Υπάρχουν νίκες που γράφονται στον πίνακα του σκορ και νίκες που δεν χωρούν σε κανένα στατιστικό. Η ιστορία του Αλεξάντερ Ζβέρεφ, με αφορμή την κατάκτηση του πρώτου του Grand Slam στο Rolland Garros δεν είναι μόνο μια ιστορία αθλητικής υπεροχής. Είναι μια υπενθύμιση πως ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί όρθιος ακόμη κι όταν η ζωή τού ζητά να αγωνιστεί σε περισσότερα από ένα γήπεδα. Ο Γερμανός τενίστας δεν πάλεψε μόνο με τον αντίπαλό του στον τελικό. Πάλεψε, όπως κάνει από παιδί, και με μια καθημερινότητα που απαιτεί πειθαρχία, γνώση, προσοχή και ψυχική δύναμη. Ο διαβήτης Τύπου 1 μπήκε στη ζωή του από πολύ νωρίς. Θα μπορούσε να γίνει φόβος, δικαιολογία, εμπόδιο. Εκείνος όμως τον έκανε μέρος της διαδρομής του. Δεν τον έκρυψε. Δεν τον άφησε να τον ορίσει. Τον πήρε μαζί του στα κορτ, στις προπονήσεις, στις ήττες, στις επιστροφές, στις μεγάλες βραδιές. Και ίσως εδώ να βρίσκεται το πιο δυνατό μήνυμα. Δεν είναι πάντα σκοπός να νικήσουμε αυτό που μας δυσκολεύει, σαν να πρόκειται για εχθρό. Μερικές φορές χρειάζεται πρώτα να το γνωρίσουμε, να το αποδεχθούμε, να μάθουμε τον τρόπο του. Να πάψουμε να το κοιτάμε με θυμό και να αρχίσουμε να το αντιμετωπίζουμε με ωριμότητα. Έρχεται στον νου η φράση ενός οικείου προσώπου της εφημερίδας μας, που περιγράφοντας τον δικό της προσωπικό αγώνα με τον διαβήτη είχε πει: «Με τον διαβήτη άρχισα να νιώθω καλύτερα και να τον αντιμετωπίζω όταν έγινα φίλη μαζί του». Μια φράση απλή, μα βαθιά. Γιατί μέσα της δεν υπάρχει παραίτηση. Υπάρχει συμφιλίωση. Υπάρχει η απόφαση ενός ανθρώπου να μην ζει απέναντι από την ασθένεια, αλλά δίπλα της, κρατώντας ο ίδιος το τιμόνι. Αυτό το μήνυμα ξεπερνά τον αθλητισμό. Αφορά κάθε άνθρωπο που κουβαλά έναν αόρατο αγώνα. Μια ασθένεια, έναν φόβο, μια απώλεια, μια δυσκολία που δεν φαίνεται πάντα στους άλλους. Η μεγάλη δύναμη δεν είναι να δείχνεις άτρωτος. Είναι να συνεχίζεις, γνωρίζοντας την ευαλωτότητά σου και μετατρέποντάς την σε πηγή αντοχής. Ο Ζβέρεφ σήκωσε ένα τρόπαιο. Μα μαζί του σήκωσε και κάτι μεγαλύτερο: την ελπίδα πως κανένα παιδί, κανένας νέος, κανένας άνθρωπος που ζει με διαβήτη δεν πρέπει να πιστέψει ότι τα όνειρά του μικραίνουν. Μπορεί να αλλάζει ο τρόπος. Μπορεί ο δρόμος να ζητά περισσότερη φροντίδα. Αλλά ο προορισμός παραμένει ανοιχτός. Γιατί τελικά οι πιο σπουδαίοι τίτλοι δεν κατακτώνται μόνο με ρακέτες, μετάλλια και χειροκροτήματα. Κατακτώνται κάθε μέρα, σιωπηλά, όταν συμφιλιωνόμαστε με τη δυσκολία μας και συνεχίζουμε να ζούμε με θάρρος.
