Η απόφαση του Εμανουέλ Μακρόν να αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος, στο περιθώριο της 80ής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, αποτέλεσε σημείο καμπής. «Ήρθε ο καιρός της ειρήνης», είπε ο Γάλλος πρόεδρος, ζητώντας εκεχειρία και απελευθέρωση των ομήρων, ενώ πρότεινε μεταβατική κυβέρνηση στη Γάζα με ρόλο της Παλαιστινιακής Αρχής και άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο διεθνούς αποστολής σταθεροποίησης. Η Παλαιστινιακή Αρχή χαρακτήρισε την απόφαση «ιστορική και θαρραλέα». Η γαλλική πρωτοβουλία έρχεται να προστεθεί στο κύμα αναγνωρίσεων που ξεκίνησε το 2024 με την Ισπανία, την Ιρλανδία και τη Νορβηγία, συνεχίστηκε με Σλοβενία και Αρμενία, και κορυφώθηκε φέτος με Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Ανδόρα, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδά, Αυστραλία και Πορτογαλία. Σήμερα, 156 από τα 193 κράτη-μέλη του ΟΗΕ – πάνω από τα τρία τέταρτα – έχουν αναγνωρίσει επισήμως την Παλαιστίνη. Πρόκειται για ένα ιστορικό τόξο που ξεκίνησε το 1988, όταν η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία και 82 χώρες, κυρίως της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και του ανατολικού μπλοκ, έσπευσαν να την αναγνωρίσουν. Στη δεκαετία του 2010, η Λατινική Αμερική πρόσθεσε νέες χώρες, ενώ το 2012 η Παλαιστίνη απέκτησε καθεστώς μη μέλους παρατηρητή στον ΟΗΕ. Σήμερα όμως, παρά την κεκτημένη ταχύτητα των αναγνωρίσεων, η πραγματικότητα παραμένει σκληρή. Στο έδαφος η Γάζα έχει ισοπεδωθεί και η Δυτική Όχθη βλέπει τους παράνομους εποικισμούς και τους ελέγχους να επεκτείνονται. Στα χαρτιά, οι αναγνωρίσεις πολλαπλασιάζονται· στην πράξη, η προοπτική δύο κρατών απομακρύνεται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να εμφανίζεται διαιρεμένη. Δεκαέξι από τα 27 κράτη-μέλη έχουν προχωρήσει σε αναγνώριση, άλλα προ της ένταξής τους (Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Κύπρος) και άλλα πιο πρόσφατα (Σουηδία, Ισπανία, Ιρλανδία, Νορβηγία). Ωστόσο, Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία, Αυστρία, αλλά και η Ελλάδα παραμένουν αντίθετες ή αδρανείς. Η ελληνική στάση είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Αν και η Βουλή το 2015 ψήφισε ομόφωνα υπέρ της αναγνώρισης παρουσία του Μαχμούντ Αμπάς, η εκτελεστική εξουσία δεν προχώρησε ποτέ στην υλοποίηση, επικαλούμενη την ανάγκη διατήρησης της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ. Φέτος, από το βήμα του ΟΗΕ, ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης επανέλαβε τη δέσμευση σε λύση δύο κρατών στα προ του 1967 σύνορα, αλλά υπογράμμισε ότι η αναγνώριση «πρέπει να έρθει στο τέλος της πολιτικής διαδικασίας». Μια διαδικασία, ωστόσο, που μοιάζει να μην ξεκινά ποτέ, καθώς το Ισραήλ απορρίπτει ρητά την ιδέα παλαιστινιακού κράτους. Η αναγνώριση από 156 χώρες προσδίδει βαρύτητα και πολιτική νομιμοποίηση στους Παλαιστινίους, αλλά χωρίς συναίνεση των μεγάλων δυνάμεων – κυρίως των ΗΠΑ που συνεχίζουν να ασκούν βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας – η ένταξη στον ΟΗΕ παραμένει μετέωρη. Για την Ευρώπη, το χάσμα ανάμεσα στα κράτη-μέλη υπονομεύει την αξιοπιστία της εξωτερικής της πολιτικής. Και για την Ελλάδα, η επιμονή σε στάση αναμονής φανερώνει την αδυναμία της να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο σε μια γειτονιά που τη αφορά άμεσα.
