Το ζήτημα της αξιοποίησης της Παλιάς Νομαρχίας Αχαΐας, στη συμβολή των οδών Καραϊσκάκη και Πατρέως, φέρνει στη Βουλή ο βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Ανδρέας Παναγιωτόπουλος. Το διατηρητέο νεοκλασικό κτίριο, ιδιοκτησίας της ΕΤΑΔ Α.Ε., έχει συνδεθεί επί δεκαετίες με τη διοικητική ιστορία της Πάτρας, καθώς στέγασε τη Νομαρχία Αχαΐας και τα Γενικά Αρχεία του Κράτους. Παρά το γεγονός ότι ανακαινίστηκε με δημόσιους πόρους, εξακολουθεί να παραμένει κλειστό και αναξιοποίητο. Η εικόνα εγκατάλειψης, με γκράφιτι, αφίσες και φθορές, προκαλεί αντιδράσεις, ιδιαίτερα τη στιγμή που δημόσιες υπηρεσίες της Πάτρας συνεχίζουν να στεγάζονται σε μισθωμένα ακίνητα, επιβαρύνοντας τον κρατικό προϋπολογισμό με σημαντικά ενοίκια. Με την κοινοβουλευτική του ερώτηση προς τους υπουργούς Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Εσωτερικών, ο Ανδρέας Παναγιωτόπουλος ζητά να διευκρινιστεί ποιος είναι ο σχεδιασμός της ΕΤΑΔ για το ακίνητο και για ποιους λόγους παραμένει κενό μετά την ολοκλήρωση των εργασιών ανακαίνισης. Παράλληλα, ζητά να ενημερωθεί η Βουλή εάν έχουν εξεταστεί η παραχώρηση ή η εκμίσθωσή του, καθώς και η δυνατότητα να στεγαστεί εκεί δημόσια υπηρεσία ή άλλος κρατικός φορέας. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται και στο χρονοδιάγραμμα επαναλειτουργίας του κτιρίου, αλλά και στα άμεσα μέτρα προστασίας που πρόκειται να ληφθούν για την αποτροπή νέων βανδαλισμών και περαιτέρω φθορών. Στο παρελθόν είχε εξεταστεί η αξιοποίηση του ακινήτου από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, ενώ κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί προτάσεις για διοικητικές, πολιτιστικές ή εκπαιδευτικές χρήσεις. Μεταξύ των πιθανών λύσεων θα μπορούσε να εξεταστεί και η συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Πατρών, για τη δημιουργία ενός κόμβου εκπαίδευσης, καινοτομίας ή εξωστρέφειας στο κέντρο της πόλης. Η υπόθεση της Παλιάς Νομαρχίας αναδεικνύει ένα ευρύτερο πρόβλημα διαχείρισης της δημόσιας ακίνητης περιουσίας: ανακαινισμένα κρατικά κτίρια παραμένουν κενά, ενώ την ίδια στιγμή το Δημόσιο καταβάλλει υψηλά μισθώματα σε ιδιώτες. Το κρίσιμο ζητούμενο είναι πλέον να παρουσιαστεί ένα συγκεκριμένο σχέδιο αξιοποίησης, με σαφές χρονοδιάγραμμα και τεκμηριωμένη σύγκριση ανάμεσα στο κόστος επαναλειτουργίας του ακινήτου και στις δαπάνες που πραγματοποιούνται σήμερα για τη στέγαση δημόσιων υπηρεσιών.
