Το περιστατικό στην Πλαζ της Πάτρας, είτε τελικά αποδειχθεί ότι συνδέεται με λαγοκέφαλο είτε όχι, ανέδειξε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα μεμονωμένο επεισόδιο στη θάλασσα: την ευκολία με την οποία η αβεβαιότητα μετατρέπεται σε φόβο, ο φόβος σε τίτλο και ο τίτλος σε οικονομική ζημιά. Διότι εδώ δεν έχουμε ακόμη ένα πλήρως επιβεβαιωμένο συμβάν. Έχουμε μια μαρτυρία, έναν τραυματισμό, εύλογη ανησυχία, αλλά και απουσία επίσημης καταγραφής από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με τις δηλώσεις που έχουν δημοσιευθεί. Παράλληλα, ιατρικές και τοπικές πηγές εμφανίζονται επιφυλακτικές ως προς το αν το τραύμα προήλθε όντως από λαγοκέφαλο ή από άλλο θαλάσσιο οργανισμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι το θέμα πρέπει να υποτιμηθεί. Σημαίνει, όμως, ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί με ακρίβεια και όχι με επικοινωνιακή υπερθέρμανση. Ο λαγοκέφαλος είναι υπαρκτό πρόβλημα. Είναι ξενικό είδος, έχει εξαπλωθεί στη Μεσόγειο, περιέχει τετροδοτοξίνη και δεν πρέπει να καταναλώνεται. Το ΕΛΚΕΘΕ έχει ήδη ζητήσει «ψυχραιμία και προσοχή», επισημαίνοντας παράλληλα τις οικολογικές και οικονομικές επιπτώσεις του είδους, κυρίως στην αλιεία. Άρα, το πρόβλημα δεν είναι φανταστικό. Φανταστικός, ή μάλλον κατασκευασμένος, μπορεί να γίνει ο πανικός γύρω από αυτό. Και ο πανικός έχει κόστος. Όταν μια παραλιακή ζώνη εμφανίζεται επί ημέρες σαν επικίνδυνη περιοχή, πριν υπάρξει τεκμηρίωση, το πρώτο που πλήττεται είναι η τοπική μικροοικονομία: καφέ, εστίαση, ξαπλώστρες, εργαζόμενοι, εποχικά μεροκάματα, προμήθειες, τζίροι. Οι επαγγελματίες σε Ρίο και Πλαζ ήδη μιλούν για μείωση επισκεψιμότητας και για πελάτες που ρωτούν αν πρέπει να μπουν στη θάλασσα. Αυτή είναι η πραγματική ζημιά της τρομολαγνείας: δεν ενημερώνει τον πολίτη, τον ακινητοποιεί· δεν προστατεύει την αγορά, την παγώνει. Η δημόσια συζήτηση χρειάζεται άλλη αρχιτεκτονική. Πρώτον, άμεση επιστημονική και θεσμική ενημέρωση: τι γνωρίζουμε, τι δεν γνωρίζουμε, τι ερευνάται. Δεύτερον, σαφές πρωτόκολλο για λουόμενους και επαγγελματίες: τι κάνουμε αν δούμε το ψάρι, τι κάνουμε σε περίπτωση δαγκώματος, τι δεν κάνουμε ποτέ — κυρίως δεν το αγγίζουμε και δεν το καταναλώνουμε. Τρίτον, επίσημη καταγραφή περιστατικών, ώστε η συζήτηση να στηρίζεται σε δεδομένα και όχι σε φήμες. Η Πάτρα δεν έχει ανάγκη ούτε από εφησυχασμό ούτε από πανικό. Έχει ανάγκη από σοβαρότητα. Η κλιματική αλλαγή, η μετακίνηση ξενικών ειδών και οι πιέσεις στην παράκτια οικονομία είναι πραγματικές προκλήσεις. Όμως άλλο πράγμα η πρόληψη και άλλο η εμπορία τρόμου. Μια πόλη που προσπαθεί να στηρίξει την παραλιακή της οικονομία δεν μπορεί να γίνεται όμηρος κάθε υπερβολικού τίτλου. Η ενημέρωση πρέπει να προστατεύει και τον πολίτη και την αγορά. Όταν δεν το κάνει, γίνεται μέρος του προβλήματος.
