Κυριακή πρωί, ήλιος αττικός, σημαίες, μουσικές και κορδέλες. Στη συμβολή της Λεωφόρου Αλεξάνδρας με τη Μαυρομματαίων, μπροστά στο Πεδίον του Άρεως, ένας νέος Προμηθέας ήρθε να σταθεί αγέρωχος. Όχι εκείνος που έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς, αλλά εκείνος που κουβαλάει στις πλάτες του ΦΠΑ, ασφαλιστικές εισφορές και μια δόση οριακής αισιοδοξίας. Ο Προμηθέας των μικρομεσαίων. Το άγαλμα, δημιουργία της Αγγέλικας Κοροβέση, παρουσιάστηκε ως «φόρος τιμής στους ανθρώπους της δημιουργίας και του αγώνα». Και πράγματι, αν κάποιος έχει παλέψει σε τούτον τον τόπο, είναι ο μικρομεσαίος. Ο μπακάλης που έγινε mini market, ο υδραυλικός με POS, η μοδίστρα με Instagram, ο ελεύθερος επαγγελματίας που παλεύει με τα τιμολόγια σαν τον Ηρακλή με τις Λερναίες Ύδρες. Η τελετή είχε όλα τα συστατικά του ελληνικού μεγαλείου: Προεδρία της Δημοκρατίας, δημάρχους, βουλευτές, φωτογραφίες, χειροκροτήματα. Ο Προμηθέας έλαμπε –μεταλλικά– μπροστά στο κοινό, κρατώντας τον πυρσό της παραγωγικότητας και ένα φτερό που θύμιζε περισσότερο τιμοκατάλογο καφετέριας. Μόνο που, λίγες ώρες αργότερα, τα κοινωνικά δίκτυα πήραν φωτιά. Άλλοι είδαν στο άγαλμα μια άξια χειρονομία, άλλοι έναν «σουρεαλισμό ελληνικού τύπου». Το Πεδίον του Άρεως, τόπος αφιερωμένος στους ήρωες της Επανάστασης, απέκτησε ξαφνικά έναν νέο συγκάτοικο: τον ήρωα του επιτηδεύματος, που μάχεται καθημερινά με τα τέρατα της γραφειοκρατίας και τους θεούς των πολυεθνικών. Η ιστορία, βέβαια, δεν είναι πρωτότυπη. Από τον Κολοκοτρώνη ως τον Δρομέα του Χαλεπά, η Αθήνα πάντα αναζητούσε αγάλματα για να καλύψει τα κενά της ψυχής της. Κι όμως, όσο κι αν τιμητικά φαίνονται, τα μπρούτζινα αυτά σύμβολα δύσκολα πληρώνουν τον ΕΦΚΑ ή μειώνουν τα επιτόκια δανεισμού. Οι μικρομεσαίοι δεν χρειάζονται μνημεία· χρειάζονται ανάσες. Αν κάτι τους κάνει σύγχρονους Προμηθείς, είναι ότι συνεχίζουν να δημιουργούν παρά τα δεσμά. Όχι γιατί τους αναγνωρίζεται ο μόχθος, αλλά γιατί έτσι επιβιώνουν. Αν ο παλιός Προμηθέας έκλεψε τη φωτιά, ο σημερινός την κρατά αναμμένη με το ζόρι -με πετρέλαιο, ρεύμα, λογαριασμούς και πείσμα. Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη τιμή προς τους μικρομεσαίους να μην είναι ένα άγαλμα στο Πεδίον του Άρεως, αλλά μια πολιτεία που τους ακούει πριν τους αγιοποιήσει. Γιατί, αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος θα μείνουν μόνο τα αγάλματα -και οι άνθρωποι θα έχουν γίνει μύθοι από ανάγκη, όχι από δόξα.














