Η Κοινή Ανακοίνωση τριών Περιβαλλοντικών Οργανώσεων της περιοχής της Πάτρας: Ο Σύνδεσμος Περιβαλλοντικών Οργανώσεων της Ευρύτερης Περιοχής της Πάτρας ζητεί από κάθε αρμόδια αρχή, περιλαμβανομένου του Υπουργείου Περιβάλλοντος, την ΑΜΕΣΗ ανάληψη πρωτοβουλιών και τη δρομολόγηση νόμιμης αλλά και ρεαλιστικά εφαρμόσιμης λύσης του σοβαρού προβλήματος Δημόσιας Υγείας και περιβάλλοντος που συνιστά η εγκαταλελειμμένη πρώην ΑΜΙΑΝΤΙΤ. Η πρόσφατη δημοσίευση της υπ’ αριθμόν 1985/2017 Απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας, που κοινοποιήθηκε στα μέσα Νοέμβρη στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδος, Ιονίων Νήσων, και με την οποία, για τυπικούς λόγους, απορρίπτεται η αίτηση ακύρωσης της πλευράς των ιδιοκτητών (Εθνική Τράπεζα και Κτηματική Α.Κ.Ε.) κατά της απόφασης της Αποκεντρωμένης Διοίκησης του 2011, εισάγει τη διαχείριση του προβλήματος σε νέα φάση. Όπως προέκυψε και στην πρόσφατη, υψηλού επιπέδου ημερίδα την οποία διοργάνωσε η περιβαλλοντική οργάνωση ECOCITY στην Πάτρα, η πρόσκληση προς την πλευρά των ιδιοκτητών, στην οποία ήδη προέβη η Αποκεντρωμένη Διοίκηση, να εφαρμόσουν την απόφαση του 2011 για μεταφορά του συνόλου των αποβλήτων που βρίσκονται στο χώρο, σε κατάλληλες Μονάδες Διαχείρισης στη Γερμανία είναι ενέργεια νομότυπη μεν, αλλά μετά βεβαιότητος μη επαρκής για να δώσει αποτέλεσμα. Και τούτο διότι η απόφαση αυτή και λόγω του κόστους της τάξης δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ αλλά και των μεγάλων δυσχερειών που συνεπάγεται η μεταφορά δεκάδων χιλιάδων τόνων ρυπασμένων υλικών (χωμάτων κυρίως) στο εξωτερικό, παραμένει πρακτικά μη εφαρμόσιμη τόσο και για τους ίδιους λόγους, όσο ήταν και κατά τα έξη χρόνια αδράνειας τα οποία πέρασαν με το πρόβλημα να έχει παραδοθεί στη διάθεση του ανέμου και της λεηλασίας. Κλειδί για την άρση του αδιεξόδου είναι η αξιοποίηση της διάκρισης, που και η ίδια η απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης του 2011 κάνει, σε κυρίως επικίνδυνα υλικά (σπασμέ- να φύλλα αμιαντοτσιμέντου, σάκους είτε έχουν ίνες είτε όχι και άλλα ανάλογα) από τη μια και τις μεγάλες ποσότητες των ρυπασμένων ή ενδεχόμενα ρυπασμένων χωμάτων από την άλλη. Οι αρχές οφείλουν αξιοποιώντας κάθε νόμιμο μέσο να υποχρεώσουν ΑΜΕΣΑ την πλευρά των ιδιοκτητών, αφού περιφράξει και φυλάξει το χώρο, να ξεκινήσει από τα πρώτα, και με το εκτιμώμενο στα λογικά επίπεδα των 2-4 εκατομμυρίων ευρώ κόστος να τα στείλει χωρίς καμιά καθυστέρηση στο εξωτερικό για διαχείριση. Παράλληλα όμως, οφείλουν να διευκολύνουν ρεαλιστικά την ολοκλήρωση της λύσης, παρέχοντας την άδεια στην πλευρά των ιδιοκτητών να προχωρήσει σε υγειονομική ταφή σε τμήμα του οικοπέδου της -των 135 στρεμμάτων- των μικρής ή απλώς πιθανής επικινδυνότητας ποσοτήτων των ρυπασμένων χωμάτων, με υποχρέωση άμεσης δεντροφύτευσης του χώρου αμέσως με τη λήξη των εργασιών αυτών. Αυτό συνάδει και με τον Εθνικό Σχεδιασμό Διαχείρισης Επικινδύνων Αποβλήτων που προκρίνει την εντός της χώρας διαχείριση. Η πλευρά των ιδιοκτητών, (και ιδίως η Εθνική Τράπεζα) καιρός είναι να αναλάβει πλήρως την κοινωνική της ευθύνη. Μόνο έτσι θα επιτευχθούν: -Η ασφαλής απομάκρυνση και διαχείριση των κυρίως επικινδύνων υλικών -Η ασφαλής επιτόπια διαχείριση των υπολοίπων -Η οριστική παύση της διασποράς ινών με τον άνεμο -Η μετατροπή του γηπέδου των 135 στρεμμάτων από πρόβλημα Δημόσιας Υγείας σε αναπτυξιακή ευκαιρία. Είναι ανάγκη η νομιμότητα να συμβαδίσει με τον πρακτικό ρεαλισμό. Η εμμονή σε νομότυπες αλλά πρακτικά μη εφαρμόσιμες αποφάσεις μας οδήγησε στην απαράδεκτη κατάσταση που συνεχίζουμε να ζούμε για πάνω από 10 χρόνια. ΩΣ ΕΔΩ! Οι περιβαλλοντικές και κοινωνικές οργανώσεις: Οικολογική Κίνηση Πάτρας www.oikipa.gr Σύλλογος Προστασίας Υγείας κ’ Περιβάλλοντος περιοχής Κέντρου Υγείας Χαλανδρίτσας www.sylpyp.gr Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr Άρθρο του Γιώργου Κανέλλη, πρώην αντιπροέδρου του Περιφερειακού Συμβουλίου Η υπόθεση ΑΜΙΑΝΤΙΤ ως μάθημα διοίκησης Η πρόσφατη αναγγελία της έγκρισης εφαρμογής ενός αναλυτικού σχεδιασμού για την διαχείριση των 135 στρεμμάτων της πρώην ΑΜΙΑΝΤΙΤ, που βρίσκει σύμφωνη και την υπεύθυνη ιδιοκτήτρια του οικοπέδου, Εθνική Τράπεζα, είναι μια εξέλιξη, που χαιρετίζουμε αν και άργησε πολύ. Η ατολμία όλων των υπευθύνων θεσμικών φορέων από το Υπουργείο Περιβάλλοντος, την Περιφέρεια, την Αποκεντρωμένη Διοίκηση (ΔΕΠΙΝ) ως και το Συμβούλιο της Επικρατείας, οδήγησε σε δυόμιση δεκαετιών αδράνεια και ολική αχρήστευση ενός παραθαλάσσιου βιομηχανικού οικοπέδου, ενώ ο στρατηγός άνεμος ανενόχλητος διέσπειρε τις επιφανειακές ποσότητες αμιαντούχου σκόνης, της μόνης μορφής του υλικού αυτού που συνιστά σοβαρό κίνδυνο για την υγεία. Η περίπτωση της ΑΜΙΑΝΤΙΤ πρέπει να διδάσκεται ως case study αναποτελεσματικής, κοντόφθαλμης, ευθυνόφοβης δημόσιας διοίκησης στις σχολές πολιτικών και διοικητικών επιστημών. Εν ολίγοις, δειλοί πολιτικοί και υπηρεσιακοί παράγοντες, οχυρώνονταν επί δεκαετίες πίσω από μαξιμαλιστικές προτεινόμενες “λύσεις”, λογικής ΝΙΜΒΥ (όχι στη δική μου αυλή), που απαιτούσαν μεταφορά στο εξωτερικό περί τις 70 χιλιάδες τόνους μολυσμένων με αμιαντούχα υλικά, με πραγματική πολιτική μπαλώματα και κυρίως “μην ακουμπάς τίποτα”. Διότι η μεταφορά αυτή όχι μόνο οικονομικά θα ήταν καταστροφική (το κόστος της θα υπερέβαινε αρκετές φορές την αξία του οικοπέδου) αλλά και αμφίβολης εφικτότητας ως προς την αδειοδότηση της διέλευσης αυτών από τρίτες χώρες για να πάνε στη …Γερμανία για διαχείριση. Διαδοχικές περιφερειακές αρχές απέρριπταν τις ρεαλιστικές προτάσεις που είχαν νωρίς κατατεθεί από την Εθνική Τράπεζα γιατί παρέλυαν μπροστά στο φόβο του να χαρακτηριστεί ο χώρος ΧΥΤΕΑ (Χώρος Υγειονομικής Διαχείρισης επικίνδυνων Αποβλήτων). Δημόσιες προτάσεις περιβαλλοντικών οργανώσεων όπως η ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ και η Οικολογική Κίνηση Πάτρας αλλά και κατατεθειμένες στο Περιφερειακό Συμβούλιο από την παράταξη “Οικολογική Δυτική Ελλάδα” για ρεαλιστική επιτόπια διακριτή, κατά το βαθμό επικινδυνότητας, διαχείριση του όλου χώρου και των αμιαντούχων του αποβλήτων, ενσωματωμένων στο χώμα και μη, προσέκρουαν σε τείχος, αλλά η συνέχεια έτεινε στο μηδέν. Μια αποσπασματική απομάκρυνση μιας ποσότητας διάσπαρτων και ορατών αποβλήτων που προσέγγιζε τις 3 χιλιάδες τόνους το 2020 ήταν μια παρένθεση και στη συνέχεια επιστροφή στη μακάρια αδράνεια. Ακόμη και το Συμβούλιο της Επικρατείας, δεν τόλμησε το 2017 να φτάσει στο μαχαίρι στο κόκκαλο, επιλέγοντας να αποφύγει να λάβει επί της ουσίας απόφαση, κρυπτόμενο πίσω από τυπικές ελλείψεις. Πρέπει να τα τονίσουμε αυτά για να βγουν δημόσια τα συμπεράσματα που πρέπει σχετικά με το πως διαχειριζόμαστε ακανθώδη προβλήματα όπως τα επικίνδυνα απόβλητα. Μόνη συνάδουσα με το συμφέρον της δημόσιας υγείας είναι η λήψη των δύσκολων αυτών αποφάσεων με βάση τις αρχές της επιτόπιας διαχείρισης και της ιεράρχησης των διαστάσεων του προβλήματος και όχι με λογικές “δεν ονομάζουμε ΧΥΤΕΑ περιοχή στην περιφέρειά μας γιατί θα μας κουβαλήσουν όλα τα αντίστοιχα απόβλητα εδώ”, ούτε με αναβολές επί αναβολών, που στέλνουν την καυτή πατάτα στα χέρια άλλων όταν η δική μας θητεία έχει τελειώσει.... Read More















