Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 13 Μαΐου 2026, η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του ποιητή Γιώργου Κοζία «ΤΙ ΑΙΩΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΞΩ; στον χώρο των εκδόσεων «Περισπωμένη», στο κέντρο της Αθήνας. Για την ποιητική συλλογή μίλησαν η Άννα Αφεντουλίδου, κριτικός λογοτεχνίας, Γεν. Γραμματέας της Εταιρείας Συγγραφέων και η Βαρβάρα Ρούσσου, κριτικός ποίησης. Ο ποιητής διάβασε ποιήματά του με τον δικό του, ξεχωριστό τρόπο. Η νέα αυτή ποιητική συλλογή του Γιώργου Κοζία (Εκδόσεις Περισπωμένη, 2025), που έχει πάρει πολλές καλές κριτικές, είναι υποψήφια για το Βραβείο Ποίησης 2026 του περιοδικού «Ο Αναγνώστης». – Από το 2017 και σταθερά ανά τετραετία μια ποιητική συλλογή αποτελεί την επιμονή του ποιητή στο ήδη κατακτημένο υψηλό και συχνά προφητικό ύφος. Βασικότερο γνώρισμα το ισχυρότατο διακείμενο από το φάσμα της παγκόσμιας γραμματείας και την Ιστορία. Φωτογραφίες : Ιδιωτική Οδός. Δημοσιεύουμε το κείμενο που έγραψε για την τριλογία του, ο συνεργάτης μας Δημήτρης Παπανικολάου και αναρτήθηκε στον «Αναγνώστη» «Πολεμώντας υπό σκιάν», «Εξάγγελος», «Τι αιώνα κάνει έξω;» – Εκδόσεις Περισπωμένη εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις; Οδυσσέας Ελύτης. Αν η Ποίηση αντανακλά από τους ουρανούς, τη μαγική εικόνα των αρχετύπων και της αιώνιας ομορφιάς, οι ποιητές ως δέκτες αποκρυπτογραφούν ό,τι εφανερώθη μυστικά από τη σιωπή των άστρων, εκφράζοντας με πυρετική γραφή το αισθητικό αποτύπωμα της ενατένισης και της αποκάλυψης των κρυμμένων αληθειών. Ο Γιώργος Κοζίας, πιστός της Ποίησης, εμβαπτίζεται στα νάματά της, αναπαριστώντας με λέξεις ακριβών νοημάτων τις εκπορευόμενες έννοιες από «τα αχανή ανάκτορα της μνήμης»1 και την αχρονική ουσία της ψυχής. Στην αρμονική αυτή σύζευξη, όπου ενοραματικά και διαισθητικά γίνονται αισθητά τα ηχητικά κύματα του σύμπαντος, ο ποιητής διαμεσολαβεί και εμπνευόμενος διαλογικά αντιφωνεί και τα μεταλαμπαδεύει σε ύλη ονειρική. Τα δώρα της ποίησης που μας προσφέρει, είναι μια συνηγορία στην εκλέπτυνση του βίου, με την ακαταμάχητη έλξη του Έρωτος, που πάντα επενεργεί και θάλλει στου σώματος τη μνήμη, καθώς εναντιώνεται στη λήθη. Γι’ αυτό κανοναρχεί επαναληπτικά λόγια και εικόνες, απαντώντας με υπαρξιακή αγωνία και στοχασμό, στο αίνιγμα του κόσμου. Με τη συσσωρευμένη ποιητική ενέργεια, εξακτινώνει τις κυοφορούμενες ιδέες και επιδρά στην γλωσσική εκφορά των νοουμένων, εκφράζοντας με ρυθμολογία και μετρική αναλογία, «ήχους από την πρώτη ποίηση της ζωής μας».2  Έτσι, από τα μονοπάτια του νου και τα άδυτα της ψυχής, αντλεί αναμνήσεις και συναισθήματα και τα μετουσιώνει με σκέψη και φαντασία σε αρχιτεκτονικά άρτιες ποιητικές συνθέσεις. Στην τελευταία του συλλογή με τίτλο «Τι αιώνα κάνει έξω;», διερευνά και απαντά με τη γραφή του, για ό,τι τεκταίνεται εξακολουθητικά, διερωτώμενος τι μένει στου χρόνου το πέρασμα. Με γρηγορούσα συνείδηση και με ψυχικά αποθέματα εκ της βιωμένης εμπειρίας κοπιάζει νυχθημερόν για να προλάβει τον καιρό. Αντιμάχεται με τη βίαια μεταβαλλόμενη συνθήκη, ορίζοντας ως αντίβαρο τις συντεταγμένες τής ευαισθησίας του και επιζητεί διακαώς την επικοινωνία με το έτερον. «…Οι μέρες μας περνούν γεμάτες πάτρωνες και ανία Σε ποια πατρίδα, σε ποιο χώμα, σε ποιο χρόνο σε ποια μνήμη, φωνή θα βγάλεις; Γυμνός και μόνος στο βασίλειο της Ανάγκης Δούλος στρατώνος        Μοίρα σου η Δημοκρατία της πλάνης και του Μαμωνά Άχ Φραγκοράφτη, άχ, Χνούδι μου μας έφαγε ο ερημόκαμπος!» Καταθέτει το απόσταγμα των μελετημένων θέσεών του, με τη μνήμη σταθερή αξία των προσανατολισμών του, αναζητώντας διέξοδο από τους εγκλεισμούς και τους επαπειλούμενους αποκλεισμούς των ορθοφωνούντων, ένεκα των καταδυναστευτικών επιρροών του «αρνητικού πνεύματος»3 που διαχέεται απειλητικά στο κοινωνικό σώμα. «Ο ποιητής θα απαρνηθεί το άσμα του ο στρατηγός θα τρέμει τις διαταγές του ο ιερέας θα φοβάται τον άμβωνά του Δεν είναι η Λειψία, δεν είναι το Ντεπώ Ο Μαύρος Ήλιος του Αούστερλιτς Της Αιγύπτου η πανούκλα Δεν είναι η μάχη των Εθνών Κι ο τάφος που ισιώνει τον καμπούρη Καλογιάννο, Καλογιάννο σπλαχνίσου τον άνθρωπο που τραυλίζει στον αιώνα του!» Με την εν λόγω συλλογή, κλείνει τον κύκλο μιας επίπονης δημιουργικής πορείας και με συνειδητή απεύθυνση προς τον καθένα, αποστέλλει ό,τι πολύτιμο είχε εξορύσσει από την διακεκαυμένη ζώνη του νου, -εκεί όπου «η Ομορφιά, δεν είναι παρά η αρχή του Τρομερού»,-4 ως μηνύματα-σήματα ενός ελλοχεύοντος κινδύνου. Η συλλογή αποτελεί το απαύγασμα της τεχνικής ενός κατακτημένου ύφους γραφής, εμβαθύνοντας παράλληλα το περιεχόμενο, με τις έννοιες να ορίζουν την ποιητική και τη φιλοσοφία του, εκφράζοντας εν είδει προφητείας τη συλλογική μοίρα της ύπαρξης. «Είδα χλωμή την πόλη των Φοινικόδεντρων Σιωπηλό τον χρυσό κορυδαλλό Τότε ακούστηκε η σφυρίχτρα του προφήτη Που πας, Αμνέ του Θεού; Λαοί φεύγουν, μετάνθρωποι έρχονται στέκονται ανάποδα στην άβυσσό τους σε αρχαίους τάφους, σε στέρνες σε πηγάδια, μάσκες νεκρικές κούφια κορμιά ψυχές σκεβρωμένες στο Εγώ τους Κάτω από το άστρο του Σκορπιού Που πας, Αμνέ του Θεού; Δούλε της Amazon, εργάτη του Ντιτρόιτ Σκλάβε της Μαύρης Θάλασσας Άνεργε του Πάτερσον Νέοι Ιησού του Ναυή μας οδηγούν Ξυπνάει ο χαλκός Κι ο θάνατος βογκά, Πόλη διαλεχτή! Οι κραυγές στην καρδιά της σάλπιγγας ηχούν Γκρεμίζοντας γκρεμίζοντας γκρεμίζοντας στα χαρακώματα, στους πύργους στις επάλξεις, στο Υπερπέραν Δούλε, εξέσπασάς με Δούλε, εξέσπασας ως πάνθηρ στην Νέα Ιεριχώ Και με τα νύχια γράψε στο χώμα επάνω το σωτήριον ΣΑΛΠΙΣΤΕ, ΣΑΛΠΙΣΤΕ, ΙΣΩΣ ΓΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΘΑΥΜΑ!» Διερωτάται επί των θεμελιωδών ζητημάτων για το μηδέν, το άπειρον, το Είναι και μη Είναι, την αρχή και το τέλος των πραγμάτων, προτείνοντας την αισθητική θεώρηση του κόσμου έναντι της δυσαρμονίας και του χάους. Εμφορούμενος από τα ιδεώδη των νοητών ανταποκρίσεων και αντανακλάσεων, προεκτείνει την τέχνη του έως τα απώτατα εκφραστικά σημεία ενός ιδιότυπου εξπρεσιονισμού. Μεταγράφει τα συλλογικά πάθη και τη δική του αγωνία σε στοχευμένη διαμαρτυρία, καθώς οι μηχανισμοί των εξουσιών διαμορφώνουν ανεπαισθήτως μια απανθρωποποιημένη πραγματικότητα που τείνει να καταστεί συνήθεια. Μετέχει στο γίγνεσθαι, θέτοντας εαυτόν σε κάθε κοινωνική ενέργεια και διερωτώμενος για τη βία, αποφαίνεται «με λογισμό και μ’ όνειρο»5 για ό,τι αποσιωπάται και αποκρύπτεται, εγκλωβίζοντας τα δρώντα υποκείμενα. Προτάσσει λόγο και πράξη, δίνοντας σώμα και ψυχή, ως αποδεικτικά στοιχεία μετοχής. Προσδίδει, έτσι, στη φωνή του αναγνωρίσιμο τόνο, ταυτότητα και ιδιοπροσωπία. Δεν υποστέλλει τις σημαίες της αισθητικής, που ύψωσε εν μέσω καταιγίδας και, παρά τους ενάντιους ανέμους, αποτολμά τον πλου «πρόσω ηρέμα».6 «Θύελλες, θύελλες μας παρασέρνουν Κι άλλοι νεκροί περνούν δίπλα στους κέδρους κάτω από τον Πολικό Αστέρα Κι εμείς τι μνημονεύουμε; Τριήμερα με λίγο στάρι Εννιάμερα, όσα τα τάγματα των Αγγέλων Τεσσαρακοστά, Ετήσια Λαζάρου και Θωμά και καθημερινής σε ξένο... Read More