Κατατέθηκε στη Βουλή η ρύθμιση για τους μικρούς οικισμούς – Τέλος στην πολεοδομική εκκρεμότητα

Νομοθετική ρύθμιση που αφορά την πολεοδομική ασφάλεια των οικισμών με πληθυσμό έως 2.000 κατοίκους κατατέθηκε χθες  στη Βουλή. Η ρύθμιση έρχεται να καλύψει το θεσμικό κενό που δημιουργήθηκε μετά από αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και να θέσει σαφές πλαίσιο για τη δόμηση σε μικρούς οικισμούς. Η ρύθμιση προβλέπει δύο πολεοδομικά εργαλεία: Ζώνη Ανάπτυξης Οικισμού, που αφορά οικισμούς με πληθυσμό έως 700 κατοίκους. Εξασφαλίζεται η δυνατότητα δόμησης στα σημερινά όρια. Περιοχή Ελέγχου Χρήσεων, που καλύπτει οικισμούς με πληθυσμό από 701 έως 2.000 κατοίκους, με ειδικές πρόνοιες σε σχέση με την εκτός σχεδίου δόμηση. Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, περίπου το 93% των οικισμών κάτω των 2.000 κατοίκων εμπίπτει στις προβλέψεις της νέας ρύθμισης. Το ιστορικό Η ανάγκη παρέμβασης αναδείχθηκε το 2017 και το 2019, όταν το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε πολεοδομικά όρια σε περίπου 150 οικισμούς (κυρίως σε Ρέθυμνο και Πήλιο), κρίνοντας ότι δεν είχαν θεσμοθετηθεί με Προεδρικό Διάταγμα. Η απόφαση αυτή οδήγησε σε αδυναμία έκδοσης νέων οικοδομικών αδειών και προκάλεσε νομική αβεβαιότητα για την πολεοδομική κατάσταση και άλλων οικισμών της χώρας. Τον Απρίλιο του 2025 εκδόθηκε Προεδρικό Διάταγμα που θέσπισε νέο πλαίσιο για τα όρια των οικισμών. Ωστόσο, το Συμβούλιο της Επικρατείας στη συνέχεια έκρινε μη νόμιμη τη ζώνη Γ, αφήνοντας ανοιχτό το ζήτημα για τα περιφερειακά τμήματα των οικισμών. Η νέα ρύθμιση επιχειρεί να καλύψει το κενό αυτό, δημιουργώντας σαφές και σταθερό πλαίσιο για την οικιστική ανάπτυξη σε περιοχές εκτός σχεδίου πόλεως. Πολιτική διάσταση Η ρύθμιση παρουσιάστηκε χθες  σε σύσκεψη του Πρωθυπουργού με την ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Το θέμα είχε προκαλέσει αντιδράσεις σε τοπικές κοινωνίες και έντονη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία αντιμετωπίζει την περιφερειακή κατοίκηση και τις επιπτώσεις της πολεοδομικής πολιτικής στον δημογραφικό σχεδιασμό. Η κυβέρνηση αποσυνδέει τη ρύθμιση από οποιαδήποτε χαλάρωση των κανόνων και τη συνδέει με την ανάγκη οριοθέτησης και λειτουργικής αναγνώρισης των οικισμών, χωρίς ανατροπές στα ισχύοντα όρια.