει σε κατάσταση περιβαλλοντικής και ενεργειακής υστέρησης. Η απουσία κατάλληλων υποδομών διαχείρισης αποβλήτων, η πίεση στους υδατικούς πόρους και οι συχνές περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις από λύματα και οργανικά κατάλοιπα, επιβάλλουν άμεσα μέτρα. Το βιομεθάνιο, αν συνδυαστεί με την κυκλική διαχείριση των οργανικών αποβλήτων και τη στήριξη των παραγωγών, μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός αναδιάρθρωσης του πρωτογενούς τομέα, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στην απανθρακοποίηση και την τοπική ενεργειακή αυτάρκεια. Τι προβλέπει το νέο νομοσχέδιο Θεσμοθετείται η αγορά βιομεθανίου και ανανεώσιμου υδρογόνου, με διακριτές κατηγορίες αδειοδότησης για κάθε τύπο μονάδας. Προβλέπεται καθεστώς στήριξης (επενδυτικό και λειτουργικό), υπό έγκριση από την Ε.Ε. Οι μονάδες μπορούν να είναι διασυνδεδεμένες ή αυτόνομες – με κάλυψη μέρους του κόστους σύνδεσης από τον Διαχειριστή. Καθιερώνεται σύστημα Εγγυήσεων Προέλευσης για πιστοποίηση βιομεθανίου και υδρογόνου. Εισάγονται ειδικοί κανόνες για ΓεΠεΔΥ (τοπικά δίκτυα υδρογόνου σε βιομηχανικές περιοχές). Προβλέπεται δυνατότητα υβριδικής λειτουργίας (ηλεκτροπαραγωγή & παραγωγή βιομεθανίου), με όρους.
