Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε μια ιδιότυπη αντίφαση. Από τη μία πλευρά, τα δημόσια οικονομικά εμφανίζουν υπεραπόδοση: το πρωτογενές πλεόνασμα του 2025 για το πρώτο οκτάμηνο ανήλθε στα 8,7 δισ. ευρώ, ξεπερνώντας κατά πολύ τον στόχο και αφήνοντας προσδοκίες για μια δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με αποτέλεσμα άνω του 4% του ΑΕΠ. Από την άλλη πλευρά, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις δοκιμάζονται από ένα κύμα ακρίβειας που διαρκεί και διαβρώνει συνεχώς την αγοραστική δύναμη. Η Τράπεζα της Ελλάδος αναθεώρησε προς τα πάνω τις προβλέψεις της για τον πληθωρισμό, στο 3,1% για φέτος, επιβεβαιώνοντας ότι η χώρα μας βρίσκεται σταθερά υψηλότερα από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: η δημοσιονομική υπεραπόδοση τροφοδοτείται από τα υψηλότερα φορολογικά έσοδα που προκαλεί η ίδια η ακρίβεια, την ώρα που η κοινωνία στενάζει. Η αίσθηση «παίρνω δέκα και επιστρέφω ένα» κυριαρχεί, καθώς οι όποιες στοχευμένες παροχές δεν αρκούν για να ανακουφίσουν τους πολλούς. Την ίδια στιγμή, η χώρα μας αντιμετωπίζει ένα ακόμη βαθύτερο και πιο ανησυχητικό πρόβλημα: τη δημογραφική παρακμή και την ερήμωση της υπαίθρου. Η Ελλάδα, με πυκνούς θύλακες εγκατάλειψης σε ορεινές και νησιωτικές περιοχές, κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο ανθρώπινο δυναμικό αλλά και πολιτιστικό και οικονομικό κεφάλαιο. Εδώ αξίζει να στρέψουμε το βλέμμα μας στην Ισπανία. Παρά τις δικές της δυσκολίες, η Ισπανία καταγράφει ρυθμούς ανάπτυξης που ξεπερνούν την υπόλοιπη ευρωζώνη. Το 2025 προβλέπεται να «τρέξει» με 2,7%, πολύ πάνω από τον μέσο όρο του 1,2%. Η επιτυχία αυτή δεν περιορίζεται μόνο σε συγκυριακούς παράγοντες – τουρισμό, κατανάλωση, χαμηλότερες τιμές ενέργειας– αλλά συνδέεται και με μια σειρά στοχευμένων πολιτικών για την αναστροφή της δημογραφικής παρακμής. Στη βόρεια Ισπανία, μικροί δήμοι όπως το Γκριέγος προσφέρουν δωρεάν ενοίκιο σε οικογένειες για να κρατήσουν ανοιχτά τα σχολεία. Σε εθνικό επίπεδο, η κυβέρνηση διέθεσε 10 δισ. ευρώ το 2021 για να βελτιώσει υποδομές, ψηφιακή συνδεσιμότητα και υπηρεσίες σε μικρούς δήμους. Παράλληλα, προγράμματα όπως το «HolaPueblo» συνδέουν οικογένειες που αναζητούν εγκατάσταση στην ύπαιθρο με χωριά που παλεύουν για επιβίωση, δημιουργώντας άμεση τοπική οικονομική δραστηριότητα. Τα πρώτα σημάδια δείχνουν ότι σε περιοχές όπως η Γαλικία και η Καστίλλη και Λεόν η αιμορραγία πληθυσμού επιβραδύνεται. Η ανανέωση γενεών, με την έλευση νέων οικογενειών –συχνά μεταναστών– αρχίζει να φέρνει πνοή σε τόπους που έμοιαζαν καταδικασμένοι. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοήσει αυτές τις πρωτοβουλίες. Η χώρα μας κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα διπλό αδιέξοδο: από τη μια πλευρά την οικονομική «ανάπτυξη της στατιστικής», όπου τα πλεονάσματα δεν μεταφράζονται σε πραγματική ευημερία, και από την άλλη τη συρρίκνωση του ανθρώπινου και παραγωγικού ιστού της υπαίθρου. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η διαρκής συσσώρευση υπερπλεονασμάτων που τροφοδοτούνται από την ακρίβεια, αλλά ένα νέο μείγμα πολιτικής που θα ενσωματώνει: φορολογικές ελαφρύνσεις για εγκατάσταση οικογενειών σε χωριά και μικρές πόλεις, επενδύσεις σε ψηφιακές και κοινωνικές υποδομές, κίνητρα για νέους αγρότες και επιχειρηματίες, στήριξη της περιφερειακής εκπαίδευσης και υγείας. Με άλλα λόγια, χρειαζόμαστε μια «Ελληνική Στρατηγική για την Ύπαιθρο», αντλώντας διδάγματα από την ισπανική εμπειρία, αλλά προσαρμοσμένη στις δικές μας συνθήκες. Η οικονομία κερδίζει νόημα μόνο όταν υπηρετεί την κοινωνία. Αν η υπεραπόδοση των δημοσιονομικών μεγεθών συνοδεύεται από τη στασιμότητα των νοικοκυριών και την εγκατάλειψη της περιφέρειας, τότε η χώρα μας κινδυνεύει να κερδίσει τη μάχη των αριθμών αλλά να χάσει τον πόλεμο της ανάπτυξης.