Υπάρχουν τιμές που μοιάζουν με παράσημα και άλλες που μοιάζουν με αγκαλιές. Η τιμή που απέδωσε η Θήβα στη Χάρι Αλεξίου ανήκει στις δεύτερες. Γιατί, όταν μια πόλη δίνει το όνομα ενός ανθρώπου στο Δημοτικό της Ωδείο, δεν αναγνωρίζει απλώς μια μεγάλη καλλιτεχνική διαδρομή. Δηλώνει ποια πρότυπα θέλει να παραδώσει στα παιδιά της. Στην Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής, το Δημοτικό Ωδείο Θήβας έγινε επισήμως «Δημοτικό Ωδείο Θήβας – Χάρις Αλεξίου». Ακολούθησε συναυλία στον αύλειο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου, με τη Φιλαρμονική, τη Δημοτική Χορωδία, το Ωδείο και τη Ζωή Παπαδοπούλου. Δεν ήταν, όμως, μόνο μια γιορτή μουσικής. Ήταν μια τελετή επιστροφής: η σπουδαία ερμηνεύτρια γύριζε στην πόλη που τη γέννησε και η πόλη τής επέστρεφε, με ευγνωμοσύνη, κάτι από όσα εκείνη χάρισε σε ολόκληρη την Ελλάδα. Η Χαρούλα στάθηκε συγκινημένη μπροστά στους συμπολίτες της. Εκείνη που τραγούδησε τον έρωτα, τον αποχωρισμό, την ξενιτιά και τη βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί, χρειάστηκε αυτήν τη φορά λίγες μόνο λέξεις. Γιατί υπάρχουν στιγμές στις οποίες η φωνή δεν χάνεται· απλώς υποχωρεί για να ακουστεί η καρδιά. Η ίδια είχε ήδη περιγράψει την επικείμενη τιμή ως μια μουσική επιστροφή στην πόλη που τη γέννησε. Κοντά της ο Λάκης Λαζόπουλος, φίλος χρόνων, δεν μίλησε μόνο για τη μεγάλη τραγουδίστρια. Μίλησε για τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο: για τη γενναιοδωρία, τη σεμνότητα και την αλήθεια μιας γυναίκας που δεν χρειάστηκε ποτέ να υψώσει τον εαυτό της, επειδή την ύψωναν τα τραγούδια και η αγάπη του κόσμου. Η παρουσία του θύμισε πως η πραγματική φιλία δεν εμφανίζεται μόνο στις λαμπερές στιγμές· στέκεται δίπλα, συγκινείται και μαρτυρεί όσα δεν γράφουν οι επίσημες πλακέτες. Αυτή η ονοματοδοσία γεννά πολλά μηνύματα. Ότι οι τόποι οφείλουν να τιμούν τους ανθρώπους τους όσο είναι παρόντες. Ότι ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια, αλλά μνήμη και παιδεία. Ότι ένα Ωδείο δεν πρέπει να μαθαίνει στα παιδιά μόνο νότες, αλλά ήθος, συνέπεια και ευγνωμοσύνη. Από εδώ και πέρα, κάθε παιδί που θα περνά την πόρτα αυτού του Ωδείου θα συναντά ένα όνομα. Ίσως κάποτε ρωτήσει ποια ήταν η Χάρις Αλεξίου. Και η καλύτερη απάντηση δεν θα είναι «μια μεγάλη τραγουδίστρια». Θα είναι: μια γυναίκα που έκανε τον πόνο τραγούδι, τη μνήμη πατρίδα και την επιτυχία ταπεινότητα. Και μια πόλη που, έστω για μια βραδιά, θυμήθηκε πως μεγαλώνει πραγματικά όταν ξέρει να λέει «ευχαριστώ».
