Με αφορμή ένα ιδιαίτερα τεκμηριωμένο ρεπορτάζ του Πάρη Τσιριγώτη στη Naftemporiki για τη μάχη των λιμανιών της Δυτικής Ελλάδας γύρω από τη βάση υποστήριξης των υπεράκτιων γεωτρήσεων στο Ιόνιο, αναδεικνύεται με σαφήνεια μια κρίσιμη πραγματικότητα: το μεγάλο οικονομικό αποτύπωμα αυτού του έργου δεν βρίσκεται μόνο στο υπέδαφος, αλλά κυρίως στη στεριά. Η σύμβαση για την ερευνητική γεώτρηση στο Block 2 έχει ήδη υπογραφεί και η πρώτη γεώτρηση προγραμματίζεται για το 2027. Το έργο, με τη συμμετοχή της ExxonMobil, της Energean και της HELLENiQ Energy, έχει πλέον δρομολογηθεί. Επομένως, η ουσιαστική συζήτηση δεν είναι αν θα γίνει. Η πραγματική συζήτηση είναι άλλη: Τι θα μείνει στην Πάτρα; Γιατί σε μια γεώτρηση που μπορεί να φτάσει το 1 δισ. ευρώ, έως και 400 εκατ. ευρώ εκτιμάται ότι θα κατευθυνθούν στις λιμενικές υποδομές και στις συνοδευτικές υπηρεσίες: logistics, τεχνική υποστήριξη, συντήρηση, αποθήκευση, μεταφορά προσωπικού, αντιρρύπανση, ασφάλεια, εφοδιασμός. Με απλά λόγια, ένα μεγάλο μέρος του πλούτου δεν βρίσκεται μόνο στο κοίτασμα, αλλά ξεκινά από το λιμάνι. Και γι’ αυτό η Πάτρα δεν πρέπει απλώς να συμμετάσχει. Πρέπει να διεκδικήσει να αποτελέσει το κέντρο όλων αυτών των δραστηριοτήτων. Η πόλη διαθέτει σοβαρά συγκριτικά πλεονεκτήματα: το μέγεθός της ως τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, τη γεωγραφική της θέση, την εγγύτητα με την Αθήνα, τη σύνδεση με ευρωπαϊκά δίκτυα, το λιμάνι της, το πανεπιστήμιο, το ανθρώπινο δυναμικό και τη δυνατότητα να αναπτύξει μια νέα αγορά γνώσης γύρω από την ενέργεια, τη ναυτιλία και τις τεχνικές υπηρεσίες. Η Πάτρα μπορεί να μετατραπεί όχι απλώς σε σημείο υποστήριξης, αλλά σε πλήρη ενεργειακό κόμβο για ολόκληρη τη Δυτική Ελλάδα. Αυτό όμως δεν θα συμβεί από μόνο του. Χρειάζεται στρατηγική. Χρειάζεται πολιτική βούληση. Χρειάζεται σοβαρή και σκληρή διαπραγμάτευση. Και εδώ ακριβώς εμφανίζονται και οι εύλογες ενστάσεις. Υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι της τοπικής κοινωνίας, περιβαλλοντικές οργανώσεις και πολιτικές δυνάμεις που αντιδρούν στις γεωτρήσεις, θέτοντας ζητήματα προστασίας του Ιονίου, περιβαλλοντικής ασφάλειας και αντίθεσης σε ένα μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται στα ορυκτά καύσιμα. Η δημοτική αρχή της Πάτρας επίσης εκφράζει αντίθεση απέναντι στη λογική εξυπηρέτησης των συμφερόντων των πολυεθνικών και θέτει το κρίσιμο ερώτημα: ποιος πραγματικά θα ωφεληθεί; Αυτές οι ενστάσεις δεν είναι ούτε αμελητέες ούτε προσχηματικές. Και ακριβώς γι’ αυτό δεν πρέπει να οδηγήσουν σε έναν ακόμη διχασμό μέσα στην πόλη. Δεν χρειαζόμαστε πόλωση. Δεν χρειαζόμαστε συνθήματα. Χρειαζόμαστε σύνθεση. Η σωστή στάση δεν είναι ούτε η άκριτη αποδοχή ούτε η εύκολη άρνηση. Είναι η διαπραγμάτευση με όρους. Όχι για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των επενδυτών, αυτά είναι βέβαιο πως θα τα υπερασπιστούν μόνοι τους και μάλιστα πολύ σκληρά. Αλλά για να εξασφαλιστούν τα συμφέροντα της Πάτρας. Για μόνιμες λιμενικές υποδομές που θα μείνουν στην πόλη. Για αναβαθμίσεις που δεν θα είναι προσωρινές αλλά στρατηγικές. Για νέες θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης. Για πραγματική συμμετοχή των τοπικών επιχειρήσεων στις αλυσίδες αξίας. Για ισχυρές περιβαλλοντικές εγγυήσεις και διαφανείς μηχανισμούς ελέγχου. Για ανταποδοτικά οφέλη που δεν θα περιορίζονται σε υποσχέσεις αλλά θα μεταφράζονται σε έργα και ανάπτυξη. Αυτό είναι το πραγματικό αδιαπραγμάτευτο στοίχημα. Να μην περάσει από την Πάτρα ένα έργο δισεκατομμυρίων και η πόλη μείνει απλός παρατηρητής. Η ιστορία έχει δείξει πολλές φορές ότι μεγάλες επενδύσεις πέρασαν από περιοχές χωρίς να αφήσουν σχεδόν τίποτα πίσω τους. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί ξανά. Αν ανοίγει ένας νέος ενεργειακός κύκλος στο Ιόνιο, τότε η Πάτρα οφείλει να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο. Όχι ως θεατής. Όχι ως διακοσμητική παρουσία. Αλλά ως πόλη που ξέρει να υπερασπίζεται το μέλλον της. Και αυτή η μάχη πρέπει να ξεκινήσει τώρα. Πριν ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις. Πριν χαθεί η ευκαιρία.
