Με το όνομα «ΕΛ.Α.Σ – Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» παρουσιάστηκε το νέο πολιτικό κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, σηματοδοτώντας την επίσημη επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού στο πολιτικό προσκήνιο. Η ανακοίνωση έγινε κατά τη διάρκεια της ιδρυτικής εκδήλωσης στο Θησείο, όπου παρουσιάστηκε και η διακήρυξη της νέας πολιτικής κίνησης. Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λόγο για μια νέα «δημοκρατική και προοδευτική συμπαράταξη», η οποία,όπως είπε,φιλοδοξεί να εκφράσει τη Ριζοσπαστική Αριστερά, τη Σοσιαλδημοκρατία και την Πολιτική Οικολογία, με στόχο «τη μεγάλη κοινωνική και δημοκρατική επανεκκίνηση της χώρας». Στην ομιλία του επιτέθηκε μετωπικά στην κυβέρνηση για τις υποκλοπές, την τραγωδία των Τεμπών, τη λειτουργία των θεσμών και της Δικαιοσύνης, ενώ άσκησε κριτική και στη Νέα Δημοκρατία αλλά και στο ΠΑΣΟΚ, τα οποία χαρακτήρισε μέρος του «συστήματος εξουσίας». Κεντρικό σημείο της παρουσίασης αποτέλεσαν οι επτά βασικές δεσμεύσεις της ιδρυτικής διακήρυξης του νέου κόμματος: Ζωή με Αξιοπρέπεια Ισχυρή Δημοκρατία χωρίς Ασυλίες Ισχυρή Οικονομία Δίκαιης Ανάπτυξης και Αξιοπρέπειας Κοινωνικό Κράτος Δικαιωμάτων απέναντι στην κερδοσκοπία Ανθεκτική Ελλάδα σε έναν κόσμο διαρκών κρίσεων Ψηφιακή Δημοκρατία και Κυριαρχία Ισχυρή Ελλάδα που θωρακίζει τα δικαιώματά της και χτίζει γέφυρες ειρήνης Ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ακόμη ότι η νέα παράταξη «θα είναι κάτι περισσότερο από ένα κόμμα», επικαλούμενος την πολιτική κληρονομιά του ΕΑΜ, της ΕΔΑ, του ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής και του ΣΥΡΙΖΑ της «Πρώτης Φοράς Αριστερά». ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO ΤΗΣ ΙΔΡΥΤΙΚΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ ΔΟΘΗΚΕ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΛ.Α.Σ Ολόκληρη η Ιδρυτική Διακήρυξη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης Στην εποχή μας δεν ζούμε απλώς μια περίοδο αλλαγών. Ζούμε μια βαθιά ιστορική μετάβαση. Η διεύρυνση των ανισοτήτων, η ένταση της κλιματικής κρίσης και ο έλεγχος της τεχνολογικής εξέλιξης από ελάχιστους ισχυρούς, δημιουργεί μια εντελώς νέα και απειλητική συνθήκη. Η κυριαρχία των καπιταλιστικών αγορών, δίχως έλεγχο και δίχως όρια σε όλο σχεδόν τον πλανήτη, οξύνει διαρκώς την αντίφαση ανάμεσα στις τεράστιες δυνατότητες που δημιουργεί η εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας και η ιδιοποίησή τους από μια ελάχιστη μειοψηφία οικονομικής και πολιτικής ισχύος. Τις κοινωνίες μας διαπερνούν ολοένα και βαθύτερες ανισότητες ανάμεσα σε όσους συγκεντρώνουν πλούτο και δύναμη και σε όσους αγωνίζονται καθημερινά για να ζήσουν με αξιοπρέπεια ή να επιβιώσουν. Σήμερα, οι 12 πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη κατέχουν περισσότερο πλούτο από όσο η μισή ανθρωπότητα μαζί, δηλαδή περισσότεροι από 4 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Ενώ το πλουσιότερο 1% έχει αυξήσει τον πλούτο του κατά σχεδόν 34 τρισεκατομμύρια δολάρια μέσα σε μόλις μία δεκαετία, ποσό αρκετό για να εξαλειφθεί η παγκόσμια φτώχεια δεκάδες φορές. Αυτή δεν είναι μια φυσική εξέλιξη. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που συγκεντρώνει αδιανόητη οικονομική και πολιτική ισχύ σε ελάχιστους, ενώ δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε συνθήκες επισφάλειας, αγωνιώντας για το αύριο. Ανασφάλεια και φόβος, αυτά είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα που πολιορκούν την καθημερινότητα δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Σε έναν κόσμο δίχως κανόνες, η Ειρήνη, το Διεθνές Δίκαιο και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα παραμερίζονται ενώ οι πόλεμοι, οι λιμοί και οι ανθρώπινες τραγωδίες, τείνουν να γίνουν κανονικότητα. Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να συνηθίσουμε έναν κόσμο που ζει μέσα στον πόλεμο και τις συγκρούσεις. Έναν κόσμο που κοιμάται με τον ήχο των drones και ξυπνά με τον ήχο των πυραύλων. Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ως “νέα πραγματικότητα” τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Δεν μπορούμε να σωπαίνουμε μπροστά στη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα από την κυβέρνηση Νετανιάχου. Δεν μπορούμε να δεχτούμε τους βομβαρδισμούς του Ισραήλ στον Λίβανο και την προσπάθεια επιβολής διά της βίας των δικών του όρων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Δεν μπορούμε να θεωρούμε “Διεθνή τάξη” τις παράνομες και καταστροφικές στρατιωτικές επιθέσεις των ΗΠΑ στο Ιράν. Δεν αποδεχόμαστε το δίκιο του ισχυρού, αλλά το Διεθνές Δίκαιο. Για αυτό και δε θα συμβιβαστούμε ποτέ ούτε με τη παράνομη εισβολή και κατοχή στη Κύπρο, ούτε με σχέδια de facto διχοτόμησης. Γιατί όταν η ισχύς μπαίνει πάνω από το Διεθνές Δίκαιο, ο θάνατος γίνεται κανονικότητα και οι ανθρώπινες ζωές αντιμετωπίζονται ως αριθμοί, τότε απειλείται η ίδια η έννοια του πολιτισμού και της δημοκρατίας. Γι’ αυτό δεν σωπαίνουμε. Γιατί η σιωπή απέναντι στη βαρβαρότητα δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή. Το ίδιο συμβαίνει κάθε φορά που το κέρδος των λίγων τίθεται πάνω από τις ανάγκες και τις ζωές των πολλών. Κάθε φορά που η οικονομική ισχύς λειτουργεί χωρίς όρια, αδιαφορώντας ακόμη και για το μέλλον του ίδιου του πλανήτη. Αυτό ακριβώς αποτυπώνει η κλιματική κρίση. Μια κρίση που δεν ανήκει πια στο μέλλον. Είναι ήδη εδώ. Τη βλέπουμε στους παρατεταμένους καύσωνες, στις καταστροφικές πλημμύρες, στις πυρκαγιές που αφανίζουν ολόκληρες περιοχές. Τη ζούμε στον αέρα που αναπνέουμε, στο νερό που λιγοστεύει, στο περιβάλλον που γίνεται ολοένα πιο αφιλόξενο για τη ζωή. Και οι συνέπειές της δεν είναι μόνο περιβαλλοντικές. Απειλούν τη διατροφή, την ασφάλεια, τις υποδομές, την οικονομία, τον ίδιο τον πολιτισμό μας. Απειλούν το μέλλον των επόμενων γενεών. Ήδη εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους εξαιτίας της ξηρασίας, των πλημμυρών και της καταστροφής του φυσικού τους περιβάλλοντος, δημιουργώντας ένα νέο κύμα περιβαλλοντικών προσφύγων. Και όπως συμβαίνει πάντα, το μεγαλύτερο κόστος το πληρώνουν οι πιο αδύναμοι. Η κλιματική κρίση βαθαίνει τις ανισότητες. Οι φτωχότερες κοινωνίες, οι μη προνομιούχοι, όσοι έχουν τη μικρότερη ευθύνη για την κρίση βιώνουν τις πιο σκληρές συνέπειές της. Η Γη δεν μας έχει ανάγκη, εμείς την έχουμε. Ο γεωστρατηγικός, ενεργειακός και οικονομικός ανταγωνισμός, που την αντιμετωπίζει ως ανεξάντλητο πόρο πλουτισμού και ισχύος, δεν είναι απλώς λάθος. Είναι συνειδητή και επικίνδυνη επιλογή. Το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού του πλανήτη βάζει το κέρδος πάνω από τη ζωή. Πάνω από το μέλλον των επόμενων γενεών. Αντί η τεχνολογική ανάπτυξη και η τεχνητή νοημοσύνη να γίνονται εργαλεία για την κοινωνική δικαιοσύνη και την πρόοδο, για μια καλύτερη ζωή για το σύνολο της κοινωνίας, αξιοποιούνται για να φέρουν τους ανθρώπους αντιμέτωπους με το φάσμα μιας ζωής χωρίς δικαιώματα, χωρίς προοπτική. Τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν με δεκαετίες αγώνων αποδομούνται στο όνομα μιας δήθεν ελεύθερης οικονομίας της αγοράς. Μιας αγοράς χωρίς κανόνες και ουσιαστικές εγγυήσεις για τους εργαζόμενους. Με εξαντλητικά ωράρια, ελαστικές σχέσεις εργασίας και ανεπαρκείς κανόνες ασφάλειας. Η εργασία, αντί να εγγυάται αξιοπρέπεια και ασφάλεια, μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε πεδίο ανασφάλειας και φόβου. Όπου εργαζόμενοι χάνουν ακόμη και τη ζωή τους... Read More
