Η αποκάλυψη σοβαρών παρατυπιών στα προγράμματα βιολογικής μελισσοκομίας και κτηνοτροφίας δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο. Τα στοιχεία που παρουσίασε το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης είναι βαριά και δεν επιδέχονται ωραιοποιήσεις: δηλωμένες κυψέλες που δεν βρέθηκαν ποτέ, άδειες παραφυάδες, ζώα που υπήρχαν μόνο στα χαρτιά, αλλά και μαζικές αποχωρήσεις παραγωγών μόλις ανακοινώθηκαν επιτόπιοι έλεγχοι. Οι αριθμοί από μόνοι τους προκαλούν σοκ. Στη βιολογική μελισσοκομία, με διαθέσιμο προϋπολογισμό 19 εκατ. ευρώ, οι αιτήσεις εκτοξεύθηκαν στα 166 εκατ. ευρώ , υπερκάλυψη 874%. Παράλληλα, στους ελέγχους διαπιστώθηκαν περιπτώσεις όπου δηλώνονταν εκατοντάδες κυψέλες και εντοπίζονταν ελάχιστες ή ακόμα και καμία. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι αυτά τα φαινόμενα έπρεπε να συνεχιστούν. Η αξιοπιστία της βιολογικής παραγωγής είναι κρίσιμο ζήτημα όχι μόνο για την ελληνική οικονομία αλλά και για τη σχέση εμπιστοσύνης με τον καταναλωτή και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως εδώ ξεκινά και το πραγματικό ερώτημα. Μπορεί η λύση να είναι η συνολική ακύρωση των δράσεων και το «πάγωμα» ολόκληρου του πλαισίου; Μπορεί, δηλαδή, επειδή ένα μέρος του συστήματος λειτούργησε στρεβλά, να μείνουν ξεκρέμαστοι και εκείνοι που επένδυσαν πραγματικά στη βιολογική μελισσοκομία; Γιατί υπάρχει και αυτή η πλευρά.Η πλευρά που δύσκολα ακούγεται μέσα στον θόρυβο των αποκαλύψεων. Υπάρχουν παραγωγοί που δεν μπήκαν στο πρόγραμμα για να «αρπάξουν επιδότηση», αλλά για να χτίσουν μια πραγματική δραστηριότητα. Άνθρωποι που αγόρασαν εξοπλισμό, αύξησαν μελισσοσμήνη, μπήκαν σε διαδικασίες πιστοποίησης, πλήρωσαν μετακινήσεις, ζωοτροφές, καύσιμα, εργατικά και λογιστικά κόστη. Άνθρωποι που πίστεψαν ότι το κράτος, όταν προκηρύσσει ένα πρόγραμμα, προσφέρει ένα σταθερό πλαίσιο και όχι μια παγίδα αβεβαιότητας. Και σήμερα αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με μια συλλογική τιμωρία. Διότι όσοι είχαν στήσει «μαϊμού» δηλώσεις, φαίνεται πως σε μεγάλο βαθμό πρόλαβαν να αποχωρήσουν μόλις ανακοινώθηκαν οι έλεγχοι. Αντίθετα, όσοι επένδυσαν πραγματικά και παρέμειναν στο πρόγραμμα, είναι εκείνοι που τώρα μένουν χωρίς ορίζοντα, χωρίς σαφή μεταβατική λύση και χωρίς καμία εγγύηση για το μέλλον των επενδύσεών τους. Αυτό είναι το σημείο όπου η πολιτεία οφείλει να δείξει διάκριση και σοβαρότητα. Γιατί η παθογένεια που αποκαλύφθηκε δεν δημιουργήθηκε σε μια νύχτα και σίγουρα δεν αναπτύχθηκε μόνο σε επίπεδο «μικρού παραγωγού». Όταν επί χρόνια λειτουργούσαν μηχανισμοί πιστοποίησης, όταν εγκρίνονταν δηλώσεις, όταν οι έλεγχοι εμφανίζονταν τυπικοί ή ανεπαρκείς, τότε η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφέρεται αποκλειστικά στον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας. Το ίδιο το υπουργείο παραδέχεται ότι εντοπίστηκαν σοβαρά προβλήματα και στους φορείς πιστοποίησης, με πρόστιμα και αναστολές λειτουργίας. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα ήταν βαθύτερο και πιο συστημικό. Η χώρα χρειάζεται πραγματικά βιολογικά προϊόντα. Χρειάζεται πραγματική μελισσοκομία. Χρειάζεται όμως και ένα κράτος που να μπορεί να ξεχωρίζει τον απατεώνα από εκείνον που παράγει. Αν η μοναδική απάντηση είναι το «παγώνουμε όλα», τότε κινδυνεύουμε να επαναλάβουμε ένα διαχρονικό ελληνικό λάθος:επειδή πονάει το κεφάλι, κόβουμε το κεφάλι. Η εξυγίανση είναι απαραίτητη.Αλλά χωρίς δίκαιη μεταβατική προστασία για τους πραγματικούς παραγωγούς, η θεραπεία μπορεί τελικά να αποδειχθεί πιο καταστροφική από την ίδια την ασθένεια.
