Υπάρχουν ειδήσεις που τις διαβάζεις ως δημοσιογράφος. Και υπάρχουν κάποιες που, πριν προλάβεις να τις επεξεργαστείς επαγγελματικά, σε συναντούν ως άνθρωπο. Η δολοφονία της Πηνελόπης Ασημακοπούλου είναι για εμάς μια τέτοια είδηση. Γιατί η Πηνελόπη δεν ήταν απλώς «η 25χρονη της Ηγουμενίτσας». Πίσω από το όνομά της βρίσκεται μια οικογένεια γνωστή σε εμάς, άνθρωποι με τους οποίους μας συνδέουν χρόνια εκτίμησης, συνεργασίας και προσωπικής σχέσης. Γνωρίζοντας το οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε, ένα περιβάλλον δεμένο, με ισχυρούς δεσμούς και ανθρώπους που βρίσκονταν σταθερά κοντά της, η είδηση γίνεται ακόμη πιο οδυνηρή. Η Πηνελόπη είχε ήδη γνωρίσει πολύ νωρίς την απώλεια. Πριν από περίπου δύο χρόνια έχασε τον πατέρα της Δημήτρη, που μάλιστα «έφυγε» δύο μήνες νωρίτερα από τον πατέρα του και παππού της, Χαράλαμπο Ασημακόπουλο. Ενός ανθρώπου που γνωρίσαμε καλά και στον «Σύμβουλο Επιχειρήσεων», μέσα από την πολύχρονη συνεργασία μας, τα ιστορικά κείμενά του και τη συγγραφική του παρουσία. Ιδιαίτερος είναι και ο δεσμός μας με τη θεία της Πηνελόπης, Βαρβάρα Ασημακοπούλου. Μια καταξιωμένη επαγγελματία στον χώρο του coaching, αλλά και συγγραφέα, με την οποία μας συνδέουν πολλά χρόνια συνεργασίας και, πέρα από αυτήν, μια ουσιαστική προσωπική φιλία. Γι’ αυτό και αυτή η τραγωδία δεν είναι για εμάς μια μακρινή είδηση. Έχει πρόσωπα που γνωρίζουμε. Έχει ανθρώπους που εκτιμούμε. Έχει μια οικογένεια της οποίας γνωρίζουμε την ποιότητα, τους δεσμούς και την αγάπη με την οποία περιέβαλλε τα μέλη της. Και στο κέντρο όλων βρίσκεται η Πηνελόπη. Μια νέα επιστήμονας, απόφοιτη του Τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη θαλάσσια βιολογία και την ιχθυολογία. Είχε ήδη ξεκινήσει την επαγγελματική της πορεία και έκανε τα πρώτα βήματα μιας ζωής που άνοιγε μπροστά της. Η ανακοίνωση του Τμήματος Βιολογίας, υπό τον πρόεδρό του, καθηγητή Παναγιώτη Δημόπουλο, αποδίδει με λιτό αλλά ισχυρό τρόπο την ουσία: να θυμόμαστε την Πηνελόπη ως βιολόγο, ως επιστήμονα και ως ισότιμο μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας. Αυτό ακριβώς οφείλουμε να κάνουμε. Γιατί καμία ζήλια, κανένας χωρισμός, καμία προσωπική ή οικονομική διαφορά δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως εξήγηση που αμβλύνει το βάρος μιας δολοφονίας. Δεν πρέπει να ανακρίνεται εκ των υστέρων η γυναίκα που δολοφονήθηκε: τι έκανε, τι είπε, γιατί έφυγε, γιατί χώρισε. Το ερώτημα είναι άλλο: πώς φτάνει ένας άνθρωπος να πιστεύει ότι έχει δικαίωμα πάνω στην ελευθερία και τελικά πάνω στην ίδια τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου; Μια κοινωνία δεν μετριέται μόνο από το ΑΕΠ, την ανάπτυξη, τις επενδύσεις και την απασχόληση. Μετριέται και από το αν οι άνθρωποί της μπορούν να σπουδάζουν, να εργάζονται, να αγαπούν, να χωρίζουν, να επιλέγουν και να συνεχίζουν τη ζωή τους χωρίς φόβο. Η Πηνελόπη είχε αυτό το αυτονόητο δικαίωμα. Και ίσως, επειδή γνωρίζουμε την οικογένεια από την οποία προερχόταν, αισθανόμαστε ακόμη πιο έντονα την ανάγκη να μη μείνει στη δημόσια μνήμη ως «η 25χρονη που δολοφονήθηκε». Ήταν πολύ περισσότερα. Ήταν κόρη μιας δεμένης οικογένειας. Ήταν εγγονή. Ήταν ανιψιά. Ήταν φίλη και συνάδελφος. Ήταν νέα βιολόγος και επιστήμονας που μόλις άρχιζε να χαράζει τη δική της διαδρομή. Ήταν ένας άνθρωπος με μέλλον. Έτσι αξίζει να τη θυμόμαστε. Με τη ζωή της. Με τα όνειρά της. Και πάνω απ’ όλα, με το όνομά της: Πηνελόπη Ασημακοπούλου.
