Την Κυριακή 26 Οκτωβρίου, στο γήπεδο «Κώστας Ζάρρας» στο Σαραβάλι της Πάτρας, κατά τη διάρκεια του αγώνα-κορυφής της Β’ Κατηγορίας της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αχαΐας μεταξύ της ομάδας Πάτρα 2005 και της Α.Ε. Αιγίου, η ένταση ξέφυγε από κάθε όριο: μέσα στο γήπεδο έλαβαν χώρα αποβολές, συγκρούσεις παικτών και φιλάθλων, ενώ στην πλευρά του κυλικείου εκδηλώθηκε ακόμη και βίαιη σύγκρουση. Την ίδια στιγμή, ένας πατέρας-θεατής υπέστη οξύ έμφραγμα καθώς προσπαθούσε να προστατέψει το παιδί του από τα επεισόδια και διεκομίσθη στο νοσοκομείο «Άγιος Ανδρέας» με ευτυχώς ευχάριστα ως τελευταίες εξελίξεις νέα για την υγεία του. Τελικώς, ο διαιτητής διέκοψε οριστικά τον αγώνα. Για τα επεισόδια προσήχθησαν στο Εισαγγελέα 8 εμπλεκόμενοι και αφού τους ασκήθηκαν πλημμεληματικές διώξεις αφέθησαν ελεύθεροι. Μεταξύ των συλληφθέντων βρίσκονται και δύο παίκτες της Α.Ε. Αιγίου, οι οποίοι προσήχθησαν με αίματα στις φόρμες τους και με εμφανή σημάδια ξυλοδαρμού στο πρόσωπο – ειδικά στις μύτες τους. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό Η εικόνα αυτή δεν αποτελεί απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η πιο καθαρή ένδειξη ενός συστήματος που δυσκολεύεται να διαχειριστεί τον ίδιο τον αθλητισμό ως παιδαγωγικό εργαλείο- και βλέπει τον εαυτό του να βουλιάζει σε μια κουλτούρα έντασης, σύγκρουσης και ασφάλειας-εισόδου. Οι αρμόδιες αρχές- η διοίκηση της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αχαΐας, τα σωστικά και ασφαλιστικά όργανα των γηπέδων, η τοπική αστυνομία αλλά και η διοίκηση των δύο ομάδων -έχουν ευθύνη. Η οργάνωση ενός αγώνα, ειδικά όταν πρόκειται για αναμέτρηση με μεγάλη συμμετοχή και σημασία, δεν μπορεί να στηρίζεται στην ανεξέλεγκτη ένταση. Πρέπει να προβλέπεται, να οργανώνεται, να εποπτεύεται -και όταν παραβιάζονται τα όρια, να ενεργοποιούνται άμεσα και αποτελεσματικά οι προβλεπόμενες κυρώσεις. Όμως τα προβλήματα δεν περιορίζονται σε διαδικαστικά κενά. Η έλλειψη αθλητικής παιδείας -τόσο στους παίκτες, τους διαιτητές που πολλές φορές πυροδοτούν με λανθασμένες αποφάσεις εντάσεις αλλά και και στους προπονητές όσο και στους γονείς και τους φιλάθλους-αποτελεί τον πυρήνα του ζητήματος. Ένας γήπεδο δεν μπορεί να αποτελεί επικράτεια εκτόνωσης αρνητικών παρορμήσεων, αλλά χώρο όπου μαθαίνουμε να ανταγωνιζόμαστε με σεβασμό, όχι εναντίον. Όταν οι ενήλικες, και δη οι γονείς, μεταφέρουν στο παιδί τους το μήνυμα «η νίκη δικαιολογεί τα πάντα», τότε καταρρέει το ίδιο το νόημα του αθλητισμού. Παράλληλα, τα προβληματικά γήπεδα και οι ανεπαρκείς υποδομές λειτουργούν σαν «καταλύτες» της βίας. Όταν στα πρακτικά σημεία- είσοδοι, κυλικεία, εξόδους- δεν ισχύουν στοιχειώδεις κανόνες ασφάλειας και διαχείρισης, η ένταση βρίσκει διόδους εξωτερίκευσης. Το γήπεδο παύει να είναι τόπος άθλησης και μάθησης· μετατρέπεται σε αρένα όπου η κερκίδα και η εξέδρα συμμετέχουν στο παιχνίδι -αλλά ως παράπλευρο πεδίο σύγκρουσης. Η επίδραση τέτοιων γεγονότων δεν αφορά μόνο το «εδώ και τώρα». Είναι μήνυμα προς όλα τα παιδιά που θέλουν να παίξουν -ότι ο αθλητισμός δεν είναι χαρά, είναι μάχη. Είναι μήνυμα προς τις οικογένειες- ότι η συμμετοχή σημαίνει άγχος επιβίωσης. Και τέλος, είναι μήνυμα προς την κοινωνία-ότι η ανοχή στη βία είναι αποδεκτή, μέχρι να γίνει ανεξέλεγκτη. Η λύση απαιτεί συνέργεια: εκπαίδευση όλων των εμπλεκομένων (παικτών, προπονητών, γονέων), αναβάθμιση των υποδομών και του πλαισίου ασφαλείας, αλλά και σαφείς κανόνες με πραγματικές κυρώσεις. Πιο δύσκολο- αλλά πιο σημαντικό -είναι να αλλάξουμε την κουλτούρα: από τη «νίκη με κάθε κόστος» στη «χαρά της συμμετοχής», από την ένταση της εξέδρας στη χαρά του παιχνιδιού. Αν δεν κινηθούμε άμεσα- και συνολικά -σε αυτή την κατεύθυνση, κινδυνεύουμε όχι απλώς να βλέπουμε επανάληψη τέτοιων συμβάντων, αλλά να χαθεί το ίδιο το μέλλον των παιδιών μας, που αναζητούν τον αθλητισμό ως φάρο ανάπτυξης, όχι σύγκρουσης. Γιατί αν χάσουμε το παιδαγωγικό νόημα του αθλητισμού, τότε θα έχουμε χάσει κάτι πολύ πιο σημαντικό από έναν αγώνα. Θα έχουμε χάσει το μέλλον των ίδιων των παιδιών.
