Στις δικαστικές αίθουσες της Ελλάδας-και όχι μόνο-δεν δικάζονται μόνο υποθέσεις. Δικάζονται χαρακτήρες, εγωισμοί, μικρές ανθρώπινες αδυναμίες και, πολλές φορές, η ίδια η λογική. Το απολαυστικό κολάζ με τις «απίθανες ατάκες που έχουν ειπωθεί στα δικαστήρια» και κυκλοφορεί στο διαδίκτυο δεν είναι απλώς μια συλλογή από ευφυολογήματα. Είναι μια μικρή ανθολογία της ανθρώπινης κωμωδίας. Γιατί εκεί όπου όλοι υποτίθεται πως μιλούν σοβαρά, ξεπηδά συχνά το αυθεντικό χιούμορ της ζωής. Ο ελληνικός κινηματογράφος το είχε καταλάβει πολύ πριν εμφανιστούν τα memes. Στην αξέχαστη σκηνή από το «Η σωφερίνα», με τη λαϊκή ευστροφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη και τον απολαυστικό Γρύλο να μπλέκουν σε καταστάσεις όπου η σοβαροφάνεια καταρρέει μέσα σε δευτερόλεπτα, βλέπουμε ακριβώς αυτή τη σύγκρουση: τον επίσημο κόσμο απέναντι στην αφοπλιστική λαϊκή αλήθεια. Ο Έλληνας ποτέ δεν αισθανόταν άνετα μπροστά στην αυθεντία,γι’ αυτό και τη σατίριζε. Το ίδιο συνέβη και σε δεκάδες κωμωδίες του παλιού σινεμά. Από τον Ηλιόπουλο μέχρι τον Βέγγο και από τον Χατζηχρήστο μέχρι τον Αυλωνίτη, οι δικηγόροι, οι δικαστές και οι μάρτυρες εμφανίζονταν συχνά σαν ήρωες μιας παράστασης όπου όλοι αυτοσχεδιάζουν. Ο μάρτυρας που «δεν θυμάται», ο συνήγορος που ρωτά περισσότερα απ’ όσα αντέχει η λογική και ο δικαστής που προσπαθεί να κρατήσει το κύρος της διαδικασίας θυμίζουν συχνά θεατρική φάρσα. Δεν είναι τυχαίο ότι η λογοτεχνία αγάπησε εξίσου αυτές τις στιγμές. Από τον Γκόγκολ και τον Κάφκα μέχρι τον δικό μας Ιάκωβο Καμπανέλλη, η δικαιοσύνη παρουσιάζεται συχνά ως ένας μηχανισμός γεμάτος παρανοήσεις, υπερβολές και τραγελαφικές λεπτομέρειες. Γιατί πίσω από τις τηβέννους υπάρχουν άνθρωποι. Και οι άνθρωποι κάνουν λάθη, μπερδεύονται, θυμώνουν, ειρωνεύονται, γελούν. Σήμερα, στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, οι δικαστικές ατάκες ταξιδεύουν πιο γρήγορα από ποτέ. Μια φράση αρκεί για να γίνει viral. Όμως το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στο γέλιο. Βρίσκεται στην αποκάλυψη μιας διαχρονικής αλήθειας: όσο αυστηροί κι αν είναι οι θεσμοί, όσο βαρύγδουπες κι αν είναι οι λέξεις, η ζωή πάντα θα βρίσκει τρόπο να τρυπώνει από μια χαραμάδα και να θυμίζει ότι το ανθρώπινο στοιχείο δεν μπαίνει ποτέ σε καλούπια. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο παρήγορο. Ότι ακόμη και στις πιο σοβαρές αίθουσες, εκεί όπου κρίνονται ζωές και αποφάσεις, υπάρχει χώρος για μια ατάκα που θα κάνει τους πάντες να χαμογελάσουν κρυφά Γιατί η Δικαιοσύνη μπορεί να είναι τυφλή (αν και πολλοί πλέον αμφιβάλλουν αν παραμένει και ανεξάρτητη), αλλά ευτυχώς το χιούμορ βλέπει πάντα καθαρά.
