Ξημερώματα Τετάρτης στην Ελλάδα. Σε εκατομμύρια σπίτια, το φως της τηλεόρασης έμενε αναμμένο για έναν άνδρα που πλησιάζει τα σαράντα και κλοτσά μια μπάλα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Δεν ήταν τελικός. Δεν κρινόταν ακόμη κάποιο τρόπαιο. Ήταν η πρεμιέρα ενός ομίλου. Κι όμως, άνθρωποι με δουλειά το πρωί, παιδιά με σχολείο, ηλικιωμένοι που τον παρακολουθούν σχεδόν είκοσι χρόνια, θυσίασαν πρόθυμα τον ύπνο τους. Γιατί; Τα ρεκόρ εξηγούν το μέγεθος, όχι τη συγκίνηση. Οι αριθμοί είναι το λογιστήριο της ιστορίας, καταγράφουν όσα συνέβησαν, αλλά όχι όσα αισθανθήκαμε. Η σχέση του κόσμου με τον Μέσι δεν οικοδομήθηκε μόνο πάνω στις νίκες. Γεννήθηκε από μια σπάνια αντίφαση: από την υπεράνθρωπη ικανότητα ενός ανθρώπου που δεν έπαψε ποτέ να μοιάζει ανθρώπινος. Στην εποχή της επιδεικτικής αυτοπεποίθησης, εκείνος εμφανίστηκε σχεδόν αμήχανος. Δεν κατασκεύασε έναν δημόσιο χαρακτήρα μεγαλύτερο από το παιχνίδι του. Δεν χρειάστηκε να μας εξηγήσει πόσο σπουδαίος είναι. Άφησε την μπάλα να μιλήσει. Και η μπάλα, στα πόδια του, δεν έμοιαζε με εργαλείο παραγωγής αποτελέσματος, αλλά με υλικό τέχνης. Αυτό είναι ίσως το μυστικό της μαζικής συγκίνησης. Ο Μέσι μάς επέτρεψε να δούμε την αποτελεσματικότητα χωρίς τη μηχανικότητα. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο των δεδομένων, των μυϊκών μετρήσεων, των εμπορικών συμβολαίων και της αδιάκοπης βελτιστοποίησης, διατήρησε κάτι απρόβλεπτο. Μια ντρίμπλα που δεν υπακούει σε επιχειρηματικό σχέδιο. Μια πάσα που κανένα μοντέλο δεν είχε προϋπολογίσει. Ένα γκολ που για λίγα δευτερόλεπτα ακυρώνει τον ορθολογισμό. Δεν ταυτίζονται μαζί του μόνο οι Αργεντινοί ή οι φίλοι των ομάδων του. Ταυτίζονται άνθρωποι διαφορετικών χωρών, κοινωνικών τάξεων και ηλικιών, επειδή βλέπουν σε αυτόν μια παλιά ανθρώπινη επιθυμία: το ταλέντο να υπερβαίνει τη δύναμη, η φαντασία να νικά την οργάνωση, ο μικρόσωμος να περνά ανάμεσα από τους γίγαντες. Και ίσως γι’ αυτό ο Μέσι έγινε κάτι περισσότερο από ποδοσφαιριστής. Έγινε ένα κοινό σημείο αναφοράς σε έναν κόσμο που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να συγκινηθεί μαζί. Για ενενήντα λεπτά, άνθρωποι που δεν συμφωνούν σχεδόν σε τίποτε μοιράζονται την ίδια αγωνία, την ίδια έκπληξη, το ίδιο παιδικό χαμόγελο. Η τέχνη του δεν καταργεί τις διαφορές τους. Τις κάνει, όμως, προσωρινά ασήμαντες. Μπροστά σε μία κίνησή του, ο τραπεζίτης και ο εργάτης, ο νέος και ο ηλικιωμένος, ο Αργεντινός και ο Έλληνας αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο: σηκώνονται από τη θέση τους. Σε μια εποχή κατακερματισμένων ακροατηρίων, αυτό είναι σχεδόν πολιτισμικό θαύμα. Κάθε νέα παράστασή του περιέχει πλέον και μια αδιόρατη λύπη. Γνωρίζουμε ότι το απόθεμα των βραδιών λιγοστεύει. Ότι κάποια στιγμή θα έρθει ένας αγώνας που, χωρίς να το ξέρουμε, θα είναι ο τελευταίος. Γι’ αυτό ξενυχτάμε. Δεν παρακολουθούμε απλώς ένα παιχνίδι• προσπαθούμε να συγκρατήσουμε τον χρόνο, να αποθηκεύσουμε ακόμη μία εικόνα, ακόμη μία ντρίμπλα, ακόμη μία στιγμή κατά την οποία το αδύνατο εμφανίζεται φυσικό. Κάποτε θα λέμε ότι ζήσαμε στην εποχή του Μέσι. Όχι όπως αναφέρουμε έναν πρωταθλητή ή έναν κάτοχο ρεκόρ. Αλλά όπως θυμόμαστε έναν μεγάλο καλλιτέχνη: από τον τρόπο που έκανε τον κόσμο, για μια στιγμή, να φαίνεται λιγότερο προβλέψιμος, λιγότερο πεζός και ίσως λίγο πιο όμορφος.
