Πόσο μπορεί να αντέξει ένας παραγωγικός κλάδος όταν το κόστος λειτουργίας αυξάνεται, οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται και οι ίδιοι οι επαγγελματίες αισθάνονται αποκλεισμένοι από τις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον τους; Το ερώτημα αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα στην περίπτωση της ελληνικής παράκτιας αλιείας, ενός κλάδου που συνδέεται άμεσα με την εθνική οικονομία, την απασχόληση, τη διατροφική επάρκεια και τη διατήρηση της ζωής στις παράκτιες κοινωνίες. Πίσω από κάθε μικρό αλιευτικό σκάφος βρίσκεται μια οικογένεια, μια τοπική οικονομία, μια παραγωγική δραστηριότητα που στηρίζεται στη γνώση της θάλασσας και στην καθημερινή προσπάθεια. Όταν αυτή η δραστηριότητα απειλείται από το ενεργειακό κόστος, τη γραφειοκρατία, τις νέες τεχνολογικές απαιτήσεις και τα συσσωρευμένα προβλήματα του θαλάσσιου περιβάλλοντος, οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται στους επαγγελματίες ψαράδες. Αφορούν ολόκληρη την κοινωνία και, τελικά, τον καταναλωτή. Η Ένωση για την Προστασία και την Ορθολογική Ανάπτυξη του Κορινθιακού – Πατραϊκού Κόλπου «ΝΗΡΕΑΣ» παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο με ένα κείμενο που θέτει ουσιαστικά ερωτήματα για το μέλλον της ελληνικής αλιείας και την αποτελεσματικότητα της ασκούμενης πολιτικής. Αναδεικνύει το οικονομικό βάρος που επωμίζονται οι παράκτιοι αλιείς, εκφράζει σοβαρές αντιρρήσεις για τις προωθούμενες ρυθμίσεις και προειδοποιεί για τις συνέπειες που μπορεί να έχει η περαιτέρω αποδυνάμωση του κλάδου. Στον πυρήνα της παρέμβασης βρίσκεται μια θεμελιώδης αντίφαση: την ώρα που η χώρα χρειάζεται να προστατεύσει την εγχώρια παραγωγή και τη διατροφική της ασφάλεια, οι άνθρωποι που εξασφαλίζουν καθημερινά ένα μέρος αυτής της παραγωγής δηλώνουν ότι δυσκολεύονται ολοένα περισσότερο να επιβιώσουν επαγγελματικά. Ο ΝΗΡΕΑΣ δεν περιορίζεται στην καταγραφή των προβλημάτων. Ζητά την άμεση διαμόρφωση Εθνικής Αλιευτικής Στρατηγικής, με ουσιαστική συμμετοχή των θεσμικών οργανώσεων των επαγγελματιών αλιέων. Το ερώτημα που προκύπτει είναι βαθιά οικονομικό, κοινωνικό αλλά και πολιτικό: Θα διαμορφωθεί μια πολιτική που θα επιτρέψει στην ελληνική παράκτια αλιεία να παραμείνει ζωντανή ή θα συνεχιστεί μια πορεία που, σύμφωνα με τις προειδοποιήσεις των ίδιων των ανθρώπων της θάλασσας, απειλεί τη βιωσιμότητά της; Ακολουθεί αυτούσια η παρέμβαση του ΝΗΡΕΑ, με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Η Κοινή Λογική” Η Κοινή Λογική Η Ενωση μας για την Προστασία και την Ορθολογική ανάπτυξη του Κορινθιακού –Πατραϊκού κόλπου, παρακολουθεί με ανησυχία τα τεκτενόμενα που αφορούν τη θάλασσα στην Πατρίδα μας και στον Πλανήτη , ιδιαίτερα την τελευταία 15 ετια. Την τελευταία 3ετια ,νομίζουμε, ότι η θάλασσα και οι επαγγελματίες που τη γνωρίζουν όσο κανείς άλλος , εκπέμπουν Σ.Ο.Σ . Πράγμα που δεν φαίνεται ν ανησυχεί ιδιαίτερα και πολλούς… Βεβαίως ,όλοι ανησυχούμε για τις… τιμές των αλιευμάτων νομίζοντας ότι αυτό είναι πρόσκαιρο και οτι όλα σε λίγο θα ξαναγίνουν όπως πριν … Μεγάλο σφάλμα , είμαστε σίγουροι . Ο κίνδυνος από τις αλόγιστες ανθρώπινες δραστηριότητες σε όλους τους τομείς ,φέρνει κάθε μέρα και πιο κοντά την ανθρωπότητα στο χείλος του γκρεμού . Η Γη ,η θάλασσα, ο αέρας μολύνονται . Το περιβάλλον καταστρέφεται από τις κάθε είδους νόμιμες η παράνομες δραστηριότητες κι έτσι οδεύουμε ,εντέλει ,προς μια μεγάλη διατροφική κρίση . Οχι μόνο επαρκούς ποσότητας , άλλα και κάκιστης ποιότητας ,με ότι αυτό συνεπάγεται . Με αυτό το άρθρο θα θέλαμε να κτυπήσουμε το καμπανάκι του κινδύνου και εμείς , για ότι αφορά την θάλασσα και τους επαγγελματίες παράκτιους αλιείς . Δεν είναι μόνο για το ότι βρίσκονται για άλλη μια φόρα σε αναβρασμό ,που έχει καταντήσει διαρκής. Είναι γιατί κανείς, μα κανείς, μέχρι τώρα δεν έχει σκύψει πραγματικά και με σοβαρότητα το κεφάλι του στα τόσα προβλήματα που τους ταλανίζουν και που το κράτος διαρκώς προσθέτει και νέα . Φανταστείτε , στα χρονίζοντα άλυτα προβλήματα ,ότι προσθέτουν καινούρια , ντόπια και Ευρωπαϊκά . Όλοι αυτοί που αν και δεν έχουν ποτέ πατήσει το πόδι τους στο πεδίο , οδηγούν έναν ολόκληρο κλάδο στην καταστροφή . Έναν κλάδο απαραίτητο για την διατροφική μας ασφάλεια , σε αναντικατάστατες και φρέσκιες βιταμίνες . Και εμείς οι άλλοι ; Αδιάφοροι ή κουρασμένοι παρατηρητές και από μακριά ,βλέπουμε έναν κόσμο να γκρεμίζεται χωρίς να κάνουμε τίποτα ή σχεδόν τίποτα . Φαντάζεστε τις Ελληνικές θάλασσες το καλοκαίρι χωρίς Παράκτιους ; Γιατί όμως αυτός ο αναβρασμός αυτή τη φορά ; Διαβάσαμε κάποιους «επαγγελματίες» να μιλούν μονό για την εξωφρενική άνοδο των καυσίμων και την κυβέρνηση να απαντά με μια πρόσκαιρη επιδότηση που μακροπρόθεσμα δεν λύνει παρά ελάχιστα από τα συσσωρευμένα προβλήματα. Εμείς θα μιλήσουμε για τα υπόλοιπα … Οι παράκτιοι αλιείς εξεγείρονται γιατί , εάν και το επάγγελμά τους είναι στρατηγικής σημασίας ( για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο ) για την Πατρίδα μας και συνάμα κύριο μέσο επιβίωσης για χιλιάδες οικογένειες , κανείς δεν τους ακούει , ούτε τηλεφωνικώς, κανείς δεν τους ρωτά γι΄αυτά που αφορούν τη ζωή και την ύπαρξή τους, αποφασίζουν και διατάσσουν . Εξεγείρονται ενάντια στις νέες ρυθμίσεις, αλλά βασικά νομίζουμε, ενάντια στις κατευθύνσεις που προωθούνται από το νέο νομοσχέδιο του ΥΠΑΑΤ. Εξεγείρονται γιατί , παρόλες τις διαχρονικά ψεύτικες υποσχέσεις, στερούνται ΑΚΟΜΑ των ΘΕΣΜΙΚΩΝ τους Οργανώσεων το 2026 . Όμως τι προτείνει το Υπουργείο ; Μια βίαιη ,υποχρεωτική ψηφιοποίηση της αλιευτικής δραστηριότητας . Σαν να ήταν μια εργασία γραφείου … Μια ακόμη επέκταση της δορυφορικής παρακολούθησης χωρίς αιτία , ( κρατείστε το αυτό ) με σκοπό τον ηλεκτρονικό έλεγχο των σκαφών της παράκτιας αλιείας ,τη στιγμή που αυτό το σύστημα ΔΕΝ αφορά τους παράκτιους αλιείς και είναι στη διακριτική ικανότητα του Οικονομικού Επιτελείο να ΜΗΝ το κάνει . Το οικονομικό βάρος για τους Παράκτιους είναι δυσβάσταχτο. Μια μοριοδότιση ακολουθούμενη από σύστημα κατάταξης , που σίγουρα θα δημιουργήσει ΑΝΙΣΟΥΣ όρους μεταξύ των επαγγελματιών ψαράδων (η μήπως αυτό είναι το ζητούμενο ; ) Που καταλήγουν αυτές οι προτάσεις ; Στη λογική μιας διαρκούς επιτήρησης και ενός υπέρμετρου ελέγχου( λες και δεν τους φτάνει το να παλεύουν καθημερινά με τα στοιχειά της φύσης …) Στην επιβολή νέων δυσβάστακτων εξοπλισμών στα ήδη υπερφορτωμένα μικρά σκάφη , νέων διοικητικών διαδικασιών,( δύσκολων και χρονοβόρων ,γιατί οι ψαράδες γίνονται και λογιστές – πληροφορικάριοι σε κάθε έξοδο που πραγματοποιούν ) και φυσικά τελών .Μιλάμε για ανθρώπους που στην πλειοψηφία τους δουλεύουν μόνοι υποχρεωτικά και φυσικά χωρίς μια στοιχειώδη στήριξη από αυτούς που ζητούν όλα αυτά . Στην σχεδόν ανεξέλεγκτη δράση της ιχθυοκαλλιέργειας με συνέπεια την αύξηση των ήδη βαριών επιπτώσεων στο θαλάσσιο περιβάλλον , παντοιοτρόπως. Την προσπάθεια αδειοδότησης της ΑΛΙΕΙΑΣ ΓΟΝΟΥ ψαριών ,εάν και υπάρχει... Read More