Η παραίτηση του πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϊρού, έπειτα από βαριά ήττα στην Εθνοσυνέλευση, επιβεβαιώνει την πολιτική αστάθεια που ταλανίζει τη Γαλλία. Είναι ο πέμπτος πρωθυπουργός που αποχωρεί μέσα σε λιγότερα από δύο χρόνια, γεγονός που αποκαλύπτει την αδυναμία συγκρότησης βιώσιμης πλειοψηφίας και την κρίση αντιπροσώπευσης που βαθαίνει. Ο Εμανουέλ Μακρόν δείχνει ολοένα και πιο απομονωμένος. Αλλάζει κυβερνήσεις με μοναδικό στόχο τη δική του πολιτική επιβίωση, ενώ η χώρα βυθίζεται σε οικονομική ασφυξία και κοινωνική αναταραχή. Έχοντας επιχειρήσει να αντλήσει στήριξη από ετερόκλητες δυνάμεις – σοσιαλιστές, κεντρώους, μετριοπαθείς δεξιούς – κατάφερε μόνο να ενισχύσει τον κατακερματισμό. Το αποτέλεσμα είναι ένα κοινοβούλιο που αντικατοπτρίζει μια κοινωνία χωρίς συνοχή και εμπιστοσύνη. Δημοσιονομικά αδιέξοδα Το χρέος αγγίζει το 114% του ΑΕΠ και το έλλειμμα παραμένει κοντά στο 6%. Οι αγορές προεξοφλούν δυσκολίες, ενώ η απειλή υποβάθμισης από τον Fitch δημιουργεί αβεβαιότητα. Η αποτυχημένη προσπάθεια του Μπαϊρού να επιβάλει προϋπολογισμό λιτότητας – με περικοπές 44 δισ. ευρώ – έδειξε ότι ακόμη και οι πιο τεχνοκρατικές λύσεις δεν έχουν πλέον πολιτικό έρεισμα. Κοινωνία στα όρια Η δυσαρέσκεια εκφράζεται με όρους που θυμίζουν τη Γαλλία του ’68: κινητοποιήσεις, απεργίες, πανεθνικά καλέσματα για αποκλεισμό. Σε μια χώρα όπου τα κοινωνικά κινήματα υπήρξαν πάντοτε καταλύτης αλλαγών, η κυβέρνηση φαίνεται να χάνει οριστικά την ικανότητα διαλόγου με την κοινωνία. Η πολιτική του Μακρόν, περισσότερο αδιάλλακτη και τεχνοκρατική παρά ενωτική, τροφοδοτεί μια νέα δυναμική συγκρούσεων. Η Ευρώπη στο φόντο Η γαλλική κρίση δεν περιορίζεται στα εσωτερικά. Ο πόλεμος στην Ουκρανία επιβαρύνει με τεράστια κόστη τους ευρωπαϊκούς προϋπολογισμούς και ειδικά της Γαλλίας, που στηρίζεται σε ακριβή ενέργεια και αντιμετωπίζει προβλήματα στα πυρηνικά της εργοστάσια. Στις Βρυξέλλες, η αποδυναμωμένη γαλλική παρουσία έχει αφήσει χώρο στην Ιταλία και σε άλλους εταίρους να προβάλλουν ισχυρότερη φωνή. Από τον Ντε Γκωλ στον Μακρόν: η ιστορική σύγκριση Οι παραλληλισμοί με τον Μάη του ’68 είναι αναπόφευκτοι, αλλά με μία κρίσιμη διαφορά: ο στρατηγός Ντε Γκωλ κατάφερε να ενσωματώσει αντιθέσεις και να επαναθεμελιώσει την εθνική ενότητα, ενώ ο σημερινός πρόεδρος δείχνει ανίκανος να οικοδομήσει γέφυρες. Η κληρονομιά του μοιάζει να είναι η αποδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος και η αδυναμία συγκρότησης κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών. Τι μέλλει γενέσθαι Τα περιθώρια του Μακρόν στενεύουν. Οφείλει να ορίσει νέο πρωθυπουργό, να πείσει βουλευτές και να περάσει τον προϋπολογισμό του 2026. Όμως οι συσχετισμοί στο Κοινοβούλιο είναι δυσμενέστεροι από ποτέ, καθώς κόμματα που στο παρελθόν έδειξαν διάθεση συμβιβασμού εμφανίζονται τώρα άκαμπτα. Τα παζάρια έχουν ήδη ξεκινήσει, αλλά οι πιθανότητες επιτυχίας μοιάζουν περιορισμένες. Η Γαλλία βρίσκεται στο χείλος ενός φαύλου κύκλου: πολιτική παραλυσία, οικονομική πίεση, κοινωνική αναταραχή. Η έλλειψη ηγεσίας δεν αφορά μόνο το Παρίσι, αλλά διατρέχει ολόκληρη την Ευρώπη. Αν η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης δεν κατορθώσει να ανακτήσει σταθερότητα και προσανατολισμό, η κρίση της μπορεί να εξελιχθεί σε κρίση συνολικής αξιοπιστίας για την ΕΕ.
