Η 8η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο ούτε μια ευκαιρία για ευχές και λουλούδια. Είναι μια ημέρα μνήμης και συνείδησης. Μια ημέρα που μας καλεί να σταθούμε για λίγο και να θυμηθούμε ότι η ιστορία δεν γράφτηκε μόνο από στρατηγούς, ηγέτες και συνθήκες ειρήνης ή πολέμου. Γράφτηκε και από εκείνους που άντεξαν. Και πολύ συχνά, εκείνες που άντεξαν περισσότερο ήταν οι γυναίκες. Σήμερα, σε έναν κόσμο που συχνά μιλά για πρόοδο και ισότητα, εξακολουθούν να ακούγονται φράσεις που μοιάζουν αθώες αλλά κρύβουν παλιές προκαταλήψεις: «Δεν μοιάζεις με μηχανικός». «Τα κορίτσια δεν είναι τόσο καλά στα μαθηματικά». «Μήπως να διάλεγες κάτι πιο εύκολο;». «Είσαι έξυπνη… για κορίτσι». Λέξεις που για δεκαετίες προσπάθησαν να περιορίσουν τα όνειρα, να θέσουν όρια εκεί όπου δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Κι όμως, πίσω από αυτές τις φωνές υπάρχει πάντα μια άλλη, πιο ήσυχη αλλά πολύ πιο ισχυρή φράση: «Κι όμως, εκείνη επέμεινε». Η ιστορία των γυναικών είναι ιστορία επιμονής. Επιμονής απέναντι στις προκαταλήψεις, στις δυσκολίες, στις κοινωνικές προσδοκίες που συχνά τις ήθελαν σιωπηλές ή στο περιθώριο. Είναι η επιμονή της γυναίκας που σπούδασε όταν της έλεγαν ότι «αυτό δεν είναι για σένα», της εργαζόμενης που διεκδίκησε τη θέση της, της μητέρας που κράτησε όρθια μια οικογένεια μέσα στις δυσκολίες. Και όταν η ιστορία γίνεται πιο σκληρή, όταν έρχονται πόλεμοι, κρίσεις και καταστροφές, η εικόνα επαναλαμβάνεται. Πίσω από τις λέξεις για στρατηγική, ισχύ και δίκαιο, υπάρχει σχεδόν πάντα η ίδια σκηνή: μια γυναίκα που προσπαθεί να κρατήσει τη ζωή όρθια μέσα στα ερείπια. Η «Γκουέρνικα» του Πικάσο δεν είναι μόνο ένας πίνακας για τον πόλεμο,είναι μια κραυγή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απέναντι στη βία, μια υπενθύμιση του πόνου αλλά και της αντοχής. Γι’ αυτό η Ημέρα της Γυναίκας δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια. Χρειάζεται κυρίως μνήμη και σεβασμό. Να θυμόμαστε ότι η ισότητα δεν είναι αυτονόητη, αλλά αποτέλεσμα αγώνων. Ότι η δύναμη δεν είναι προνόμιο των λίγων, αλλά δικαίωμα όλων. Και ότι κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να ορίζει τη δική της πορεία. Σε αυτή τη σκέψη έρχεται να σταθεί και το ολόφρεσκο νέο βιβλίο «Καπετάνισσα, πρόσω ολοταχώς!» της Βαρβάρας Ασημακοπούλου, που λειτουργεί ως ένας συμβολικός χάρτης πλεύσης για κάθε γυναίκα που θέλει να πάρει το τιμόνι της ζωής της. Γιατί, τελικά, η ιστορία δεν προχωρά μόνο με εκείνους που μιλούν πιο δυνατά, αλλά με εκείνους που επιμένουν. Και πολλές φορές, εκείνη που επιμένει περισσότερο είναι η γυναίκα.
