Η εικόνα της Ακτής Δυμαίων τα ξημερώματα της Κυριακής δεν ήταν απλώς ένα ακόμη περιστατικό ταλαιπωρίας για οδηγούς και πεζούς. Ήταν μια σαφής και ανησυχητική υπενθύμιση της συστημικής αδυναμίας του μηχανισμού πρόληψης και πολιτικής προστασίας σε μια πόλη που εδώ και χρόνια βρίσκεται αντιμέτωπη με τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες διαβεβαιώσεις. Εκατοντάδες πολίτες, επιστρέφοντας από τη νυχτερινή τους έξοδο, βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν δρόμο που είχε μετατραπεί σε λίμνη, με το νερό (δυστυχώς συμφωνα με αναφορές και με λύματα μαζί) να καλύπτουν το οδόστρωμα και τον κίνδυνο για οχήματα και ανθρώπους να είναι πραγματικός και άμεσος. Η εικόνα αυτή δεν ήταν πρωτόγνωρη. Ήταν επανάληψη ενός φαινομένου που εμφανίζεται ξανά και ξανά, κάθε φορά που οι έντονες βροχοπτώσεις αποκαλύπτουν τις κατασκευαστικές ατέλειες, τις ανεπαρκείς υποδομές και, κυρίως, την αδυναμία έγκαιρης και αποτελεσματικής παρέμβασης. Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι μόλις πριν από περίπου δύο εβδομάδες είχε πραγματοποιηθεί σύσκεψη με τη συμμετοχή της Περιφέρειας, του Δήμου Πατρέων και του ΟΛΠΑ, όπου αναγνωρίστηκε το πρόβλημα και αποφασίστηκαν συγκεκριμένες παρεμβάσεις: καθαρισμός του παντορροϊκού αγωγού, εκπόνηση μελέτης για τη λειτουργία και τις στάθμες του συστήματος και διερεύνηση τεχνικών παρεμβάσεων, όπως η ανύψωση του οδοστρώματος. Οι αποφάσεις υπήρξαν. Το αποτέλεσμα, όμως, στο πεδίο ήταν μηδενικό. Η κατάσταση όχι μόνο δεν βελτιώθηκε, αλλά εμφανίστηκε επιδεινωμένη, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά το χάσμα ανάμεσα στον σχεδιασμό και την εφαρμογή. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην Ακτή Δυμαίων. Σε πολλά σημεία της Πάτρας, από το κέντρο έως τη μικρή περιμετρική και από βασικές αρτηρίες έως γειτονιές με έντονη κυκλοφορία, οι συνεχείς βροχοπτώσεις αποκαλύπτουν ένα δίκτυο υποδομών που δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της πόλης. Κατολισθήσεις, πλημμυρικά φαινόμενα και επικίνδυνες υποχωρήσεις δεν αποτελούν πλέον εξαιρέσεις, αλλά επαναλαμβανόμενα γεγονότα. Και όταν ένα φαινόμενο επαναλαμβάνεται, παύει να είναι απρόβλεπτο και μετατρέπεται σε προβλέψιμο κίνδυνο. Σε αυτή την περίπτωση, η ευθύνη δεν μπορεί να αποδίδεται αποκλειστικά στα καιρικά φαινόμενα, αλλά επεκτείνεται στον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζεται, οργανώνεται και εφαρμόζεται η πολιτική προστασία. Την ίδια στιγμή, η δημόσια εικόνα που προβάλλεται είναι διαφορετική. Παρουσιάζονται έργα, ανακοινώνονται συνεργασίες, προβάλλονται πρωτοβουλίες και χρηματοδοτήσεις, δημιουργώντας την εντύπωση μιας πόλης που θωρακίζεται και προετοιμάζεται. Όμως η πραγματικότητα στους δρόμους δείχνει ότι η πρόοδος αυτή δεν έχει ακόμη μεταφραστεί σε ουσιαστική προστασία για τους πολίτες. Η αντίφαση αυτή δεν είναι απλώς επικοινωνιακή. Έχει πραγματικό οικονομικό και κοινωνικό κόστος. Κάθε πλημμύρα προκαλεί ζημιές σε υποδομές και επιχειρήσεις, επιβαρύνει την τοπική οικονομία, μειώνει την ασφάλεια και την αξιοπιστία της πόλης και δημιουργεί ένα περιβάλλον αβεβαιότητας που επηρεάζει τόσο την καθημερινότητα όσο και τις προοπτικές ανάπτυξης. Η πολιτική προστασία δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως μηχανισμός διαχείρισης κρίσεων μετά την εκδήλωσή τους. Ο ρόλος της είναι πρωτίστως προληπτικός. Η πρόληψη απαιτεί όχι μόνο σχεδιασμό, αλλά και συνέπεια, συντονισμό, χρονοδιαγράμματα και λογοδοσία. Οι συνεχείς συσκέψεις, χωρίς άμεση υλοποίηση των αποφάσεων, δεν προσφέρουν προστασία. Αντίθετα, δημιουργούν μια ψευδαίσθηση ετοιμότητας που διαψεύδεται κάθε φορά που η πόλη βρίσκεται αντιμέτωπη με τα ίδια φαινόμενα. Η Πάτρα δεν στερείται γνώσης του προβλήματος. Οι αιτίες είναι γνωστές, οι τεχνικές λύσεις έχουν επισημανθεί και οι αρμόδιοι φορείς έχουν ήδη αναγνωρίσει τις αναγκαίες παρεμβάσεις. Αυτό που απουσιάζει είναι η ταχύτητα, η αποτελεσματικότητα και η συνέπεια στην εφαρμογή. Και αυτή η καθυστέρηση αυξάνει τον κίνδυνο. Μέχρι σήμερα, τα περιστατικά έχουν προκαλέσει κυρίως υλικές ζημιές και αναστάτωση. Όμως η συνέχιση της ίδιας κατάστασης δημιουργεί εύλογα το ερώτημα για το τι θα συμβεί όταν οι συνθήκες γίνουν δυσμενέστερες. Η ασφάλεια των πολιτών, η προστασία της περιουσίας και η ομαλή λειτουργία της πόλης δεν μπορούν να εξαρτώνται από την τύχη ή την ελπίδα ότι η επόμενη βροχή δεν θα είναι τόσο έντονη. Απαιτούν ένα σύστημα πολιτικής προστασίας που λειτουργεί στην πράξη και όχι μόνο στις ανακοινώσεις. Η Πάτρα δεν χρειάζεται άλλες διαπιστώσεις. Χρειάζεται εφαρμογή των αποφάσεων που ήδη έχουν ληφθεί, πριν τα επαναλαμβανόμενα προειδοποιητικά σημάδια μετατραπούν σε μη αναστρέψιμες συνέπειες.
