Του Γιώργου Καρβουνιάρη* Υπάρχει ένα παράδοξο στην ελληνική δημόσια σφαίρα: όσο το ΠΑΣΟΚ αναδεικνύει ζητήματα διαφθοράς, θεσμικής εκτροπής και κυβερνητικής αλαζονείας, τόσο λιγότερο αυτά τα θέματα βρίσκουν χώρο στην κεντρική επικαιρότητα. Αντίθετα, υπερπροβάλλεται οτιδήποτε μπορεί να παρουσιαστεί ως εσωκομματική διαφωνία, λειτουργώντας ως μηχανισμός αποπροσανατολισμού που τελικά εξυπηρετεί μόνο το στόχο να μην συζητά η κοινωνία την ουσία της κυβερνητικής πολιτικής. Η πλειονότητα των μεγάλων Μέσων Ενημέρωσης εμφανίζεται εχθρική απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται όχι μόνο για κριτική στάση αλλά και για ένα πλέγμα σχέσεων με οικονομικά συμφέροντα, κέντρα επιρροής και δημοσκοπικές εταιρείες που διαμορφώνουν το πολιτικό κλίμα. Χώρος δίνεται σχεδόν αποκλειστικά σε στελέχη που ασκούν δημόσια κριτική στο κόμμα τους, ενώ πολιτικές παρεμβάσεις, προτάσεις και αποκαλύψεις περνούν απαρατήρητες. Ως αποτέλεσμα, σοβαρά ζητήματα κυβερνητικής πολιτικής και σκάνδαλα που αναδεικνύει το ΠΑΣΟΚ ή ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι σπάνια καταφέρνουν να κυριαρχήσουν στον δημόσιο διάλογο. Τη θέση τους παίρνει η εικόνα μιας μόνιμης εσωστρέφειας, αφήνοντας την ουσιαστική σύγκρουση με την κυβέρνηση στο παρασκήνιο. Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για πολιτική αλλαγή, το πρόγραμμα και οι πολιτικές πρωτοβουλίες του κόμματος βγαίνουν από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας ή ακόμη και από την τελευταία. Ένα κόμμα με ολοκληρωμένες θέσεις για την οικονομία, το κράτος δικαίου, την κοινωνική πολιτική και την παραγωγική ανασυγκρότηση εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της εσωτερικής κριτικής. Αν ακόμη και ένα μικρό μέρος του χρόνου που αφιερώνεται σε δημόσιες αιχμές και εσωκομματικές διαφωνίες χρησιμοποιούνταν για την προβολή προγραμμάτων και πρωτοβουλιών, η δημόσια συζήτηση θα ήταν πολύ διαφορετική. Ερωτήματα όπως: «Θεωρείτε διεφθαρμένη την κυβέρνηση;», «Ποιός έχει την ευθύνη για τα φαινόμενα διαφθοράς;», «Ποιό πρόγραμμα θέλετε να εφαρμοστεί;» θα έφερναν ουσιαστικό διάλογο. Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στα μέσα ενημέρωσης αλλά και στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Όταν η ενέργεια που αφιερώνεται σε δημόσιες αιχμές υπερβαίνει αυτή που αφιερώνεται στην υπεράσπιση του προγράμματος, ο μηχανισμός αποπροσανατολισμού λειτουργεί πιο εύκολα. Η κοινωνία ζητά καθαρό πολιτικό στίγμα, ενότητα στόχου και μαχητική παρουσία απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει την εξουσία σε μηχανισμό εξυπηρέτησης συμφερόντων. Αν όλα τα στελέχη υπερασπίζονταν με το ίδιο πάθος το πρόγραμμα και τις πολιτικές του θέσεις όπως εκφράζουν τις δημόσιες διαφωνίες τους, η κοινή προσπάθεια για πολιτική αλλαγή θα γινόταν σαφής και η εικόνα του πολιτικού σκηνικού πολύ διαφορετική. Το ερώτημα παραμένει: για πόσο ακόμη, με πόσα ψέματα και με πόσους πόρους που τροφοδοτούν την προπαγάνδα, θα μπορούσε να σταθεί η Νέα Δημοκρατία απέναντι σε μια κοινωνία που ζητά δικαιοσύνη, διαφάνεια και αξιοπρέπεια; * Ο Γιώργος Καρβουνιάρης είναι δημοσιογράφος και Αναπληρωτής Γραμματέας Τομέα Επικοινωνίας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής.
