0 Comment
Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ανησυχητική διολίσθηση από τις θεμελιώδεις δημοκρατικές της αξίες, καθώς παρατηρούνται περιστατικά που υπονομεύουν τη λαϊκή κυριαρχία και τα πολιτικά δικαιώματα. Από την ακύρωση εκλογών στη Ρουμανία και τη σύλληψη του νικητή των εκλογών κ. Τζοτζέσκου, μέχρι την αναγνώριση αμφιλεγόμενων καθεστώτων και την καταστολή πολιτικών αντιπάλων, η “προοδευτική” Ευρώπη φαίνεται να απομακρύνεται από τις αρχές της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης. Ένα πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η καταδίκη της Μαρίν Λεπέν, ηγέτιδας της γαλλικής ακροδεξιάς, για κατάχρηση δημοσίου χρήματος. Το δικαστήριο έκρινε ένοχη την Λεπέν για υπεξαίρεση ευρωπαϊκών κονδυλίων, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης και στέρηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι για πέντε χρόνια. Αυτή η απόφαση εγείρει ερωτήματα σχετικά με την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και την πολιτική σκοπιμότητα πίσω από τέτοιες ενέργειες. (Ακόμη και ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ηγέτης της «Ανυπότακτης Γαλλίας», που θεωρούσε τη Λεπέν βασικό αντίπαλό του στις εκλογές του 2027, δήλωσε ότι η στέρηση του δικαιώματος εκλέγεσθαι χωρίς την αναμονή της έφεσης «δεν θα ήταν δίκαιη» και ότι «η απόφαση για την απομάκρυνση ενός εκλεγμένου αξιωματούχου θα πρέπει να ληφθεί από τον λαό».) Παρόμοιες πρακτικές έχουμε τακτικά . Στη Γαλλία πάλι , ο πρόεδρος Μακρόν έχει κατηγορηθεί για αλλεπάλληλα “πραξικοπήματα” ενάντια στη λαϊκή κυριαρχία, με τη στήριξη, μάλιστα, της αριστεράς. Αυτές οι ενέργειες δείχνουν μια τάση απομάκρυνσης από τις δημοκρατικές διαδικασίες και την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας εις βάρος των πολιτικών ελευθεριών. Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη σιωπά απέναντι στην καταστολή πολιτικών αντιπάλων σε αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Τουρκία. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ακολουθώντας την πάγια τακτική του, φρόντισε να εξουδετερώσει έναν από τους σημαντικότερους πολιτικούς του αντιπάλους, τον Εκρέμ Ιμάμογλου, δημάρχο Κωνσταντινούπολης. Μέσω δικαστικών διώξεων και διοικητικών αποφάσεων, ο Ιμάμογλου στερήθηκε τη δυνατότητα να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές, κάτι που θυμίζει τις πρακτικές που βλέπουμε και εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, αντί να υπάρξει καταδίκη από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η σιωπή και η ανοχή κυριαρχούν. Η Ευρώπη, που κάποτε θεωρούνταν προπύργιο της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φαίνεται να υιοθετεί πρακτικές που θυμίζουν αυταρχικά καθεστώτα. Η αναγνώριση και στήριξη αμφιλεγόμενων ηγετών και καθεστώτων, ( πρόσφατο άλλο παράδειγμα η Συρία) καθώς και η καταστολή πολιτικών αντιπάλων, υπονομεύουν την αξιοπιστία και την ηθική υπόσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι επιτακτική ανάγκη οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και οι πολίτες να επαγρυπνούν και να υπερασπίζονται τις δημοκρατικές αξίες που αποτελούν τον πυρήνα της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Η διατήρηση της δημοκρατίας απαιτεί διαφάνεια, λογοδοσία και σεβασμό στα πολιτικά δικαιώματα όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Η κατρακύλα της Ευρώπης προς αυταρχικές πρακτικές δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή ως νέο κανονικό. Η ιστορία έχει δείξει ότι η σιωπή και η αδράνεια απέναντι σε τέτοιες τάσεις οδηγούν σε περαιτέρω διάβρωση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων. Είναι ευθύνη όλων μας να διασφαλίσουμε ότι η Ευρώπη θα παραμείνει πιστή στις αρχές της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
