Ο 15χρονος Βίκτωρας Γιαννικόπουλος μπήκε ξαφνικά στις ζωές μας σαν μια είδηση που όλοι θέλαμε να πιστέψουμε. Ένα παιδί με γλυκιά όψη, ήρεμο ύφος και λόγο ασυνήθιστα ώριμο για την ηλικία του. Σε μια εποχή όπου η δημόσια συζήτηση για τη νεολαία εξαντλείται συχνά σε εύκολες γενικεύσεις περί αδιαφορίας, επιπολαιότητας και «χαμένων παιδιών», η εικόνα ενός εφήβου που μιλά για κβαντική φυσική και διαστημικές αποστολές λειτουργεί σχεδόν λυτρωτικά. Κι αυτό έχει αξία. Μεγάλη αξία. Όμως ακριβώς εκεί αρχίζει και η ανάγκη για μέτρο. Τα πραγματικά δεδομένα δείχνουν ένα παιδί με αναμφισβήτητη κλίση στις θετικές επιστήμες, συμμετοχές και διακρίσεις σε μαθητικούς διαγωνισμούς και παρουσία σε θερινά σχολεία φυσικής και αστροφυσικής. Οι δημόσιες αναφορές περί «συνεργασίας με τη NASA» φαίνεται να αφορούν αποδοχή ιδέας και επικοινωνία στο πλαίσιο εκπαιδευτικών ή ερευνητικών δράσεων και όχι, φυσικά, έναν 15χρονο που εργάζεται ως επιστήμονας στον αμερικανικό οργανισμό. Κι αυτή η διάκριση δεν μειώνει καθόλου την προσπάθεια του παιδιού. Αντιθέτως, την προστατεύει από την υπερβολή που συχνά καταβροχθίζει ό,τι αρχικά αποθεώνει. Γιατί η υπερπροβολή είναι μια επικίνδυνη παγίδα, ιδιαίτερα όταν αφορά εφήβους. Η ψυχολογία έχει δείξει πως η πρόωρη δημόσια αποθέωση δημιουργεί συχνά ένα δυσβάσταχτο φορτίο προσδοκιών. Το παιδί παύει να νιώθει ότι δικαιούται να δοκιμάσει, να αποτύχει, να αλλάξει κατεύθυνση. Αρχίζει να ζει μέσα στην εικόνα που κατασκεύασαν οι άλλοι γι’ αυτό. Και πολλές φορές είτε συνθλίβεται από την πίεση είτε παρασύρεται σε μια αίσθηση πρόωρης βεβαιότητας και αυτάρκειας. Το έχουμε δει δεκάδες φορές στον αθλητισμό. Ένας 16χρονος ποδοσφαιριστής κάνει δυο εντυπωσιακές εμφανίσεις, πετυχαίνει ένα γκολ, κι αμέσως βαφτίζεται «ο νέος Μέσι». Τα πρωτοσέλιδα τον κάνουν είδωλο πριν ακόμη προλάβει να χτίσει χαρακτήρα. Και ύστερα, όταν έρθουν οι φυσιολογικές δυσκολίες της εξέλιξης, η ίδια δημόσια σφαίρα που τον αποθέωσε τον εγκαταλείπει ή τον αποδομεί. Πόσα παιδιά χάθηκαν έτσι μέσα στη βιασύνη των media να κατασκευάσουν ήρωες; Ο Βίκτωρας Γιαννικόπουλος αξίζει συγχαρητήρια γιατί αποδεικνύει ότι υπάρχουν νέοι με πνευματικές ανησυχίες, πειθαρχία και αγάπη για τη γνώση. Αυτό είναι το ουσιαστικό μήνυμα. Όχι οι κραυγές περί «παιδιού-θαύματος». Τα παιδιά δεν χρειάζονται θεοποίηση. Χρειάζονται χώρο, χρόνο, καθοδήγηση και ηρεμία για να ανθίσουν. Γιατί καμιά φορά η υπερβολική προβολή δεν είναι επιβράβευση, είναι ένας πρόωρος προβολέας που τυφλώνει.
